Изображения страниц
PDF
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

προγόνoις προεδρίας ήξιωμένοις εν τη Εκκλησία επισκοπικού θρόνου, ή πρεσβυτερίου τιμής, ή διακονίας εις τον λαόν του Θεού. « Contentione autem opus estad deprimendam eorum arrogantiam, gui quod a parentibus in Christianismo educati sunt, de se magnifice sentiunt, et praesertim si parentibus et proavis efferantur, gui episcopalis in Εcclesia sedis praerogativum jus, vel presbyterii dignitatem tenuerint, vel diaconi officio erga populum Dei functisint. » Ηis enim sua aetate plurimos fuisse innuit, quorum proavi ab episcopis educati sunt : episcopi autem illi sane fuerant S. Ignatio coaevi,si non et apostolis. Ωuare in iisdem commentariis illud S. Lucae exponens: Και ο ηγούμενος, ώς ο διακονών, tanquam praeceptum Christi ipsius de officio episcopi interpretatur: Ο δε ηγούμενος, ούτω δε oίμαι ονομάζειν τον καλούμενον εν ταις Εκκλησίας επίσκοπον,ώς ο τοίς υπηρετουμένοις διακονούμενος. « Ρrinceps vero (sic autem appellare existimo qui in Εcclesiis episcopus vocatur) tanquam gui ministrantibus ministrat, και ταύτα μεν ο τού Θεού διδάσκει ημάς λόγος, atque haec αuidem docet nos Dei verbum.» Νam ut postea observat : « Ρeccat in Deum guicunque episcopus qui non quasi conservis servus ministrat, sed quasi dominus.» Ιdem in ΕΖechielem homilia 16 : « Οui vero religionem penitus aversantur,intantum ut non curent de episcopo, de presbyteris, de diaconibus, de fratribus,sed cum omni procacitate delinquunt, similes fiunt meretrici cum fiducia prostitutae. » Εt in Isaiam homilia6 : « Εrgo hoc dicit,ut episcopus mittens aquamin pelvim et exutus vestibus suis,etpraecinctus linteo me extendente lavet pedes meos ?Siquidem » vos, inquit, debetis invicem lavare pedes vestros ". « Si hoc est quod dicitur, nemo vestrum mandatum servabit.Νemo enim quibuscunque venientibus assumens linteum diaconus vel presbyter, sive episcopus lavat pedes. Sed si intelligasea quae scripta sunt, gui vere beati sunt episcopiservientes Εcclesia mittunt aquam de Scripturisinpelvimanimae,ettentantpedum discipulorum sordes lavare,et eluere, etprojicere. Εt sic custodiunt episcopimandatum sequentes Jesum. Sic et presbyteri.» Quibus consentiunt ea quae in commentariisin Joannem legimus, in ms. nostro fidelius quam in editis repraesentata p. 390 : Και μη θαυμάσης ει ανάγειν σε δεί το, ει αγίων πόδας ένιψεν, όπου κελεύονται αι ανάλογοι τοίς πρεσβυτέροις πρεσβύτιδες είναι και καλοδιδάσκαλοι. "Ορα δε ει μη και εργώδές εστι το πανθ' οντινούν μαθητευόμενον τώ Χριστώ θέλοντα την λέγουσαν εντολήν, και υμείς οφείλετε αλλήλων νίπτειν τους πόδας, ώς οφειλόμενον έργον εθέλειν ποιείν το νίψαι τους σωματικούς και αισθητους πόδας των αδελφών, ώστε τους εν οποιαποτούν υποθέσει βίου τυγχάνοντας πιστούς τούτο ποιείν, είτε εν εκκλησιαστική δοκούντας είναι υπεροχή επισκόπους και πρεσβυτέρους, είτε και εν αλλοις κοσμικοίς τισιν αξιώμασιν ώστε μετά τούτο και τον Δεσπότην ήκειν

επί το νίπτειν τους πόδας του πιστεύοντος δούλου, Α cerdotali ordine gloriantnr,secundum ordinem suum Sed Salmasus id in origene τidit,quod videre non Α ipso apostolo derivasse ; Οrigenem Demetrii synsium Εcclesia episcopum dari»; φuod neque hine- Α Heracleani, tot numero Institutisunt, sine episcopis

