Изображения страниц
PDF

τη axime civitates, et viros quosdam velut legatos Α tritus, locupletissimus nobis testis est.Ιs enim unvinctus mittitur.Cumque navigans Smyrnam venis- Αvina incarnatiοne sententiam, utcognoscas de sus talitas nostra purgaretur. Του αυτού, εκ της αυτής Α ράς ουκ αποδέχονται, διά το μη ομολογείν την ne biscere quidem se potuisse fatetur Εranistes. Α devorationem mei, et deprecabor ne forte (ut in

misit, ut igitur igne Herculem aut Εmpedoclem,ita epistolis,et legatis S.Ignatium nostrum deindustria imitatum esse nebulonem sentio,ethujus conjectuτα ralionem minime incerlam reddo. Christianam religionem sub Αdriano professus erat Peregrinus, et non mediocrem inter Christianos auctoritatem sibi comparaverat,unde in vincula conjectus factus est confessor nobilis, et ad eum sublevandum quamplurimi,etiam οι εν τέλει, presbyteri, episcopίηue,undique convolabant. Μartyrium igitur subίre maxime velle videbatur, et proconsul Syriae, cum intelligeret ότι δεξαιτ' αν αποθανείν ώς δόξαν επί τούτω επιλίποι, φuod mori cuperet, ut inde famam posteris relinqueret, eum pα.nae subduxit et carcere liberavit. Εt quidem postea gloriosus hic confessor ex Εcclesia ejectus est , sed dum illa sub Syriae proconsule passus est, non potuit eum latere S. Ignatii fama,cujus reliquiae tanta cum veneratione Αntiochia conservatae sunt : et cum tot ex Αsia ad eum in carcere detentum confluerent, sine dubio Ignatii omnia sapissime commemorabantur. Placuit itaque ineptissimo viro,ab Εcclesia ejecto,et a philosophis recepto.mori quidem tanquam philosophum, famam autem eodem modo acquirere, quo acquisivisse Ignatium putavit , epistolas ante mortem ad civitates nobilissimas exarando,et tales om nino viros instituendo, quales illum saepius postulasse noverat. Ηoc vero a Luciano disertissimis verbis descriptum est in Peregrino suo : Φασί δε πάσας σχεδόν ταίς ενδόξοις πόλεσιν επιστολάς διαπέμψαι αυτόν, διαθήκας τινάς, και παραινέσεις, και νόμους, και τινας επί τούτων πρεσβευτάς τών εταίρων εχειροτόνησε, νεκραγγέλους και νερτεροδρόμους προσαγορεύσας. «Αiunt autem eum ad omnes fere praeclaras civitates epistolas misisse, monita quaedam, exhortationes, atque leges : et ex sociis suis de his legatos ordinavit, a mortuis nuntios, et ab inferis cursores appellans. » Ηabemus hic epistolas a jamjam morituro ad insigniores civitates missas, cum exhortationibus : quod fecit S. Ignatius,nequeante Peregrinum praeter eum, opinor, duisquam : habemus viros ex sociis suis institutos tanquam legatos: scilicet,εχειροτόνησε πρεσβευτάς, plane ut apud Ignatium nostrum epistola ad Smyrnaos, χειροτονήσαι θεοπρεσβευτήν, et ad Μagnesianos, χειροτονήσαι διάκονον εις το πρεσβεύσαι εκεί Θεού πρεσβείαν habemus eos legatos a Peregrino appellatos νερτεροδρόμους, ut apud Ignatium, χειροτονήσαί τινα, ος δυνήσεται θεοδρόμος καλείσθαι. Si huio conjecturae locus sit, has epistolas quas defendimus probe novit Peregrinus, qui ante martyrium Ignatii natus, post medium sapculi secundi flammis se dedit. Τortii quidem saeculi scriptores ecclesiasticos, praesertim Graecos, quibus maxime tum notus fuit S. Ignatius, habemus sane superstites perpaucissimos; αμorum praecipuus Οrigenes,eodem quo scripsit Ignatius aevo natus, et rebus theologicis innu

[ocr errors]

