Изображения страниц
PDF

postorum patrocinio nudatae, et ficta antiquitatis Α milem fere locorum explicationem deprehendo.

[merged small][merged small][ocr errors][merged small]
[ocr errors][merged small]

Ιnter hos vir doctissimus, Joannes Dallacus, in SS. Patrum monumentis diligenter versatus, in discernendis operibus spuriis admodum acutus, post velitationes Salmasii, atque Blondelli, librum nuperrime edidit satis prolixum, quo Εpistolas Ignatii etiam purgatissimas maximeque sinceras, et veterum auctoritate munitas et propria praestantia conspicuas, quamplurimis argumentis videtur sibi, suisque, ut opinor, adulterinas probasse, et doctissimorum virorum, archiepiscopi Αrma chani, 1saaci Vossii, et doctoris Ηammondi rationes omnes, sane firmissimas, diluisse.

Ηujus viri praestantissimi stupendae diligentiae cum et Ignatii sanctitae, et episcopatus necessaria auctoritas, et his maxime iniqua adversarii fama atque celebritas ut aliquid reponatur efflagitent; opera pretium esse duximus dissertationem totam, φuanta quanta est, ad examen vocare, ratiοnes momento suo ponderare, singula quae nos et Εcclesiae SS. Patres ullo modo spectant excutere, omnia quae auctorilatem S. Ignatii coufirmare possint expo

Β nere, quae labefactare videantur, refellere et refu

tare. Cum autem haec quaestio multis jam modis implicata et involuta, doctisque plurimorum lucubrationibus facta sit obscurior ; ut ea quae dicturi sumus dilucide perspicueque tradantur, visum est imprimis necessarium, illa praemittere, quae difficultatis ration.es expediant, quae sententias virorum doctorum explicent, guae ortum, progressum, et praesentem controversiae statum enarrent, et inutili altercatione praecisa, ad futuram disputationem faciliorem aditum patefaciant. Ignatium fuisse Αntiochenae Εcclesiae episcopum, agnoverunt quotquot illius mentionem fecere : ab apostolis ordinatum diserte tradiderunt S. Chrysostomus et Τheodoretus. Ηunc apostolicum virum, ab Αntiochia Romam tractum, bestiis oblatum, ao martyrio coronatum testantur veteros , epistolas scripsisse ad Εcclesias praesertim in itinere, produnt antiquorum plurimi, negavit aut dubitasse Se dixit eorum nemo. Εt sanctissimi quidem martyris justissima existimatio etiam hactenus illibata et intemerata permansit : de epistolis tantum, qua sub illius nomine prodierunt, et ad nostram usque aetatem perduraverunt, lis est. Νeque de illarum auctoritate, si Ignatianae fuisse appareant, disputatur : sed an revera ipsius Ignatii fuerint αυaeritur. Ut autem origo, progressus, et praesens hodiern" controversiae status, etiam iis qui hactenus eam minus attente considerarunt, innotescat , Γem ΟΠιnem (quod a nemine adhuc factum esse video) clare et fideliter proponam. Sententias doctorum virorum, cujuscunque opinionisfuerint, eo ipso ordine quo scripserunt referam, editiones Εpistolarum e mss. erutarum varias, et a se quoquo modo discretius epistolicus eo tempore, quo quisque scripsit, apparuerit, perspectum habeat lector, et de uniuscujusque sententia judicium Ieral nullυ praejudicio occupatus. Denique Φuω sit Dullaei, postreuni Ignatianorum hostis, sententia referam , quaen ostra, ex adverso exponam, et quid a me probandum, quid refellendum sentio breviter declarabo. ΟΑΡΙΣΤΙΙ. Ρrima lgnatiί editio Latina tantum. Εpistolae ejus pro genuinis habita". Sub Ignatii nomine primo tres epistolae in lucem editae sunt Ρarisiis Latine tantum, anno Domini 1495, ad Β., Μariam una, ad S. Joannem apostolum duae. Αnno 1498, undecim Εpistolae aliae, Latinae pariter, ex veteri versione, nondum comparente exemplari Graeco, a Fabro Stapulensi typis sunt impressae. Ηaeo autem princeps editio fuit, teste Ρhilippo Labbeo, dui has undecim epistolas tune excusas inter primas editiones numerat, guae in Regia Βibliotheca Ρarisiis asservantur. Τum vero Symphorianus Champerius Lugdunensis, has a Fabro editas cum tribus aliis ab illo rejectis, et φuarta ad Μariam Cassobolitam nunquam ante publicata, edi curavit : atque ita tandem quindecim Ignatii epistolae exstiterunt. Εt haec quidem facies S. Ignatii sub initio decimi sexti saeculi fuit ; oum ipse Faber Stapulensis, primae editionis curator, ejus auctoritate tanquam indubitata, in libello Detriduo Christi utitur. « Τametsi mihi impossibile sit ex me ad illam intelligentiam penetrare , ean tamen in hac re esse puto, φuam deifer Ignatius in prima epistola, qua est ad Τrallia. nos, aperit de Domino sic loquens: » Αnte vero solis υccasum de cruce depositus est, etc. Joannes etiam episcopus Roffensis, libello cui titulus, Ρetrus fμιι Romae, inter primos has epistolas citavit; « Ignatius autem et ipse contemporaneus apostolis, Christum eum esset annorum trigintafuisse baptizatum putat, et tres annos ultra docuisse. Sic enim Εpistola ad Τrallianos scribit. Τriginta annos agens Christus baptizatus est a Joanne, et tribus annis pradicavit Ενangelium. » Ωuinetiam Joannes Driedo celebrisea aetate theologus, libro De doqmatibus ecclesiasticis et αpocr/phis, quamplurima Romana. Εcclesias dogmata, longa sententiarum serie ex Εpistolis Ignatii petita confirmare nititur. Εt Μartinus Ρeresius Αiola, scriptor inter pontiticios non ignobilis, inde testimonia stepissime adhibuit , et ad confirmanάas traditiones non scriptas omnes has epistolas defloravit, Ηee duidem illi. hactenus de auctoritate Ignatianωrum plane securi : neque enim Φuemquam novi, Tui ea aetate de duodecim presertim Αpistolis dubitavit.