και τους γονείς του υιού. όπερ έθος ήν, ου γίνεται δε νύν, ή εις υπερβολήν σπανιώτατα, και παρά τοίς πάνυ απλουστέροις και αγροικοτέροις γίνεται. «Νec mireris sitibi exponendum sil anagogico sensu hoc dictum,» Si sanctorum pedes lavit, « ubijubentur illae gua presbyteris analoga sunt presbytides honesta docere. Vide vero annon etiam laboriosum fit cuilibet discipulo Christi, volenti implere mandatum dicens:» Εt vos debetis alii aliorum lavare pedes, «si velit corporales ae sensibiles fratrum pedes lavare, ut fideles in quovis vitae genere existentes hoc faciant, sive qui videntur esse in sublimitate ecclesiastica episcopi et presbyteri, sive in quibusdam aliis mundanis dignitatigus: adeo ut hanc ob cansam Dominus quoque veniat ad lavandos pedes servi credentis, et parentes filii : guod in more positum erat: sed nunc non fit vel supra modum rarissime et apud admodum simplices ac rusticiores fit.» Ει ea etiam qua tomo xι in Μatthaeum scripta sunt : Το δ' όμοιον ερείς και επί του ορεγομένου επισκοπής διά την παρά ανθρώποις δόξαν, ή την απο ανθρώπων κολακείαν, ή τον από των προσιόντων λόγω πορισμόν διδόννων προφάσει της ευσεβείας. Ο γούν τοιούτος επίσκοπος ου καλού έργου επιθνμεί ουδε δύναται είναι ανεπίληπτος, ουδε νηφάλιος, ουδε σώφρων, μεθύων υπό δόξης, και ακαλάστως αυτής εμφορούμενος το δε αυτό και περί πρασβυτέρων και διακόνων ερείς.«Similiterantem dices de eo qui episcopatum desiderat, ut gloriamapud homines consequatur, velhominum assentationem captet, vel quaestum ab eis accipiat, φuisermonem fideiamplectentes pietatis causa dant. Τalis igitur episcopus» bonum opus non desiderat, πεque potest esse irreprehensibilis, neque sobrius, ηεφue prudens ", « utpote φui gloria ebrius sit, et intemperanter ea fuerit ingurgitatus. Ιdem quoque de presbyteris et diaconis dices » Ηaec vel ex Graecis, vel ab Hieronymo satis fideliter versis producta : quibus et illa quae Ruffinus interpretatus est etiam consentanea sunt. Ut ex homilia in Νumeros secunda, quam tandem a Ruffino versam esse constat, ex prologo in Εmerici Bigotii codice reperto et ab Henrico Valesio ad Εusebium edito, gui etiam in Bibliotheca collegii nostri SS. Τrinitatis exstat Τs. Εt titulus quidem ita se habet : Ιncipit prologus. . . . . . Νumerorum ad Ursacium. Reliqua enim manifeste sunt erasa, ob Ruffini momen, ut videtur.Ρrima epistolae sententia, « utar verbis tibi, frater, beati martyris, bene admones, Donate charissime,» S. Cyprianum certe intelligit, cujus illa verba sunt in initio secundae epistolae : Βene admones, Donate charissime. Reliqua in ms. nostro cum Bigotianis prorsus conveniunt, nisi guod pro breυe saltim legatur breυι saltu, et pro hac perurgente, multo rectius, hac perurgente te ; Lrsacium enim alloquitur, ut bene observavit Ηuetius. Εx versione igitur Ruffini hhc Οrigenis habentur: «Ρutasne duisacerdotiofungatur,et in sa

[ocr errors]

incedunt etaguntomnia qua illoordine dignasunt?» (sed utin ms.nostro,« quae in illo ordinem dignum est 2) Similiter autem et diaconi putas secundum ordinem ministerii sui incedunt ? Εt unde est quod saepe audimus blasphemarehomines et.dicere»Εcce φualis episcopus, ant qualis presbyter, vel qualis diaconus !«Νonne hacc dicuntur, ubi vel sacerdos vel minister Dei visus fuerit in aliquo contra ordinem suum venire, etaliquid contra sacerdotalem vel Leviticum ordinemgerere?»Verumenim vero Origenes, si Blondello credendum sit, utut tria in clero capίtum genera, consuetudini ecclesiarum fαυens, admittere passim υίceatur: hic tamen, binos tantum sacerdotum et diaconorum, magistri Clementis erem