Quarti saeculi,sane florentissimi, ut multo plures ecclesiasticos scriptores,ita et Ignatianorum testes habemus.Εorum primus mihi quidem videtur ille, φuisquis est, qui Dionysius Αreopagita vulgo nominatur: non longe enim ab initio hujus aevi eum scripsisse sentio. Ille autern libro De divints nomίnibus, de amore disputans, et Οrigenem sequens, ita loquitur : Καίτοι έδoξέτισι των καθ' ημάς ιερολόγων και θειότερον είναι το του έρωτος όνομα το ύ της αγαπης γράφει δε και ο θείος Ιγνάτιος. Ο έμός έρως εσταύρωται. « Visum est aliquibus nostrae aetatis sacris scriptoribus amoris quam charitatis nomen divinius esse.Scribit autem et divinus Ignatius : «Αmor meus crucifixus est.» » Ηujus autem viri longe doctissimi, si initio hujus steculi revera scripserit, ut arbitramur,luculentissimum testimonium est , φuisquis autem fuerit, sive hujus, sive sequentis aevi scriptor, varia de hoc ipso loco hominum judicia Ignatianorum auctoritatem, ut deinceps ostendemus, plurimum confirmabunt.

Secundus hujus aevi testis est Εusebius Caesariensis episeopus, gui multos Οrigenis discipulos vidit. Is autem cum singulos nominatim recensere non posset,qui primis apostolica successionis temporibus antistites, aut evangelista, fuerant, eorum

[merged small][ocr errors]
[ocr errors]

accuratissima satellitum custodia ductum, singularum civitatum quas ingressus est ecclesias sermonibus et cohortationibus confirmasse, atque inprimis monuisse, ut ab hacresibus caverent tum primum exortis et invalescentibus, hortatumque esse, ut apostolorum traditioni tenaciter adhaererent, quam cautelae gratia,etiam scriptis mandare necessarium duxit, Quare cum Smyrnae esset,inquit, quatuor epistolas scripsit, ad Εphesios, Μagnesianos, Τrallianos, Romanos, a Τroade tres, ad Philadelphenses, ad Smyrnaos, et privatim ad Ρolycarpum. Ηaec omnia diligentissime exipsis epistolis, utopinor, observavit Εusebius , epistolam enim ad Εphesios Smyrnae scriptam fuisse ipsa testatur: «Unanimis vobiscum ego, et quem misistis in Dei honorem in Smyrnam, unde et scriho vobis. » Αd Μagnesios: «Salutant vos Εphesii a Smyrna, unde et scribo vobis » Αd Τrallianos:«Saluto vos a Smyrna.» Αd Romanos :«Scribo autem vobis hac a Smyrna.» Τres reliquas epistolas Τroade scriptas fuisse, ex ipsis pariter patet. Αd Philadelphenses: « Salutat τos charitas τηultorum, qui in Τroade unde etscribo vobis per Βurrum.» Αd Smyrnaeos: «Salutat vos charitas fratrum,qui in Τroade, unde etscriboνobis per Βurrum.»Αd Polycarpum : «Quia igitur omnibus ecclesiis non potuiscribere,propter repente navigare me a Τroade in Νeapolim, ut voluntas praecipit, scribesaliis ecclesiis.» Οbservat Εusebius, Ignatium in epistola ad Εphesios Οnesimi ipsorum pastoris meminisse, in epistola ad Μagnesios Damam episεopum nominasse, in epistola ad Τrallianos Ρolybii antistitis mentionem fecisse : guos omnes earumdem Εcclesiarum episcopos nostra epistolae agnoscunt. Dicit eum Polycarpo Αntiochenae Εcclesite gregem commendasse,rogasseque ut omni cura et diligentia illum fovere vellet,quod in epistola ad eum data pluribus narratur. Pergit ulterius, et εις επίδειξιν των ειρημένων, ex epistola ad Romanos hene longam βήσιν excerpit, ut ipse loquitur, κατά λέξιν Απο Συρίας μέχρι Ρώμης θηριομαχώ, etc., guae versioni nostrae Latinas prorsus conveninut,adeo ut haec accuratior sit Εusebianorum translatio, guam vel Hieronymiana vel Ruffiniana. Αliam etiam ex Εpistola ad Smyrnaeos sententiam transcripsit, quae in nostris codicibus totidem verbis exstat. Denique ad confirmandam superiorem de his narrationem,Ρolycarpi et Irenaei testimonia profett, de quibus ante diximus, et postea dicendum erit, Ηaec sunt ab Εusebio adeo diligenter luculenteque exposita, ut Dallaus ipse dixerit :«Fatemur Εusebium illas epistolas agnoscere,et pro vere Ignatianis habere : neque dissimulamus eas,de guibus ille verba facit, has ipsas fuisse videri, quae his hυdienominibus circumferuntur,quales eas reverendissimus Usserius Latine;erudrtissimusVossiusGraece,ex librisille Αnglicanis,hic Μediceis ediderunt.» Εusebio succedit Αtbanasins, vere magnus, qui in epistola de synodis Αrimini et Seleuciae dum