pantes, sigillatim notabo: ut simul et qualis Igna- Α Latine tantum exstarent ha, Εpistolae. Ρost autenι

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

sexaginta annos, Αndreas Gesιnerus, si i psi credendum sit, epistolas duodecim Graece, interprete Joanne Βrunnero. primus omnium edidit, a. D. 1559. Ιta enim in Ρraefatione loquitur : Ignatium υero cum ille (Ηenricus Ρetriscilicel) « Latine tantum ediderit, ego Graecum exemplar Ιns. nactus ex Bibliotheca cl. v. piae memoriae D. Gaspari a Νydpryck, existimavi neque Ηenrico Petri molestum, studiosis autem plerisque gratum fore, si ea quae hactenus Latine tantum circumferebantur, Graece simul et Latine a me fuissent edita. » Sed quidquid dixerit Gesnerus, ante eum S. Ignatiurn Graece ex Αugustanae Bibliothecae exemplari Valentinus Pacaeus publicaverat, a. D. 1557, φυιern

Β primum in lucem eas edidisse testatur Μorellius,

[ocr errors]

qui easdem Parisiis recudendas curavit a. D. 1558. Εamque a Pacaeo procuratam principem esse Graecarum Εpistolarum editionem, fidem, faciunt illa Centuriatorum Μagdeburgensium : « Εst et hoc adnotandum, duod hoc anno 1558 Εpistolae Ignatii Graece sint impressae et publicatae quae hactenus per aliquot saecula laluerunt. Quare duodecim epistolae ante a Stapulensi aut Champerio Latine. nunc a Pacaeo, ex Αugustano primum, dein a Gesnero e Νydprucciano codice editae sunt. Cum jam Graeca exemplaria exstarent, primi omnium Centuriatores Μagdeburgici suspiciones suas, sed caute satis moderateque proponunt. « Lectori autern pio et attento considerandum relinquimus,quantum sit illis Εpistolistribuendum » Ιtailli: et cum guatuor argumenta adduxissent quae merito suspectas reddere viderentur, De doctrina,inquiunt, « Ignatii nihil aliud habemus nisi quodhaes ejus monumenta,si tamen ejus sunt, complectuntur.» Quinetiam statim gravis illa Joannis Calvini censura prodiit, lib. 1, cap. 3 Institutionum, jam tum in commodiorem formam redactarum.«Ignatium quod obtendunt,si velint quidquam habere momenti, probentapostolos legem tulisse de Quadragesima, et similibus corruptelis; nihil enim naeniis illis,qute sub Ignatii nomine edita sunt, putidius, Quo minus tolerabilis est eorum impudentia quitalibuslarvisad fallendumse instruunt » Ita ille pro more suo acriter satis et animose. Νec tamen offendiί Calυιnum Ignatius, sed ημι Ignatium corruperunt, Inquit Rivetus : quod recte ab eo observatum tradit in academia Genevensi professor Vedelius , et res ipsa satis indicat : auctoritatem enim Ignatii rejecit Calvinus ab Αntitrinariis objectam, ex Εpistola sine dubio ad Τarsenses, quae pro genuina non agnoscitur, et Quadragesimam aliasque traditiones ob Jicit, quae in assumentis tantum inveniuntur. Τum Μarianus Victorius in S. Hieronymum : « Recle (Ignatium] apostolicum vocat virum , vixit enim apostolorum tempore,et Joannis Evangelistae discipulus fuit, scripsit litteras adsacratissimam virginein, Dei Genitι icern Μariam et alias quae exstant.» Αc statim etiam ex Lutheri schola celebris Τheolo

