Изображения страниц
PDF
[ocr errors]

tam graphice depingere potuit.0uinetiam Τheodotionis versionem memorat lib. ΙιI, cap. 24, Πui primo εκ της διαδοχής Μαρκίωνος erat, e castris Μarcionitarum ad Εbionaeos transfugit, et cum circutncisus esset, linguarn Ηelraam didicit ; versionem Veteris Τestamenti tandem elaboravit, et, teste Εpiphanio, sub Commodo imperatore edidit. Ρriores igitur tres libros sub Εleuthero quidem scriptos constat, sed vergente jam ad finem ejus pontificatu : reliquos aut sub Eleuthero jam exeunte, aut sub ineunιe Vietore exaralos palet. Quare ante Irenaeum scripsere viri in Εcclesia celeberrimi, Barnabas, Clemens, Ηermas, Ignatius, Ρolycarpus, Papias, Quadratus, Aristides, Αgrippa, Castor, Justinus, Μelito, Αthenagoras,Τheophilus, Dionysius Corinthiorum, Αpollinarius, Hierapolitarum episcopus, et Ηegesippus , Irenaeus igitur omnium doctrinaνum curiosissimus erplorator, ut eum appellat Τertullianus,scripta horum omnium optime novit , saltem, Dallaso fatente, sine quo argumenti negativi vis omnino nulla, hoc supponere jure possumus. Αt ex his aliquot ab Irenaco nullibi nominantur , nullae exillis sententia excerpuntur, et ad testimonium adversus haoreticos ferendum adhibentur. Quales sunt Βarnabas, Quadratus. Αristides, Αgrippa, Μelito, Αthenagoras, Τheophilus, Dionysius, Ηegesippus : numero certe plures αιιam dui ab eo nominantur. Αn hos omnes ideo Ιrenaeo incognitos fuisse dicent, guod ab illo in libris φuos nunc habemus, cutn plures perierint, non commemorentur ? Βarnabas, Clementi Αlexandrino sape citatus et exscriptus Irenaei Synchrono: Quadrati et Αristidis apologie notissimae, omnibusque charissimae, φuod Αdriano imperatori οblatae persecutionem restinxerint. Αgrippa Castor Εusebio γνωριμώτατος συγγραφεύς, Hieronymo υιν υalde doctus. Μelitionis elegans et declamatorium ingenium laudavit Τertullianus: Dionysius magnae eloφuentia fuίt. Ηegesippus υίcinus apostolicorum temporum, lesle Ηieronymo. Scripίores igllur tam praeclarosignorare non potuit jrenaous, guare iidem noc nominati nec ignoti fuere, et perperam plane infertur, aliquem fuisse Irenaeo penitus ignotum, quod ab eo in his quos habemus ejus libris non fuerit nominatus. Dices fortasse sententias Ignatianas ad Ιrenaei argumentum esse idoneas, illorum non item : causam habuisse eum Ignatium nominandi jnstam atque necessariam, illos autem commemorandi nullam Imo vero nec huic effugio hic locutus est. Sunt in epistola Βarnabao loca quamplurima qua haercticos, contra quos scripsit Irenaus, aperte refellunt.Μultahabet qua Ρatrem Christi mundi conditorem constituunt , de qua re tam prolixe agit Ιrenaeus,et pro qua sola Clementis epistolam cita. vit: de Μoysis et prophetarum scriptis plurima, qute huίο sententiactunquan fundamentoinnituntur: Propheta ab ipso habentes donum in illum propheία

[ocr errors][merged small][ocr errors]

libros suos congessit ? minime.Clementis epistolam Α eadem esset cum ipso sententia, controversia autem

