Изображения страниц
PDF
EPUB

LVIII

Boccaccio to his parent earth bequeath'd
His dust, and lies it not her Great among ,
With many a sweet and solemn requiem breathed
O'er him who form’d the Tuscan's siren tongue ?
That music in itself, whose sounds are song,
The poetry of speech? No; even his tomb
Uptorn, must bear the hyæna bigot 's wrong,

No more amidst the meaner dead find room,
Nor claim a passing sigh, because it told for whom !

LIX

And Santa Croce wants their mighty dust ;
Yet for this want more noted, as of yore
The Cæsar's pageant, shorn of Brutus bust,
Did but of Rome's best Sop remind her more :
Happier Ravenna! On thy hoary shore,
Fortress of falling empire! honour'd sleeps
The immortal exile; - Arqua, too, her store

Of tuneful relics proudly claims and keeps,
While Florence vainly begs her banish'd dead and weeps.

LX

What is her pyramid of precious stones ?
Of porphyry, jasper, agate, and all hues
Of gem and marble, to encrust the bones
Of merchant-dukes? the momentary dews
Which, sparkling to the twilight stars, infuse
Freshness in the green turf that wraps the dead,
Whose names are mausoleums of the Muse,

Are gently prest with far more reverent tread
Than ever paced the slab which paves the princely head.

ԾԸ

[ocr errors]

Պոկաչչիոյ աւ անդեաց ըզՀողն երկիր Հայրենեան.
Ոչ աւասիկ յաւագաց միջեւ կացցէ յանդորրու,
Ե- քաղցր

եւ վեՀ յընչիցեն մաղթանք Հոգւոց Հանգստեան
Յայն՝ որ ըստեղծն ըզսուսկեան Մուշկապարիկըն լեզու,
Գուաանութիւն զայն ինքնին , որոյ եւ ձայնք՝ երգք իսկ են,
Եւ քերթութիւն Է բարբառնէ:- Այլեւ զնորին իսկ դամբան
Հար տապալեաց ի զայրուց նախանձամուղըն բորեան.
Չեք երգ նըմա տեղի ու ոչի սինլըքոր գերեզմանս,
Զի մի ուրուք ծանուցեալ Հանցէ եւ դոյզն Հառաչանս:

[ocr errors]
[ocr errors]

Եւ Սուրբըն-խաչի վեհիցն արդ մոխրոց զուրկ է նոցին. Եւ յաղագս այսր իսկ զըրկման քաջ եւս լինի նըշաւակ . իբր յերախանս կեսարուց՝ բարձեալԲրուտեայ կիսանդրին Աէր քաջիկ եւս ի յուչ ըզՀռովմայ *նտիրն այն զաւակ ։ Քեզ երանի Հռաւենա, զի տարագիրն այն անմատ Նընջէ մեզերդ էին՝ յակառըն պետութեան զաղփաղփուն 42 . Ալերանի եւ Արկուայ, որ ամբարեալպանծայ բուն Նուագաւորըս նրշխարս՝ պաՀեալսիրով Ի գիրկս իւր. Մինչ Ծաղկալան զարտալած մեռեալսն Հայցէ դողը ի

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

կ

Առ իմբրգանքդ այդոքիկ ի պատուական եւ քարանց , Պորփիւր, մասիս եւ ակատ, ընտիրք կըճեայց եւ գոչար, Անփուտ սլաֆելզոսկրոտի վաճառական դըքսազանց։ Ո՜չաւանիկ դիւրալույծ կալակ ցօղոյ ամպավար Յերեկորնեայ աստեղց վառք ախորժ սփռեն զովութիւն» Մանրածաւալի մարմանդ որ զմեռելոց պատէ զՀող՝ Ոմն լոկ անուանքն առ Մուսայս են մաչարձանք եւ կոթող: Ո՞չաւանիկ խորագոյն անդ Ժարգութեամբ: Ճեմք լինին Քան ի շիրիմըս մըզկեալս որ ծածկէ զգլուխ գոռոզին ։

կ

[ocr errors]

LXI

[ocr errors]

There be more things to greet the heart and eyes
In Arno's dome of Art's most princely shrine,
Where Sculpture with her rainbow sister vies ;
There be more marvels yet - but not for mine ;
For I have been accustom'd to entwine
My thoughts with Nature rather in the fields,
Than Art in galleries: though a work divine

Calls for my spirit ’s homage, yet it yields
Less than it feels, because the weapon which it wields