[ocr errors]

dentini,harum Εpistolarum testimoniis saepe utitur, eisque multum tribuit Ignatius υcro,inquit, « audiίor Joannis,in Εpistola ad Philadelphenses de calibatu etconjugio more prorsus apostolico loquitur. » Εt alibi non sine censura laudat.« Ignatii Εpistolas exstitisse non tantum Εusebii, verum etiam Ηieronymi tempore, certum est. Feruntur nunc Latine : sunt edita etiam Graece , et multas habent non contemmendassententias,praesertimsicut Graeceleguntur.Αdmista tamen sunt et alia non pauca,quae profecto non referunt gravitatem apostolicam » Εt rursus : « De Εpistolis igitur illis Ignatii quae nunc eius titulo feruntur, merito dubitamus : transformatae enim videntur in multis locis ad stabiliendum statum regni pontifici : Εt divinitus judico esse factum, quod adulterina guaedam assumenta suo se indicio prodant.» Ρrimus enim,ut opinor, observa. vit, locum ex Εpistola ad Smyrnaos citatum a Τheodcreto, nec in Graecis codicibus nec in Latinis τeperiri, quamvis a Gulielmo Widefordo pariter citatus sit : et loca plurima ex Αpostolicis constitutionibus Εpistolis Ignatii esse assuta.Ρost quem Ρetrus Canisius, vir eruditus, ad confirmationem catechismi testimonio Ignatii ex veteri interprete crebarrime utitur. Centuriatores et Calvinum, quod Ignatium tam parwi penderent.perstringituna sententia Campianus,ratione quinta « Centuriatores vehementer offendit Ignatius; offendit et Calvinum,utin ejus Εpistolis defοrmes navos et putidas naenias hominum quisquiliao notarint »Defenditstatim CalvinumWhitakerus, guud Ignatium ab haireticis introductum tanquam improba et detestanda sententiac patronum reputerit : ipse Εpistolas obscura dubiaque/idei esse notat. « φuod plures Ignatiοnuncascrihantur,dequibus Εusebius et Hieronymus non meminerunt, et quod ejus quoddam dictum recitet Hieronymus aliudque Theodoretus, quod in istis φuae circumferunturΕpistolisnusquarreperitur.»Είdeposteriori argnmento a Durao sollicitatus: Εreo,inquit, Ignatiί scripta parum integrasuperesse constat.Αc mox Βellarmino respondens, ex duodecim Ignatii Εpistolis Graece exstantibns septemtantum memoratas Εusebio et Hieronymo animadvertit, de quibus, inquit, «φuid statuamus,num sint Ignatii,an alterius cujusφuam,non satis constat, constat autem quinque esse sinedubio spurias et adulterinas.» Εidem Campiano respondens Laurentius Humfredus,notat «Μagdeburgenses moderatissima oratione prudentissime monuisse, haberi φuaedam in hisce Εpistslis Ignatii, φup ad defοrmes naevos declinare videntur, et φuaGam abrepsisse in Ignatii scriptis adulterina nonferenda » asserit:« φuae si rejicit Calvinus,non statim dicendus est aut iniquus censor Ignatii, aut opera Irnatii omnia tanquam putidas nanias reprοbare ; φuandoquidem ea solum qua culpanda suntin supposititio Ignatio pervellit. Ipse autem aliquid Εpis. tolis resectum, aliquid assutum esse autumat.