Β plo, gradus agnoscit. Εgo vero, et apud Clementem

[ocr errors]

magistrum, sic etiam apud Οrigenem discipulum tres gradusinvenio, unum diaconum in ordine ministerii, duos, episcopi scilicet, et presbyteri, in ordine sacerdotii,ut et ipse se explicat, et plenius Β. Cyrillus Αlexandrinae Εcclesiae patriarcha lib. χιπ De adoratione in spiritu et υeritate : Ει δε τις έλoιτο και της Εκκλησίας την τάξιν πολυκραγμονείν, την εν νόμω προανατύπωσιν καταθαυμάσειεν αν εικότως Επισκόποις μεν γαρ, άτε δή τότε καθηγείσθαι λαχούσιν, και μέν τοίς επί την μείω διέπουσι τάξιν, πρεσβυτέροις δε φημι, πεπίστευτα το θυσιασήριον και τα έσω του καταπετάσματος, οις άν πρέποι και λέγεσθαι, Και φυλάξουσι την ιερατείαν αυτών διακόνοις γε μεν το, Φυλάξουσι τας φυλακάς νής σκηνής. « Ωuod si quis velit etiam Εcclesiae ordinem perquirere, illam quae in lege est praefigurationem jure admirabitur. Εpiscopis enim, ac situnc principatum sortiti essent,atque etiam iis qui inferiorem gradum gerunt,presbyteris inquam,concreditum estaltare etquaesuntintra velum,quibus etiam dici convenit:» Εt custodient sacerdotium suum ; diaconis υero ίllud: Custodient custodias tabernaculi.Εx Ruffini etiam versione Οrigenis Commentarii in Cantica canticorum habentur. In homilia autem, ut nunc vocatur, secunda ista legimus : Vidit et sedem puerorum ejus, (de regina Saba et Salomone loquitur) « ecclesiasticum,puto, ordinem dicit,qui in episcopatus vel presbyterii sedibus habetur.Vidit et ordinationes velstationes ministrorum ejus,diaconorum, ut mihi videtur,ordinem memorat astantium divino ministerio. » Εt paulo post: « Ηaec ergo omnia ubί vidit in domo regis pacifici, imo Christi. » Ιta tres ordines in Εcclesia Christi sub Veteri Τestamento praefiguratos docet. Duos tantum Blondellus vidit, quod sedestum presbyteris tum episcopistribuantur. De qua re alibi.Ιnterim Origenis sententia de diverso gradu eorum,qui in cathedris populo praesidebant,satis aperta est ex iis quae homilia vι in Jeremiam protuli, ubi seipsum numerat inter καθεζομένους εν πρεσβυτερείω,et tamen agnoscit τον την πάντων ημών εγκεχειρισμένoν αρχήν alibique distinguit inter επισκοπικόν θρόνον et πρεσβττερείου τιμήν potuit Blondellus, quo probet unum tantum epίscopi et presbyteri gradum ab illo, ut et a Clemente, proditum : Unum enim, inquit, σόστημα « agnoscit, hoc est, collegium hominum vita spectatorum et doctrina,a quo singula! ecclesiae gubernabantur.»Ut sententiam Οrigenis de hocunosystemate gubernatorio ostendat, locum launc ex lib, νιιι Contra Celsum infelicissimeadducit: Ημείς δε εν εκάστη πόλει άλλο σύστημα πατρίδος, κτισθεν λόγω Θεού επιστάμενοι, τους δυνατούς λόγω και βίφ υγιεί χρωμένους άρχειν επί τό άρχειν εκκλησιών παρακαλούμεν. Quem ita ad suum propositum primo interpretatur : « Νos vero in singulis civitatibus aliud corpus,sive collegium patriae verbo Dei institurum no

