Изображения страниц
PDF
EPUB

est la traduction grecque de Maxime Planudes, moine de Constantinople, qui vivoit vers l'an 1327, et a qui l'on attribue plusieurs autres ouvrages, entr’autres les fables connues sous le nom d'Esope. D'après le témoignage de Montfaucon,' il a existé un Ms. de la traduction de Planudes, laquelle, au reste, n'a jamais été publiée, dans la bibliothèque de Coislin, n. 35. (olim 504.), et il en existe dans la Bibliothèque du Roi sept, d'après le témoignage du Catalogue. ?

Gronovius, dans ses notes sur le chap. 5. du liv. 2. du Commentaire sur le Songe de Scipion, a publié un fragment considérable de la géométrie d'un anonyme, tiré des Mss. de son père ; fragment où Macrobe est cité plusieurs fois, et quelquefois même copié. D'un autre côté Brucker 3' rapporte que le continuateur de l'ouvrage de Bède, de gestis Anglorum, parle d'une Epitre à Gerbert, consacrée par Elbode, évêque de Wisbury, à disserter sur les doctrines géométriques de Macrobe ; il me semble naturel de penser que cet Elbode soit l'auteur inconnu de la Géométrie publiée par Gronovius.

ALPHONSE MAHUL.

LACRYMÆ ELEGIACÆ.

EPISTOLA PRIMA.
AD PONTICUM FLACCUM.

Lenia ut accepi blandæ solamina chartæ,

Continuo lacrymis est mora, Flacce, meis.
Explicuit frontem ratio, suspiria sensim

Alta laborantes deseruere sinus.
At quoties Catharina et dulce et amabile nomen,

Me miserum ! ah quoties lumina mæsta legunt,
In fetus iterum percusso pectore solvor,

Pallidulasque rigat lacryma sueta genas.
Occurrit Caiharina et cara et dulcis imago,

Paci animæ nostræ, væ mihi ! cara nimis ;

1

Bibliotheca Coisliniana, in-fol., p. 520.

Vid. dans le T. 3. contenant les Mss, Grecs les Nos 963, 1000. 1603. 1772. 1868. (ce No renferme deux Mss. de la traduction de Planude) 2070. Ces Mss. sont des 11e 150 et 16e siècles. Le No 1000. provient de la bibliothèque de Colbert.

3. Historiu Critica Philosophiæ, T. 3. p. 566.
VOL. XX. Cl. Jl. NO. XXXIX.

H

Occurrunt veneres et pulchræ gratia formæ,

Quique erat in læto plurimus ore decor. Occurrunt animi dotes mihi, amorque, fidesque,

Quicquid et in fida conjuge dulce fuit. His mihi direptis, quorsum solatia tendunt

Quæ nihi misisti lenia, Flacce, tua ?
Temporis, ah ! celeres quis scit remorarier alas ?

Præteritos iterum quis revocare dies?
Quis te de gelido, Catharina, ciere sepulchro ?

Quis dare in amplexus brachia sueta meos ?
Nil lætum, nil jam optandum, vel amabile restat :

Deliciæ vitæ deperiere meæ.
Quo jacet in tumulo Catharina flebile corpus,

Gaudia, me miserum ! cuncta sepulta jacent. Jam mihi vitam ægram noctesque diesque trahenti

Est reliquum, præter flere, dolere, nihil. Quo me cunque feram nil est non triste videndum ;

Nil unquam, nisi cum morte resolvar, erit. Sæpe graves potu conor depellere curas,

Dum molli abluitur serior hora mero.
Ast hilares inter dum funditur uva sodales,

Non mihi potanti me fugitare licet,
Sæpe hortos æger vernos agrosque pererro;

Sæpe peto fontes prætereuntis aquæ.
At curis agri et fontes alimenta ministrant,

Ægramque in mentem gaudia prisca ruunt.
Szepius hic tecum, Catharina, errare solebam,

Dum manui fidæ fida revincta manus. Sæpe sub hac olim fessi requievimus umbra,

Dum blando amplexu colla tenenda dabas. Sæpius has præter taciti consedimus undas,

Lætitia trepidi dum micuere sinus. Præterita infelis cur autem gaudia narro,

Quæ mentem exagitaul non reditura meam ? Quid prodest tecum, Catharina, fuisse beatum,

Tu me si, demto fine, carenda fugis ?
Nos temere ingratas effundimus cre querelas,

immemores animas prævaluisse neci. In cælis castos tidosque beabit amantes

Purior, æthereus, non solüendus amor;
Castior amplexu qua te, Catharina, tenebo,
Et
qua

terrena te sine labe fruar. Spem lætam rerum meliorum hæc pascet imago,

Hæc fallet longos spes pretiosa dies.
O utinam tacite cæco, dulcissima conjux,

Ossa forent tumulo condita nostra tuis! Quid precor insanus ? quo cura paterna recessit?

Arguor immani crimine velle mori. Infautum teneros, hea! quis custodiet annos ?

Quis leni imperio mollia fræna reget ? Quo duce per vitæ fluctus, quo remige tendent?

Quis curæ tumidas navita franget aquas? Quis teneros mores præceptis finget honestis ?

Unde pia anxietas, unde paternus amor? Heu! patris exemplo quis tristia ferre docebit?