[ocr errors]

Interim reverendus admodum Whitgiftus in Εcclesiae nostra controversiis lgnatio multum tribuebat : et schismaticorum coryphaeus Τhomas Cartwrightus ejusdem auctoritatem defugiebat.et Calvinum sequi professus,aliaque argumenta ex proprio penu suppeditans negabat auctοrem Εpistolarem fuisse illum apostolorum discipulum ; quod et ejus sequaces fecere,quoties aliquid ipsis objectum est, cui respondere aliter non potuerunt : quoties autem adpresbyterium confirtrandun aliquidfacere videbatur, ejus auctoritate libenter frequenterque utebantur. De guibus graviter conqueritur Lous : «Εpistolas tuas,sanctissime Ignati,adulterinas esse contendunt. In id enim impudentiac diverticulum in non se receperint, adulterala penitus et turpissimis sordibus aspersa eorum doctrina habeatur:» et gravissimus prudentissimusque Βancroftus, «Αd morem Genevensium Ignatius loqui debet , aut si plus quam velint urgeas, pauperculus antiquus Ρater iste tanquam fictitius ethomo vanus jure rejicitur.»

Τum vero eminentissimi duo cardinales, Βaronius atque Βellarminus, ita judicabant. Βaronius caute primum distinguit inter opistolas Latine tantum exstantes, et eas qua Graece etiam prodierant; priores nullius auctoritatis esseinnuit: posteriores omnes avide amplectitur, incorruptas et integras esse pronuntiat, easque miris effert laudibus. Νon enim septem tantum Εusebio cognitas,sed et quinque reliquas. Ignatii esse germanas, easdemque sinoerissimas,memo jανe,inquit.poterit dubitare, Βellarminus notat Latinas tres,grαυίtatem eloquiίS.lgnatiί omnino non redolere, quinque Εusebio incognitas « οb styli similitudinem et spiritum vere apostolicum, a viris doctis omnino recipi; non esse magnam fidem habendam codicibus Graecis, αυinunc exstant, quando discrepant a Latinis : srepe enim emendatiores inveniri codices Latinos quam Graecos : αυod verum,inquit,esse intelliget,qui conferet testimomia qua ex Ignatio citant S. Athanasius et Τheodoretus, oum verbis ejusdem Ignatii, φuae nunc Ηabemus in codicibus Latinis et Graecis. »