[merged small][ocr errors]

chronum, eumdem ordinem ex typis legalibus, ex dictis Salvatoris, ex praeceptis apostolicis deduxisse, nec unquam cum presbyteratu confudisse, sed episcopos, presbyteros, diaconos semper cum Ignatio numerasse. Ut postea Isidorus Ρelusiota, presbyter ΑΕgyptius, episcopum τύπον του Χριστου appellat lib. Ι, epist. 136, episcopatum την του τοσούτου ύψους ανάβασιν, lib. 1, epist. 104 , et το της επισκοπής και όνομα και πράγμα θείον όν και κρείττον πάσης πολιτείας τε και αξίας, lib. ΙΙ, epist. 125, et nomen et rem ipsam divinam agnoscit, prout a presbyteratu distinguitur : agit enim de episcopatu, quem Ηierax presbyter recusavit, Ηaec igitur doctrina de institutione apostolica episcoporum ex mente Christi,de gradu a presbyteratu distincto, illogue eminentiore, deque obedientia ipsis lanquam Patribus a Christo constitutis ab omnibus prastanda, a S. Ignatio ad quorumdam hominum fastidium usque repetita et inculcata, in Αlexandrina Εcclesia fuit receptissima, in schola catechetica eximia quidem illa et maxime memorabili ab initio proposita, a Clemente parcius, ab Οrigene ad eorumdem hominum fortasse fastidium repetita et inculcata ; forma etiam regiminis ab Ignatio in Αsialicis ecclesiis toties dtcantata fuit omnibus numeris Αlexandria repraesentata. Imo non tantum Ignatiana Εcclesiae forma ab Οrigene, celeberrimo Αlexandrinorum magistro, ubique tanquam vetustissima et a proavis deducta celebratur , sed et Ignatii epistolae ab ipso expresse sunt citatae, ut late osten.dimus.Fieri itaque non potest, ut argumentum aliquod formetur, quod Ignatium epistolicum Αlexandrinis incognitum fuisse usque ad Εusebii tempora demonstret. Sed id Salis consίαt, inquit vir doctissimus, « ex quadam singulari illius Εcclesia traditione plane penilusqueadversante;»eamquetraditionempostea usum vocat. Μirum quidem si aliquis usus, isque peculiaris, demonstraret omnia quae ab Ignatio scripta perhibentur, fuisse illis omnibus prorsus incognita, apud quos usus ille forte obtinuit. Ωuid mihί profers unίus urbis consuetudinem ?aiebat olim Ηieronymus : praesertim si cogitemus consuetudinem, sive usum illum ex eorum sententia qui eum tradiderunt, diu ante Ignatiu:m, ab ipsa Αlexan

D drina Ecclesia fundatione ιμsurpatum, quam ad

evangelistam celeberrimum, et S. Ρetri comitem referebant. Poterant sane Αlexandrini et Ignatii scripta recipere,et peculiarem aliquem usum apud ipsos ab initio obtinentem, licet illis forte adversantem, retinere.Ιddue facere eos voluisse vel inde credibile est, quod usus ille peculiaris dicitur, adeoquealiarum omnium ecclesiarum consuetudini adversans. Ωuare enim ex sola Ignatii sententia sibi patefacta, eum relinquerent, guem adversus traditionem omnium ecclesiarum hactenus retinuerant ! Αut si vistanta auctoritati Ignatiana tribuenda esse videatur, multo rectius ex usu tali, si epistolicum Αlexandrinis fuisse cognitum,quia non diu postquam epistolae iis videntur evulgata, usus ille evi!uit, imo evanuit ; nam, teste Ηieronymo, duravit tantummodo ad Ηeraclam, gui, vivo Οrigene et scribente, primo apud Αlexandrinos Ignatianorum teste, factus est episcopus, et Dionysium, gui Οrigeni maxime favebat. Sed videamus tandem dualisille usus fuerit, αποmodo Ignatio adversans , φuali consequentia Ignatianorum ignoratio inde sequatur, et quid illa ad generale silentiumanteΕusebium faciat, cuiinnititur negans argumentum. Usus ille peculiarissecundum Hieronymum epist. 85, ubi contra eos disputat,

[ocr errors]

qui diaconos presbyteris anteferebant, hic est :

[ocr errors]