num Christi 360 scripta, hoc nobis illustre testimonium praebet. De sψnodis, p. 922: Ιγνάτιος ούν, ο μετά τους αποστόλους εν Αντιοχεία κατασταθείς επίσκοπος, και μάρτυς του Χριστού γενόμενος, γρόφων περί του Κυρίου ε"ρηκεν Είς ιατρός εστι σαρκικός και πνευματικός, γενητος και αγένητος, εν ανθρώπω Θεός, εν θανάτω ζωή αληθινή, και εκ Μαρίας και εκ Θεού. « Ignatius igitur qui, post apostolos, Αntiochiae episcopus constitutus est, et martyr Christi fuit.scribens de Domino dixit :«Unus medicus est, carnalis et spiritualis, factus et non factus,in homine Deus, in morte vita vera, et ex Μaria et ex Deo.» Ηaec enim verba ex Εpistola ad Εphesios sunt transcripta, quam scripsisse non larva

[merged small][ocr errors]
[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][subsumed]
[ocr errors][ocr errors]

ευχαριστίαν σάρκα είναι του Σωτήρος ημών "Ιησού Χριστού, την υπέρ των αμαρτιων ημών παθούσαν, ήν χρηστότητι ο Ηατήρ ήγειρεν.

Εucharistias et oblationes non admittunt, quod non confiteantur eucharistiam carnem esse Salvatoris nostri Jesu Christi, φua pro peccatis nostris passa est, guam Pater benignitate sua suscitavit. Secundus hujus sasculi testis est Gelasius, qui circa annum 492, pontifex Romanus creatus, circa 496 defunctus est. Is enim in fine libri De duabus naturis in Christo jam tandem a pontificiis agniti et recepti, catholicοrum testimonia magistrorum subjiciens, a nostro pariter ac Β. Τheodoretus orditur. « Ignatii episcopi et martyris Αntiocheni ex Εpistola ad Εphesios. « Unus medicus est, carnalis et spiritualis, factus et non factns, in homine Deus, in morte vita aeterna, ex Μariaet ex Deo, primum passibilis et impassibilis, Dominus noster Jesus Christus. » Εt post pauca : « Singuli, inquit, viri communiter omnes ex gratia ex nomiue convenite in unam fidem, et in uno Jesu Christo, secundum carnem ex genere David, Filio hominis, et Filio Dei. » Οbservandum autem est, duos hujus aevi testes Τheodoretum et Gelasium,tantummodo pro seipsis loqui, sed totius quinti saeculi judicium nobis repraesentare; auctoritatem, scilicet, Ignatianorum tune temporis inter omnes tum catholicos tum haereticos ratam et fixam fuisse. Νam ut ex Socrate et Sozomeno. Τheodoreto et Leontio aliisque constat , haeretici dui ad finem aevi quarti antiquorum Ρatrum consensui acquiescere recusarunt, στιinto statim et sequentibus, eos Ρatres tanquam arbitros admiserunt, dui ante divisionem, sive exortum cujuslibet haereseos scripserant : unde tales catalogi, guales apud Τheodoretum et Gelasium reperiuntur, confecti sunt. De qua re postea erit nobis disserendum latius In his igitur Τheodoreti dialogis orthodoxus sententiam promit catholicorum, ιut Εranistes haereticorum illsus aevi. Cum autem orthodoxus ex Scripturis copiosius disputasset quaerit Εranistes, quid antiqui Εcclesiae doctores senserint, celebres, scilicet, et indubitati; negat enim se recepturum άνδρας ασήμους ή αμφιβόλους,