De Εpistola ad Τarsenses primo dubitat Faustus Socinus,his verbis, responsione ad Wiekum:«Αtque hoc ipso argumento ad hoc ipsum probandum videtnruti Ignatius,autquisquisfuit auctorillius episίο. la, qua sub ejus nomine ad Τarsenses inscribitur;» et sententiamsuamliberius de omnibus profert animadversione ad assertionem 8eptimam Ρosnanensium. Ignatiί scripta partim odulterina, partim admodum corrupta et additιmentis ηuibusdam coinquίηαία ; adeo ut eorum φuoque in ipsis /iat mentio.qua non nisi post aliφuot s : oula erisfiterunt.Εt licet Latinum Ignatii exemplartantummodo tune temporis vidissot et missarum voce offensus ista scriberet ; nactus tamen postea Graecum codicem, sub eum 1ocum aliter se habere invenit, sententiam non mutavit. Νon desunt lamen, inquit, «in ipso Graeco exemplari quadam, quae non cum Ignatii saeculo, sed cum succedentibus conveniant,» et tandem in iste » Εpistolarum Ignatii, « quandocumque id factum fuerit, ab iis partim depravatus, partin etiam consarcinatus, qui tyrannidem episcoporum, non in Εcclesiam tantum, sed in rempublicam quoque, contra omne jus fasque, invectam, vehementer probabant, ao stabilire volebant. » Ιta ille in defensione prioris animadversionis. Ρaulo post Rodolphus Hospinianus Τigurinus Ηistoria sacramentariae 1. 11,c. 1, Ignatium nostrum lanquam testemlocupletissimum laudat.«Cum postapostolorum tempora haeretici turmatim erumperent, etsincerasapostolorum doctrinaeimpudentercontradicerent,Ignatius, unus exsenioribns,eum.Αntiochia Romam captivustraheretur, bestiis objiciendus,fidelisacsolliciti pastoris officio fungens,initinere multas Εcclesiastam viva voce,quam epistolis confirmavit;admonuitqueutabhaereticis et clandestinisseductoribus caverent; dui clam, insciis episcopis, sese insinuantes, simplicem plebeculam seducebant, et privata cogebant conventicula. Ιnter catera autem Smyrnenses quoque adhortatus. » Νοn licet, inquit, sine episcopo, neque offerre, neque sacrificium immolare, neque aliquod aliud publicum oflicium obire. « Εt in Εpistola ad Τrallianos dicit infideli deteriorem esse,quiaudeataliquid circa altaris ministerium facere, nisi episcopus, aut presbyterfuerit. » Εt paulo post locum de poculo eucharistico universis distributo ex Εpistola ad Philadelphenses adductum appellat « apertum testimonium Ignatii, φui Joannis Evangelista discipulus fuit. » Ρerkinsius autem nostras Whitakerum interim in hunc modum sequitur; « Εusebius cum Hieronymo septem Ignatiipro veris numeravit epistolas:at nunc subillius nomine habentur duodecim,quarum quinque spuriae sunt. Εtiam Εpistola ad Εphesios aut spuria est, aut saltem corrupta ; guia locus a Τheodoreto et Gelasio ex illa citatus in nostris exemplaribus non invenitur. Τhomas Βilsonus nostras, vir τnagni in Εcclesia nominis, de perpetua gubernatione Εcclesiae Scripsit fuse atque erudite, S. Ignatium autem in eo opere ut indubitatum auctοrem frequenter laudat, et dum in vivis esset, eas ipsas epistolas, quas citat, scripsisse sanctissimum illum martyrem affirmat. Ηunc tamen Ρarkerus ut dubitantem frustra et falso producit, doctissimumque praesulem mire calumniatur.Τhomas,inquit, «Βilsonus in canonibus apostolorum fidentior est quam in Ιμmatio. Οbserva eamdem notam inussisse Ignatio, quam canonibus, laudem vero vetustatis attribuisse canonibus,quam Ignatii epistolis non attribuit, cum dicit: » Canones qui dicuntur apostolorum, « aperteinnuit eos ipsorum apostolorum minime esse,sicutialibiaperte docet, pariratione, cum dicit: » Εpistolae quae feruntur Ιgnatii, eas lgnatiί non esse subinsinuat. Αt haec mera est calumnia, quae proximis episcopi verbis clarissime refutatur. Statim enim addit : « Ignatius quippe, eorum episcopus, adhuc vivus erat, et eas

huno modum concludit ; . Fuit, nimirum, liber Αlitteras conscripsit. ΕΡistola igitur Ignatianae.ju

dice Βilsono,et ipso vivo, et ab ipso sunt conscriptae. Qui ejusdem oneris capite 14 earum antiquitatem diserte asserit: cum enim Τertullianum,Cy. prianum et Hieronymum nominasset : hi,inquit, « satis antiqui velsinceri vobis testes non videantur, audite guid Ignatius, Αntiochiae episcopus, Joanne apostolo etiamdumin vita manente, ejusque discipulus,post quam octo fere annis martyrio affectus est, ad diversas Εcclesias de episcoporum auctor itate scribat.» Ita Βilsonuslocis quanoplurin is S.Ignatium, ut antiquissimum et sincerissimum testem adducit. Αbrahamus Scultetus, in Μedulla Ρatrum, propositis ex utraque parte rationibus, et eorum qui Ignatio has epistolas tribuebant, et eorum qui an recte eitribuerenturdubitabant,tandem ita pronun. tiat: « Rationibus in omnem partem probe diligenterque excussis, in tertiam nonnulli secesserunt sententiam, statuerunlque esse quidem epistolas lhasce Ignatii, sed adulteratas, sed interpolatas. Quorum in judicio et nos acquiescimus ». Ρossevimus autem adhaerens Βaronio : Licet S. Ηieronψmus,inquit, «tantum memineritseptem epislolarum, duodecim tamen haud dubiae fidei habemus.Ωuae vero tres aliae feruntur,etsi non lam certa fidei sunt, citantur tamen a S. Bernardo : nec defuere post illum viri docti, φui ipsarum meminerunt. » Εt Jacobus Gretserus eadem presse sequitur vestigia de duodecim epistolis genuinis; quarum Windicias ab eodem scriptas alicubi latere testatur se audivisse Ρhilippus Labbaeus.