Heraclam et Dionysium.episcopos,presbyterisemper unum ex se electum in excelsiori gradu collocatum episcopum nominabant, φuomodosiexerciίusimperatorem faciat,aut diaconi eligant dese,quem industrium noverint, et archidiaconum vocent. Secundum auίεm Εutychium hujusmodi est: Constituit evangelista Μarcus una cum Αnania patriarcha duodecim presbyteros, qui nempe cum patriarcha manerent, adeo ut cum vocaret patriarchatus, unum e 12 presbyteris eligerent, cujus capiti reliqui undecim manus imponentes ipsi benedicerent, et patriarcham crearent, deinde virum aliquem insignem eligerent, quem secum presbyterum constituerent, loco ejus qui factus est patriarcha, ut ita semper exstarent duodecim. Νeque desiit Αlexandriae institutum hoc de presbyteris, ut scilicet patriarchas crearent ex presbyteris 12,usque ad tempora Αlexandri patriarchae Αlexandrini, φui fuit ex numero illo» occχνιιI. Ηos vul Dallaus in summa rei consentire, de tempore leviter discrepare. Οιιod cnim institutum, inquit, Hierongmus ad Dionysium, i. e. ad a. D. 264, αιμrasse dicit, id Εutψchίus ad Αle randrum, i. e. ad a. D. circiter 308, perseυcrasse υult. Verum mihi non adeo levis discrepantia videtur : cum enim Ηieronymus morem eum usque ad Ηeraclam et Dionysium durasse dicit, aut durationem tanquam incertam tradit, aut certe indicat Ηeraciam fuisse ultimum φui priori, Dionysium autem primum gui alio more factus est episcopus. Heraclas,secundum Εusebium, undecimo Αlexandri

[ocr errors]
[ocr errors]

D. 232. Αt Εutychius Αlexandrum patriarcham vetuisse tradit, ne deinceps patriarcham presbyteri crearent : primus igitur qui alio more factus est Αlexandria episcopus, secundum Εutychium, fuit Αlexandri successor Αthanasius, qui Α. D. 326, post concilium Νicaenum creatus est. Inter igitur creationem Heracla, qui ultimus a presbyteris factus εst.auctore Ηieronymo,et consecrationem Δthanasii qui primus ab episcopis consecratus est, auctore Εutychio, anni ferme centum sunt. Imo majorem discrepantiam hic agnoscit Seldenus, primus hujus argumenti architectus : Νec enim Heraclam nec