[ocr errors][ocr errors][merged small]

Unde liquet et orthodoxum et Εranistem, hoc est tum catholicos tum haereticos illius aevi, epistolas Ignatii, guas defendimus, pro veris et indubitatis episcopi Αntiocheni scriptis habuisse. Sexti saeculi primus testis S. Εphraemius, ex comite orientis patriarcha Τheopolitanus, ut loquitur Photius, id est Αntiochenus; cui episcopatui circa annum 529 admotus est. Hic enim in libro De Sacris Αntiochia legibus, (ut loquitur interpres Ρhotianus) de articuli Graeci usu adversus Severianos disputans, primo S. Scripturae, dein SS. Ρatrum testimoniis utitur et inter eos, ut fieri solebat, S. Ignatium primum nominat : Και ο θεοφόρος δε Ιγνάτιος και μάρτυς, Τμυρναίοις έπιστέλλων, ομοίως κέχρηται τώ άρθρφ. « Εtiam Ignatius, vir divinus et martyr, epistolam ad Smyrnaeos scribens, similiter articulo utitur ». Ρhotius, Biblioth. num. 228. Loca guae ex ea Εpistola excerpserat S. Εphraemius, omisit epitomator Photius , erant autem haec, ut arbitror : Δοξάζω Ιησούν Χριστόν τον Θεόν, « glorifico Jesum Christum Deum ; et : Πάντα υπομένω,ϊαυτού με ενδυναμούντος του τελείου ανθρώπου γενομένου. Οmnia sustineo, ipso me fortificante qui perfectus homo factus est ». Licet enim articulus του ad γενομένου potius referatur, guam ανθρώπου, alium tamen in hac epistola locum, opinor, respicere non potuit. Sed et idem S. Εphraemius, in epistola ad Ζenobium φuemdam scholasticum et Αcephalum, probavit articulos naturis Christi adhibitos non inferre divisionem unitatis, έκ τε των ευαγγελικών φωνών, και εκ των αποστολικών, και δη και εκ των μακαρίων πατέρων ημών, Ιγνατίου του θεοφόρου. Ιουλίου, και Αθανασίου και Γρηγορείων και Βασιλείου. «Τum ex evangelicis, tum ex apostolicis verbis, atque etiam ex beatis Ρatribus nostris, Ignatio Deifero, Julio, Αthanasio, Gregoriis et Βasilio ». Ρhotius ibidem. Secundus hujus aevi testis est Gildas Βadonicus ex Βritannia nostra, gui anno 564 epistolem scripsit De eacίdio Βritannia, in qua haec habet: « Ωuis vestrum, ut S. martyr Ignatius, Αntiochiae urbis episcopus, post admirabiles in Christo actus, ob testimonium ejus, leonum molis Roma confractus est ? Cujus verba, cum ad passionem duceretur, audientes (si quando vultus vestri rubore suffusi sunt) non solumin comparatione ejus vos non putabitis sacerdotes, sed ne mediocresquidem Christianos esse. Αit enim in Εpistola, duam ad Romanam Εcrlesiam misit: «ΑSyria usque Romam cum bestiis terra marique depugno, die et nocte connexus et colligatus decem leopardis, militibus dico, ad custodiam datis. dui ex beneficiis nostris saeviores fiunt. Sed ego eorum nequitiis magis erudior ; neo tamen in hoc justificatus sum. Ο salutares bestias, quae praeparantur mihi ! Ωuando venient ! guando emittentur ! guando eis frui licebit carnibus meis ? quas ego exopto acriores parari, et invitabo ad

[merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
« ПредыдущаяПродолжить »