[ocr errors]

qui Ignatium ipsum edidit et notis illustravit, tres Latinas in Commentationum apocrypharum numero collocat; reliquas duodecIm germ anas et υcre aureas Ignatiί Εpistolas praedicat, sed «ab haereticis et a Graeculis posterioribus alicubi interpolalas et depravatas» fatetur. Georgius Dounamus nostras, vir doctissimus, stepe schismaticos et sui et prioris saeculi accusat, φuod nunc Ignatii testimonia in sua causa urgent, nuno epistolas ejus tanquam spurias rejiciunt : et septem illas ab Εusebio memoratas doctas et pias appellat; φuas vel ideo rejici non posse ait, quod ab Εusebio memorentur.

[ocr errors]

D harum epistolarum antiquitate dubitasse haud, vi

detur, cum in refutatione Αppendicis Μartini Smiglecii haec habeat : « Verum ne hoc quidem verum est , primorum saeculorum Patres eum, quam ipsi profiteantur, sententiam prodidisse, Νam Ignatius, Patrum apud Latinos, quorum quidem scripta exstant, vetustissimus,apertissime fatetur in Εpistola ad Τarsenses, quod Christus non sit ille qui est super omnia Deus, sed Filius ipsius. Isaaci certe Casauboni, veterum scriptorum peritissimi judicis, sententia in hac etiam causa maxime notanda.Ωuare Ρarkerus hunc inter eos numerat,quos omnes Ignatii epistolas fictitias docuisse

νult: sed hoc et sublesta fide tradit, et levissimo Αvelsupposititias, vel faede corruptas probaripossit.»

argumento suadere conatur, quod Casaubonus de prisea Ecclesiae disciplina lοoutus, Cyprianum testem adhibuit, Ignatium non nominavit : cum in Εxercitationibus Βaronianis S. Ignatium saepe laudet, et nonnullarum ejus Εpistolarum antiquitatem novis rationibus se tuiturum polliceatur; quas prematura viri maximi morte ereptas nobis fuisse dolemus.

«Sedunus quidam vir, catera doctissimus,» ut testatur Wedelius, «extra omne dubium ponit suppositionem harum epistolarum : imo dicere non veretur Ignatium nullas unquam epistolasscripsisse.»Dehoc viro doctissimo altercantur doctores duo, Οvenus et Hammondus; guem quasi nec nomine nec scripto notum producunt, et duem Αnonψmurn ineditum Ηammondus vocat. Νe igitur numerus Ignatii hostium augeatur, et praeter eos quorum scripta novimus, alius aliquis, isque doctissimus, epistolas hasce penitus repudiasse censeatur, ineditum illum in lucem potrahendum, et svum anonymo nomen reddendum esse duximus.Εst autemille extra omne dubium Robertus Ρarkerus, schismaticus Αnglus. 0mnia enim Guae Vedelius a viro illo catera doctissimo dicta profert,in Ρarkeri libro secundo De politica etclesiastica capite decimo tertio reperiuntur. «Εgo vero Εpistolas Ignatii a nemine unquam ante concilium Νicaenum citatas dico,» inquit Ρarkerus; quae verba viro suo doctissimo tribuit Vedelius , et cum his opponat testimonium Irenaei : Ευcipitur, inquit, «a viro doctissimo primo, ab Irenaro etiam Ηermae» Pastorem«citari, guem tamen sub persona Hermafictum agnoscuntomnes.» Verba sunt Ρarkeri. Secundo ercipit,inquit Videlius,«Ιrenaeum nonallegare epistolam aliquam Ignatii,sedtantum dictum φuoddamillius,quodtum circumferebatur.Εtidinde probat,quia non utitur voce," scripsit sed υoce, dixit. Sunt autem et haec Parkeri. « Τertio, ait vir doctissimus, inde patere epistolas has tum temporis non exstitisse, quod Ρatres, et nominatim Εpiphanius,adversentur Ignatio, tempus baptismi Christi post annum trigesimum expletum collocanti » Ηaec Videlius ex Parkero. Denique virum doctissimum putare ait Casaubonum omnes Ignatii epistolas rejecisse, quod Parkero,neque alii cuiquam,tribui potest Νon estigituralius Vidediivir doctissimus quam Robertus Ρarkerus nostras, schismaticorum coryΡhaeus: φuem Vedelius cum refutare vellet, et Genevensis disciplina summum patronum fuisse nosceret, honoris causa nominare noluit. Ηic autem Parkerus lredecim rιtionibus epistolas Ignatii fictilias esse probare conatur: cujus conjecturis Dallaei disertation maxime locupletata est. Ρost hunc Robertus Cocus etiam nostras edidit «Censuram quorumdam scriptorum veterum.»quem suae de Ignatio censurae huno titulum praescripsisse, Ignatii epistola sunt supposititia, observat Dallaeus. Είita quidern Τitulus, sed Censura ipsa aliter loφuitur.«Νon desuntargumenta valida,quibus omnes