ηns, inquit ille ; ultimus igitur secundum eum morem factus est episcopus Demetrius, anno Commodi 10, Domini 190. Quocirea Ηieronymus et Εutychius non levitor de tempore discrepare dicendi sunt. Itaque ut hanc duorum testium dissonantiam tolleret, miram distinctionem excogitavit Seldenus, et cum uterque de facto, sive de usu tantummodo loquatur, et historice rem nude narrat, « Αliter de facto, inquit, loφuitur simul ac jure loci simplici. antequam ulla omnino usns ant facti mutalio ibi introduceretur, alter de jure simpliciet instituti mutatione ». Ο praeclaram atque subtilem distinctionem, et qualem fortasse diversis Justinianei juris periochis adaptare poteris: his autom historieis narratiunculis nunquam guadrare ostenderis ! Priorem partem Hieronymo assignat; eum vult tum de facto, tum de jure loci simplici disserere, cum ille, nulla omnino de jure facta mentione, de facto tantummodo loquatur, illudque tam breviter tamque obscure tradat, nt vix quid νοluerit intelligas. Presbyteri unum et electum in eacelsiori gνα du collocatum episcopum nominabant : quo jure, Τnave injuria hoc factum sit. Hieronymus non dicit, imo quid aiiu.d fecerint, φuam quod episcopum nominarint, non docet. Vult quidem Seldenus ex verbis Hieronymi colligi debere patriarcham a presbyteris clectum et ordinatumfuisse cum Hieronymus neutrum doceat. Dicit quidem episcopum ex presbyteris electum, a presbyteris, non docet , potuit autem ex presbyteris ab aliis eligi, vel a populo, vel ab episcopis aliis , et sane videnίur abantiquissimis temporibus a populo eligi Αlexandriao episcopi. Ιdque ex antiqua consuetudine ab Epiphanio observata colligi meliore juro potest ; cujus bacc verba sunt haeresi 69 : "Εθος δε εν Αλεζανδρεία μή χρονίζειν μετά τελευτην επισκόπου τους καθισταμένους, αλλ' άμα γίνεσθαι ειρήνης ένεκα, του μη παρατριβάς γίνεσθαι εν τοις λαοίς, των μεν τόνδεθελόντων,τών δε τόνδε. «Αlexandria autem consuetudo est, ut post episcopi mortem successor non diutius differatur,sed subinde, pacis tuenda gratia, subrogetur, ne aliis hunc, aliis illum postulantibus, in poputo jurgia et contentiones exsisterent ». Ηaec autem consuetudo supponit populum Αlevandriae, ut in aliis ecclesiis, suas in eligendo episcopo antiquitus partes habuisse. Certe Εusebiani, qui creationem S. Αthanasii abrogare voluerunt, defectum popularis electionis objiciebant, et episcopi ΑΕgypti, in synodo congregati, epistola ad omnes Εcclesiae catholica episcopos scripta contrarium magna animi contentione asseruerunt et testati sunt, ότι δε πάν το πλήθος και πάς ο λαός της καθολικής Εκκλησίας, ώσπερ εκ μιάς ψυχής και σώματος συνεληλυθότες ανεβόων, έκραζον, αιτούντες Αθανάσιον επίσκοπον τη Εκκλησία. « Quod omnis multitudo, omnisque populus catholicae Εcclesia, tanquam ex una anima et corpore congregati clamoribus vociferationibusque posίularunt Αthanaque illi fecissent, si populi suffragia in eligendo episcopo antiquitus locum nullum habuissent.lmo Gregorius Νazianzenus orat. 21 hane electionem non prioribus, sed posterioribus opponit, eamque apostolicam appellat. Ούτω μεν ούν και διά ταύτα, ψήφω του λαου παντός, ου κατά τον ύστερον νικήσαντα πονηρον', ουδε φονικώς τε και τυραννικώς, αλλ' αποστολικώς τε και πνευματικώς επί τον Μάρκου θρόνον ανάγεται. « Sic igitur, atque ob eas causas, totius populi suffragiis, non autem secundum pravum exemplum quod postea inolevit, neque peε vimac cadem, sed apostolico et spirituali modo ad Μarcithronum evehitur ».Cum igitur totus populus electioni episcopi se insereret, et civitas amplis, sima esset, et maximo Christianorum numero abundaret, et praeterea presbyteri suos ibi distinctos cωtus sive Εcclesias haberent (observante Εpiphanio, har, 69 : "Οσαι γαρ εκκλησία της καθολικής Εκκλησίας εν Αλεξανδρεία υπό ένα αρχιεπίσκοπον ούσαι, και κατ' ιδίαν ταύταις επιτεταγμένοι εισίν πρεσβύτεροι, διά τάς εκκλησιαστικάς χρείας των οικητόρων. « Εtenim quotquot Αlexandria catholicao communionis Εcclesiae sunt, uni archiepiscopo subjecta,suus cuique praepositus est presbyter,propter ecclesiasticas habitantium necessitates»; Ποtante etiam Sozomeno, lib. 1, cap. 15: Είναι γαρ εν Αλεξανδρεία έθος, καθάπερ και νυν, ενός όντος του κατά πάντων επισκόπου, πρεσβυτέρους ιδία τας εκκλησίας κατέχειν, και τον εν αυταίς λαόν συνάγειν. Ηunc enim morem esse Αlexandria, qui etiamnum manet,ut, cum unus episcopus omnibus praesit, presbyteri separatim ecclesias obtineant,et populum ad iHas convenire solitum colligant)»;ideoque apud populum suum magnam φuisque auctoritatem obtineret, electiones subito factas esse putandum est, ne mora tumultibus factionibusque occasionem praeberet. Indeque natum morem illum Αlexandrinis certe peculiarem par est credere, quem memorat Liberatus in Βreviario : «Consuetudo quidem est Αlexandria, illum qui defuncto succedit, exoubias super defuncti corpus agere,manumque dexteram ejus capiti suo imponere, et sepulto manibus suis accipere collo suo Β. Μarci pallium, et tunc legitime sedere ». Εrat igitur Αlexandriae magna in eligendo episcopo, pacis gratia, festinatio, et inso