Quis tolerare DEI verbera, nolle queri? Vobis, progenies mihi ter carissima, vivam,

Et vivam, et miseræ lucis avarus ero. Vos, animæ dulces, dilectæ pignora matris,

Ætherea felis quæ micat arce Dea, Vivite, et amplexu patrios lenite dolores,

Fallite et immocua garrulitate dies. Tempus erit, quod divini cecinere prophetæ,

Cum nova erit cæli machina, terra recens : Terra ubi felices campos nova vestiet herba,

Et tremet arboreis purior aura comis. Purpureo nitidi ridebunt lumine cæli,

Sol ubi perpetuus, perpetuusque decor. Sponte sua natus fos undique crescet odorum

Dives, qui lætos prodigus ornet agros. Dulcius ore melos Philomela poëtica mittet:

Lenior insolito murmure serpet aqua. Cessabunt iræ bellique insana cupido,

Cordaque constringet mutua fidus amor. Purpureos fores, jucundum et amabile ridens,

Queis caput esornet jam Catharina parat. Jam mihi, queis iterum læti coëamus amantes,

Divina umbrosas instruit arte domos : Myrtus ubi, violaque, et copia ruris honorum;

Quaque rosa in campis non peritura rubet. Hic bis quingentos lætis regnabitur annos,

Dum iandem ætherea collocet arce DEUS. Sæpius hac ægram consolor imagine mentem,

Dum revocat priscos improba cura dies. Nec tu, mi Flacce, hæc ut inania somnia ride,

Fient, præsagi mens mea si quid habet. Quicquid erit, mhi' ne dematur amabilis error ;

Da misero insana simplicitate frui.
Cur autem sic crediderim me candidus audi,

Narro non dubia dum tibi verà fide.

[ocr errors]

Hesterna cum nocte quies laxaverat artus,

Victaque jam tandem cura sopore fuit,
In somnis visa est Catharina adstare jacenti,

Et petere amplexus hospes amica méos.
Lumina divino radiabant pulchra decore,

Multaque per lætas gratia fusa genas. Candidus ante pedes lente defluxit amictus,

Nudabat castos zona recincta sinus, Deliciis tumidos, et marmore candidiores,

Marmore diffusa candidiore nive. Dulce tuens, dextramque premens, “ Dulcissime rerum,

En, tua cara," inquit, " te Catharina petit. Sedibus huc miserans tibi de coelestibus adsum;

En nostros vultus, quæ tua semper eram. Conjugis insanos adsum lenire dolores, Nainque

etiam in cælis est mihi cura tui : Est mihi cura tui, tibi sit quoque cura tuorum,

Nec perge assiduos flere dolere dies, Et gemitus, lacrymasque, et inanes comprime questus

Tempus, erede, iterum quo coëamus, adest. Interea natis, quos pignora cara reliqui,

Quem mihi præstiteras, optime, detur amor. Nil unquam frustra tua te Catharina rogavit:

Cum dare tu poteris, sunt rata vota mihi.
Utque adsint miseris solatia dulcia rebus,

Fac animo condas hæc mea dicta tuo.
Te mecum nova terra manet, feliciaque arva ;

Arva ubi deliciis luxuriabit amor.
Hic iterum felix feliceni amplexa maritum

Comprimet ad tidos te Catharina sinus.
Nescia curarum, vitæque oblita malorum,

Carpent lætitias mutua corda novas.
Sol ubi perpetuus puro radiantior auro,

Latos diffuso lumine pinget agros.
Hic avium cantus, bic dulcis amantibus umbra,

Quam nulla mviso frigore lædet byems.
Te mihi, meque tibi divina æternaque jungent

Gaudia, quæ meruit non temerata fides.
Cura tui interea a cælo mihi credita, custos

Ut tua sim visum est tida volensque DEO.
Sive equiti er raudum, pediu, nautæve per undas,

Crede mulis, tulum, me duce, carpis iter.
Me socia mu thalamis, tibi me invigilante, quiescis,

Cum ponis viduv languida membra toro.
Delibans propero juxta levis oscula, campos

Cum teris illacrymans, non tibi visa comes. Jainque vale : cordi memor bæc mea dicta reconde,

Tempus, crede, iterum quo coëamus adest.”Dixit, et in tenues evanuit ocyus auras ;

Ast ego cum lacrymis : “ Umbra adamata, mane Corde imo lætus verba hæc suavissima condam ;

Tempus, crede, iterum quo coëamus adest."-Ocyus ite, dies, celeris tibi sit fuga, tempus :

Quæ nora? me conjux, me Catharina vocat. Ne nimis at te lasset epistola longa legentem,

Cesso jam querulos, optime Flacce, modos. Tu modo fac miserum visas celer hospes amicum :

Sis mecum, totus non miser esse queo. Cetera, te cum mox fruar hospite, Flacce, loquemur:

Restat jam dicat litera, “ Vive, vale."

EPISTOLA SECUNDA.

AD IULUM CÆCILIANUM.

QuA nequit ipse frui, tibi mittit, amice, salutem

Heu miser Albinus, Cæciliane, tuus.
Nec mens sana mihi, firmum nec corpus ut olim :

Albini restat pars tibi sola tui.
Vix equidem restat quod me tibi monstret eundem,

Nam socios inter dissimulandus eo. Vivida vis animi, risus fugere jocique,

Quæque fuit læto plurima in ore salus. Gratia depereunt jucundæ flosque juventæ,

Languidulum corpus, pallidulæque genæ. Alter eram faustis olim et melioribus annis,

Dicere cum licuit te, Catharina, meam. Corporis atque animi mihi tum vigor æquus, Aprili

Lætius innubi pectus amantis erat.
Te præter nihil optavi, te præter amatam

Addideram votis vil, Catharina, meis.
Tu mibi lætus honos, et tu mibi dulce lucellum,

Tu quicquid totus continet orbis eras.
Cum vultus, carosque oculos, adamataque membra

Hærebam intuitus plenus amore tui ; Brachia cum collo tu non invita dedisti,

Cumque genæ impressis concaluere genis,
Non rex me vita aut regis præcurrit amicus,

Nec nisi felicem viderat ulla dies.
Cum deformis hyems borealibus excita campis

« ПредыдущаяПродолжить »