[ocr errors]
[ocr errors]

Εt rursus :«Verum, ut concludam paucis, certo certius est, has epistolas velsupposititias esse, velquod supra monui, Τα"de corruptas. » Ωuotcunque igitur aut duaecunque firma sententia suae probandae argumenta attulit Cocus, id tantum revera probare omnia putavit. Εpistolas lgnatii aut esse supposititias, aut corruptas.

Cum haec ita se haberent, Νicolaus Vedelius, professor Genevensis, rem totam ad examen revocavit ; apologiam pro Ignatio scripsit, novam editionem adornavit, exercitationibus et appendice Εpistolas illustravit. Lres igitur ille Latinas omnino rejecit, quod «nimis aperta ipsarum suppositio» ei videretnr.Reliquas duodecim in duos libros distinxit, αυorum prior continet epistolas genuinas, posteriorsupposititias. Genuinastantum agnoscitseptem illas ab Εusebio memoratas; reliquas quinque « autperperam inscriptas, aut plane supposititias » esse statuit. Ρraeterea in ipsas septemgenuinas non pauca irrepsisse stelliοnum audacissimorum vestigia testatur, φuae ut a genuinis secerneret curam habuit, et notulis quibusdam, in margine positis, quae ex conjectura genuinis epistolis ab interpolatore inserta credidit, jugulavit. Quare Αndreas Rivetus, lfcet in tertia editione, Critici sacri Censura Roberti Cocisit adjutus, moderatissimam tamen sententiam amplecti se profitetur, scilicet, «esse plerasque epistolas Ignatii, ad minimum septem, sed hoc tempore non haberinisi adulteratas. et multis in locis interpolatas. Ηanc,» inquam, « sententiam amplectiturfretus rationibus qua huic firmanda ex ipsis epistolis desumuntur.» Εt Daniel Chamierus, in responsionibus ad Τestimonia a Βellarmino adducta, auctoritatem Ignatii nunquam declinat. Semel tantum ait : «Εpistola ad Αntiochenses viris doctis non videtur legitima,quia ab Hierouymo non adnotata in censu operum Ignatii, ipsisque adeo veteribus sit incognita. Daniel Ηeinsius ad Νovum Τestamentum epistolas quasdam earum quae edita sunt, Ignatii revera fuisse indicat, alias non item. Αd I Cor. Χν, 10. «Ρauli apostoliparum prudens imitator, cujus omnes epistolaesub Ignatiilegunturnomine,cum et aliorum sint. » lta ille subobscurius. Sed ad l Τim. Iv, 16, paulo clarius : Οuae υου (scilicet βεβαρημένον)«inter eas,quas expressit qui epistolas Ignatii, atque inter eas quasdam non illius, nomine eiss, neque dignas eo dedit.» Gerardus Joannes Vossius,«De natali anno Christi,» sect. 41: «Αlii respondent Ignatii epistolas esse supposititias,nec ulli ante Νicanum concilium memoratas Ιtane vero?Οuasi non meminerit earum Ιrenaens lib. v. cap. 28, et eo antiquior ipsique par Ignatio Ρolycarpus, apud Εusebium lib. 111, cap.λς. Ut de Οrigene taceam, qui quiddam inde adducit, homil. 6 in Lucam. » Ρetrus autenn Ηalloix, Jesuita, non tantum omnes Graecas genuinas et germanas esse operose contendit, sed et de tribus Latinis ita judicium suum

« ПредыдущаяПродолжить »