LXII

Is of another temper, and I roam
By Thrasimene's lake, in the defiles
Fatal to Roman rashness, more at home;
For there the Carthaginian's warlike wiles
Come back before me, as his skill beguiles
The host between the mountains and the shore,
Where Courage falls in her despairing files,

And torrents, swoll'n to rivers with their gore,
Reek through the sultry plain, with legions scatter'd o’er,

LXIII

Like to a forest fell’d by mountain winds;
And such the storm of battle on this day,
And such the frenzy, whose convulsion blinds
To all save carnage, that, beneath the fray,
An earthquake reel'd unheededly away!
None felt stern Nature rocking at his feet,
And yawning forth a grave for those who lay

Upon their bucklers for a winding-sheet;
Such is the absorbing hate when warring nations meet !

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Են են բազում ինչ աչաց նայն եւ սորտից ըսքանչանք Յափունս Առնոյ՝ Պարուեստից ի պերճազարդ թանգարան, Ուրանդրիաստեղծ մըրցի գիւտ ընդ քեռն իւրում բազմերանգ իցեն անդ շատ Հրաշալիք , այԼվասն իմոչ Հրաշազան. [04. Զի պարարել ըզՀանճար սովորութիւն արարի Տեսլեամբ բնութեան ի դաշտի քան Մարուեստից տեսլավայր։ Թէպէտ եւ միտք իմ պատուեն ըզՀրաշակերտըս ճարտար, Ամառաւել տեղի տան քան թէ լինին խորազգաց։ ՋԻ աամուխ իմն են զէնքն որով Հարու "նդ ըզգացուած։

[ocr errors]

ԿԲ

Եւ մըտադիւրըս յածիմյափունս լըճին Տրասին 23. Յանձուկ է կիրճս անդ՝ Հռովմայ գոռոզութեանն ոտընխէթ. Զի անտանօր ընդ առաջ իմի Հանդէս ելանեն կարքեդովեան վարողին խաբեմարտիկ սեթեւեթք. Որպէս Հընարս Հընարեալձըգէր զոսոխն ի կափուլ, Ածեալ փակեալ ընդ լերանց մեջ եւ ընդ ափըն լըճին . Անդ անկանէր Արութիւն եւ յուսաբատ վաշտ ռազմին, Ի դաշտ ջեռեալ խաղային գետաՀետեալ ճապաղիք Ի ցիր կոտորս կաճառուց արձակեալծուխ Հեղձուցիկ,

[ocr errors]

ԿԳ

Ի խուռն անկեալս որպես մայրք մըրըրկաթավք ի լերանց . Եւ այնպէս բուռն էր կըռիւ պատերազմին 3այնմաւուր, Այնպէս սաստիկ մոլութիւն կափուցանէր զաչս իւրեանց՝ Չըտեսանելինչ իսպառ բաց ըզնախճիր մասֆակուր, ԶԻ ժաժ լինէր ի տեղւոջն եւ ոչ ումեք լինէր ազդ։ Չըզաար զաՀեղն ընդ ոտիւք բնության սարսուռ եւ տատան. Մինչ անկելոցն ի մարտին ինքնին բանայր ըզտապլան, Որք անպատանք ի վաՀանս իւրեանց կային դիտապաստ է Դիմամարտից ազգաց այսպէս բուռն է քէն անըզգաստ է

LXIV

The Earth to them was as a rolling bark
Which bore them to Eternity; they saw
The Ocean round, but had no time to mark
The motions of their vessel ; Nature's law,

;
In them suspended, reck ’d not of the awe
Which reigns when mountains tremble, and the birds
Plunge in the clouds for refuge and withdraw

From their down-toppling nests; and bellowing herds Stumble o'er heaving plains, and man's dread hath no words.

LXV

Far other scene is Thrasimene now;
Her lake a sheet of silver, and her plain
Rent by no ravage save the gentle plough ;
Her aged trees rise thick as once the slain
Lay where their roots are; but a brook hath ta’en
A little rill of scanty stream and bed
A name of blood from that day's sanguine rain ;

And Sanguinetto tells ye where the dead
Made the earth wet, and turn'd the unwilling waters red.

LXVI

But thou, Clitumnus ! in thy sweetest wave
of the most-living crystal that was e’er
The haunt of river nymph, to gaze and lave
Her limbs where nothing hid them, thou dost rear
Thy grassy banks whereon the milk-white steer
Grazes; the purest god of gentle waters !
And most serene of aspect, and most clear;

Surely that stream was unprofaned by slaughters,
A mirror and a bath for Beauty's youngest daughters !

« ПредыдущаяПродолжить »