Изображения страниц
PDF
EPUB

XIII

Before St. Mark still glow his steeds of brass,
Their gilded collars glittering in the sun;
But is not Doria's menace come to' pass?
Are they not bridled? - Venice, lost and won,
Her thirteen hundred years of freedom done,
Sinks, like a seaweed, into whence she rose!
Better be whelm'd beneath the waves, and shnn,

Even in destruction's depth, her foreign foes, From whom submission wrings an infamous repose.

XIV

[ocr errors]

In youth she was all glory, -- a new Tyre; -
Her very by-word sprung from victory,
The « Planter of the Lion which through fire
And blood she bore o'er subject earth and sea ;
Though making many slaves, herself still free,
And Europe's bulwark'gainst the Ottomite;
Witness Troy's rival, Candia! Vouch it, ye

Immortal waves that saw Lepanto's fight!
For ye are names no time nor tyranny can blight.

XV

Statues of glass all shiver'd - the long file
Of her dead Doges are declined to dust;
But where they dwelt, the vast and sumptuous pile
Bespeaks the pageant of their splendid trust;
Their sceptre broken, and their sword in rust,
Have yielded to the stranger: empty halls,
Thin streets, and foreign aspects such as must

Too oft remind her who and what inthrals,
Have flung a desolate cloud o’er Venice ʼlovely walls.

ԺԳ.

ի պատըշգամբ Մարկոսեան ձք իւր շողան պըղընձիք 5, Արեգնափար փայլակեալմոսկեսարեան մանեկան։ ԱԺthչ Դորեայ սպառնալիք ի գլուխ ելին աւադիկ 4. Եւ ձիքն աՀա սանձեցան: — վենետիկ էգ եւ գերած, Զազատութիւն կորուսեալ մասանց դարուց եւ երից Անկաւ զինչ խոտ ծովափին մորմէ անձիւղեալ եւ կանգնէր: Հետախաղաղ մալեաց ծոց լաւ է լինել վայրաբեր Ո-ի կորըստեանն իսկ ի խորս խոյս ոսոխէն տալօտար Քան նըւաճեալընդ նովիմ կեալմանդորրու ապիկար:

[ocr errors]

ի մանկութեան մօրացեալփառազգեաց նոր ոմն էր Տիւր

առակէ զրույց իսկ զիւր ետուն նըմա յաղթանակք, Զ Առիւծատունկն այն անուն 18. քանզի նդ արիւն եւ ընդ Հուր Անցեալ՝ կանգնէր առիւծունս յերկիր ի ծով վըտարակԳերի վարեալըզբազումս՝ ինքըն կելով միշտ ազատ: Եւ Օսմանիկ բըռնութեան դէմ կայր պատուար ԵւրոպայՅերաշխ ինձ կաս դու կրետէ՝ Հակառակորդ Տրովադայ , Անմա՜ ալիք դուք վըկայք նաւամարտին Ի Լեպանդ, Ոչ ժամանակ մաշկ ոչթըռունք զանուանքդ անվըկանդ :

ԺԵ

Որպէս անդրիք բիւրեղեայք՝ դCքսից նորին բազմաչար
Հարեալ պատկերքն ի փըշուր որպէս փոշի Հոսեցան.
ԱԼԲնակարան իսկ նոցուն պալատըն սպերճ լայնատարր
Մեծաքարոզ Հըռչակէ զազգաց փառացն աննըման,
Մականք նոցին խորտակեալք, եւ սուր սուսերք ժանգաչար
Տեղի ետուն օտարին, նրաեւ դահլիճք արդ թափուր,
փողոցք նըրբինք, դէմք օտար մաչեցուսցեն յարմար
ԹԷ ք ոմանք կամ արդեօք որպիսի դառըն կընճիռ
Արեւ ըզսիրուն վենետիկեան զորմովք մըթար որակիր:

XVI

When Athen's armies fell at Syracuse,
And fetter'd thousands bore the yoke of war,
Redemption rose up in the Attic Muse,
Her voice their only ransom from afar:
See! as they chant the tragic hymn, the car
Of the o’ermaster’d victor stops, the reins
Fall from his hands - his idle scimitar

Starts from its belt — he rends his captive's chains, And bids him thank the bard for freedom and his strains.