[ocr errors]
[ocr errors]

lita prae honore S: Μarci, in creando caeremonia. D

Sed Hieronymus neque modum in electione, quod ad suffragia attinet, neque caremoniasin creatione adhibitas, neque jus ullum prae caeteris presbyterio datum aut concessum commemorat, nisi quod ex ipsis de facto usque ad Ηeraclam episcopus eligeretur, et ab ipsis promulgaretur. Νam quod Selderιus comminiscitur Hieronymum securum de tempore Ηerαclam anteυertente, guoniam cognovit nullum in ΑΕgypto ante tempora Demetrii episcopum fuisse, «ad citeriora descendere noluisse tempora : quia vix forsen credipotuissetordinationem patriarchalem, posίquam episcopi,saltem

factam esse»,conjectura plane estomniverisimilitudine destiίuta. Νam, etiamsi ordinationem patriarchalem, cum in ΑΕgypto plures episcopi essent, sine episcopis factamesse credet nemo,quis tamen praestabit, Ηieronymo notum fuisse, ante Demetrii tempora nullum in ΑΕgypto praeter unicum Αlexandrinum exstitisse episcopum ? Εutychius omnium primus hoc prodidisse deprehenditur, a quo Hieronymus idem discere non potuit. Imo quis credet Ηieronymum, si hocnovisset,vel si fando aliquando audivisset, id ab Εvagrio celare voluisse in hoc argumento,quod magis ad exornandam presbyterii dignitatem multo fecisset ? Νsque igitur Hieronymus de rei jure guidquam scripsit, neque de facto tempus tam scrupulose limitavit, sed tantummodo veterem quamdam traditionem, αυdm a nescio quo acceperatsatis obscure descripsit,et ad retundendam diaconorum quorumdam Romanae Εcclesias insolentiam usurpavit. Νeque magis Εutychianae narrationi alterum distinctionis membrum respondet; Εutychius enim non de jure disputat, sed de facto, de more scilicet, atque duratione et expiratione ejus, quam attribuit edicto Αlexandri patriarchae. «Νeque desiit, inquit mosille presbyterorum Αlexandria constituendi patriarcham ex iis duodecim presbyteris usque ad tempus Αlexandri».Μaleautem docetSeldenus Εutychium decretum Αlexandro tribuere,quoda Νicano concilio factum est, canone guarto ; Εutychius enim tradit Αlexandrum, non tantum instituisse creationem patriarchae per episcopos, sed etiam electionem ex aliis quam Αlexandrinis presbyteris, de qua re nihil habet canon ille Νicanus ; neque recte conjicit, canonem illum ex voto Αlexandri, aut more illo Αlexandrino ortum habuisse: minime enim dubitandum est quin primus canon, qui dicitur opostolicus, diu ante illum canonem Νicaenum conditus sit: Επίσκοπος χειροτονείσθω υπό επισκόπων δύο ή τριών. Νemo enim, postguamΝicaniΡatres tres episcopos ad ordinationem postulassent, duos sufficere dixisset. Ωuid quod pars decreti ab Αlexandro facti, nec ad canonem Νicaenum ullo modo pertinens,maxime notanda sit,quod videatur restringere moremantiquum de eligendo patriarcha non ad electionema presbyteris, sed ex presbyteris factam,de qua ad verba Hieronymi diximus. Αntiφuum enim morem desiisse tradit,eo quod Αlexander « decrevit ut, vacante patriarchatu, eligerent ex quacunque tandem regione, sive ex duodecim illis presbyteris,sive aliisvirum aliquem eximium, perspectae probitatis, eumque patriarcham crearent ». Εlectioigiturviri cujuspiam eximii,perspecta prollitatis antiquum morem evacuavit, guo spectasse videnturilla pseudo-Αmbrosii in cap. 4 ad Εphesios : Denique αρμd ΑΕgyptum presbyteri consignont, prassms non siί episcopus. Sed quίο perunt sequentes presbψίerι indignί ιnυentri ad primatus tenen

« ПредыдущаяПродолжить »