XVII

Thus, Venice, if no stronger claim were thine,
Were all thy proud historic deeds forgot,
Thy choral memory of the Bard divine,
Thy love of Tasso, should have cut the knot
Which ties thee to thy tyrants; and thy lot
Is shameful to the nations, most of all,
Albion! to thee: the Ocean,queen should not

Abandon Ocean's children; in the fall
Of Venice think of thine, despite thy watery wall.

XVIII

I loved her from my boyhood; she to me
Was as a fairy city of the heart,
Rising like water-columns from the sea,
Of joy the sojourn, and of wealth.the mart;
And Olway, Radcliffe, Schiller, Shakspeare's art,
Had stamp'd her image in me, and even so,
Although I found her thus, we did not part;

Perchance even dearer in her day of woe,
Than when she was a boast, a marvel, and a show.

ԺԶ

Մինչդեռ բանակն Աթենայ ի Սիրակուս վատթարէր 16 Եւ արք Հըզօրք մատնէին ի uտըրկութեան լուծ պաչուստ, ԱտտիկաստանըՄուսա ըզփըրկութիւն Հըռչակէր Եւ գերեթափ առնէին նըւագքն Հնչեալք ի բացուստ . Այն ինչ նոքա դեռ զողբոցն յերիւրէին եղանակ , Տեսէք , զիարդ յաղթողին կառք ընկապճեալք եւ կառեան Սանձըն սաՀէր ի ձեռաց , զուր մերկանայր սուր զպատեան. Sայր լուծանել ըզշըղթայն, եւ արձակեալ ըզգերին Ազատուութեանդ, ասէր, դիք շուք եւ երգոց քերթողին:

ԺԷ

Այսպէս եւ քեզ, Վենետիկ , եթէ չէին իսկ այLփառք, ԹԷ զպանծալիդ արարոց վէպ մոռացօնք ունէին, ԱվեՀազին գուսանի մըշտանըւագքն ի քէն պարք Սէր Դասսոյիդ՝ Էր արժան խըզելըզկապն Հանգուցին Զոր արկ ըզքեւ բռնության վերաբասի պարաւանդ * Բաղ քո ամօթ է ազանց, քեզ մանաւանդ Ալբիոն Ովկիանու գըլխոյէ՝ զմանկամոքն առնելզանց չէ մբան։ Ի կործանման վենետկո՝ քում կործանման կալջիր ուշ, Ո'Ի ջրապարփակ պարըսպացդ այդոցիկ կաց ինձ ըզգուշ:

[ocr errors]

ի մանկականս ի տիոց ես սիրեցի զՎենետիկ Եղեւ ինձ նա ի քաջաց քաղաք, սըրտի դաստակերտ, Իբր ի վերայ ջրեղինաց սեանց ի ծովէ ամբարձիկ , Բընակարան Տրճուանաց , վաճառանոց ընչաւէտ : (0դուէյ, ՌԷտգլիֆ եւ Շիլէր եւ Շէքըստիր Հանճարեղք17 Տըպացուցեալ ունէին յիս ըզնորին կերպարան. ՈչանՀաճոյ եւ յայժմուս ինձ կայ ծանշուքըս պայման, Հաճոյագոյն իսկ արդեօք արդ ի վըշտացն իւր աւուրս Քան մինչպանծայր Հրաշագեղ ակնախըտիղ մընդSանուրս:

XIX

I can repeople with the past — and of
The present there is still for eye and thought,
And meditation chasten 'd down, enough;
And more, it may be, than I hoped or sought;
And the happiest moments which were wrought
Within the web of my existence, some
From thee, fair Venice! have their colours caught:

There are some feelings Time cannot benumh,
Nor Torture shake, or mine would now be cold and dumb.

XX

But from their nature will the tannen grow
Loftiest on loftiest and least shelter 'd rocks,
Rooted in barrenness, where nought below
Of soil supports them 'gainst the Alpine shocks
Of eddyîng storms; yet springs the trunk, and mocks
The howling tempest, till its height and frame
Are worthy of the mountains from whose blocks

Of bleak, gray granite into life it came,
And grew a giant tree; the mind may grow the same.

XXI

Existence may be borne, and the deep root
Of life and sufferance make its firm abode
The bare and desolated bosoms: mute
The camel labours with the heaviest load,
And the wolf dies in silence, - not bestow'd
In vain should such example be; if they,
Things of ignoble or of savage mood,

Endure and shrink not, we of nobler clay
May temper it to bear, it is but for a day.

« ПредыдущаяПродолжить »