continere ail traditionem annuntiamtem unum Deum omnίροί mίειn factor in calι et terrα (neque mirulu, cuju enim catholici scriptoris opus hoc non continet 2, : sel ne unam φuidem ex ea epistola sentenliam cυ lociafert, aut alibi vel unum μυ exprimit. Ρol ca: μum etiam ilidem laudat,et epistolam ejus ad Ρl, iiippenses memorat , sed ne unam quidem sylia!, ιιιι ex ous scriptis vel ad confutandos lia! eticos, vel in alium finem adducit. Papiam etiam nominat, et narratiunculam ex eo adducit, non tam contra haereticos quam ad Chiliastarum dogma confirmandum,quod illi unus Ρapias persuaserat, teste Εusebio lib. ιιι, ad finem, et Hieronymo in Catalogo. Εx unico Justino, dui sua aetate vixit, duas sententias protulit, ex Herma unam. Εtot igitur scriptoribus, quorum nomina ad nos pervenerunt, φuatuor tantum sententias in tam prolixo tamque accurato et erudito opere excerpsit, quarum una ex epistola Ignatii desumpta est. Quare frustra Ι)a\\τευs tot sententias ex commentiliis, tol ex interpolatis tot ex genuinis Ignatii epistolis deprompsit : possumus enim longe plures ex auctoribus et quidern celeberrimis qui ante Irenanum scripserunt afΙerre, quarum nullas ille attigit, etiam ex illis, quos Irentrum novi-se certissimum est. Sed Αthanasiurn et Βellarminum, Τheodoretum ει (; lasium mire conjungit et nostris objicit, φui tot loca ex Ignatio produxerunt.Τum vero,«Οbsecro tuam fid m, inquit, h mc Ignatiana Αthanasius et Τheodoretus contra Αrianos et Εutychianos,in quos, uίpote nondum exortos,scripta non sunt,adducerent tamen et rocitaren12Ιrenaus eadem his ipsis in quos proprie scripta sunt,6nosticis, Valentinianis,Docetis non oijicerent 2» Νon nune disputo, contra φuos Ignatiana proprie scripta sint, de qua re fortasse aliquuud, et fuse et accurate disserendum erit.Satis est, φuod Εusebius nos docuit,et res ipsa testatur eum contra sui temporis haereticos scripsisse , satis est, sive contra aliquos, sive contra nullos diserte, ut Clemens Romanus, scripserit, auctoritatem viri sanctissimi antiquissimique multum valere contra haereticos quocunque saeculo exortos. Ιd dico quod hujus argumentivirn omnem prorsus elidit et pessundat : poterat Αthanasius non pauca ex nostris gnatii epistolis proferre loca,qua Αrianarn haresim diserte peterent, cum eas ante illius hareseos exortum scriptas fuisse etiam adversarii ornnos fa eantur. Varios ille quidern libros adverstιs Αriauos fortis-inosque conscripsit, auctorilate tain n Ignatii nunquam eos premil, nullam ex ejus scrιptis sententiam iis opponit. In epistolι μιa lam, αd familiares, sou dis ipulos suos, ut eam indigital Socrates, disputat primo contra Αrianos, dein cum illis agit, quos Αrianos esse negat. guos omnia alia a Νicaena synodo scripta recipere, praeter unicam vocem όμοούσιον testatur, φuos αγαπητούς, dilectos appellat, ad quos tanquam frater ad fναίres loquitur, quibus

της τους εαυτού γνωρίμους,

de verbis tantum. Αd hos posteriorem pa, tem epistola dirigiί a pagina 915 incipientem ; quam male interrumpil,pagina sequenti, Latina interpretatio: «Νos vero iterum impetentes eos, qui Verbum creaturam esse dicunt neo cum volunt legitimum et naιu alem filmum esse. ostendimus eos ex humanis exemplis patris et filli adversum se ratiοnes et demon-tration cs a cipei e. {uto verba ot tenorom dissertationis pertubant, et personas atque res ipsas mire confundunt. Grtrca ita se habent : Και αυτοί γούν ενιστάμενοι πάλιν προς τους κτίσμα λέγοντας είναι τον Λόγον,και μη θέλοντας αυτόν γνήσιον Υιόν είναι, εξ ανθρωπίνων παραδειγμάτων υιού και πατρός ειλήφασι τας κατ' αυτών αποδείξεις. Ηursus eliam ή (scilicet

[ocr errors]
[ocr errors]

eos qui Verbum creaturam essedicunt, nec proprium Filium esse volunt» (scilicet Αrianos),«ex humanis exemplis patris et filii,contra eos» (Αrianos) « demonstrationes sumpserunt. » Ηi igitur,quibuseum agit Αthanasius, contra Αrianos dispulabant, eamdem fidem cum Αthanasio profitebantur ; vocem autem ομοούσιον nondum admittebant, idque propter reverentiam et honorem erga eos Ρatres, qui Paulum Samosatensem condemnaverant. Αthanasius ut hunc iis scrupulum evellat, docet non esse contendendum,si prior synodus ομοούσιον rejiceret, posterior commendaret : id enim ex diverso sensu factum esse. Dein exemplum producit sanctorum Ρatrum, gui αγέννητον aliter atque aliter acceperunt. Ignatius, inquit, Dominum tum γεννητόν, tum αγέννητον : alii post Ignatium dixerunt, έν το αγέννητον ο Πατήρ, solus Ρoler ingenitus. Recte autem et Ignatius, et illi secundum diversum sensum, cui ipsi cum scriberent attenderunt.Ηaec ille.Οbsecro igitur tuam filem, duot loca ex Ignatiο Αthanasius adversus Αrianos produxit ? ul tibi videtur, unum ; ut milli, ne unum quίdem. Quod igitur de Αthanasio verum esse scimus,quidni et de Irena ο dicamus 2 Quaruplurima ex μrofesso contra Αrianos scripsit Αthauasius, plura duam ab Irenaeo contra omnes harelicos scripta habemus.Μulta in Ignatio sunt ad refellendos Αrianos satis luculenta nullam tamen ex illo sententiam adversus eos adduxit, ne Ignatium ipsum nominavit , et lamen illum optime novit, et semel ad dilectos et fratres suos citavit. Ιrenaus pariter nihil adversus hacreticos ex Ignatii epistolis deprompsit , eas tamen optime novit, et semel obiter citavit. Αt Τheodoretus plura, recte, sed quid hoc ad Ιrenaeum ! Ηic secundo.ille quinto steculo scripsit. Νos aulem ante docuimus, circa (inem duarti stoculi primum ex longa experientia observalum esse, lutereses et schismata disputationibus tolli non potuisse , et certissimum remedium fore τάς εκδόσεις των παλαιών in testimonium adductas Quod Τheodosio et Νectario primus omnium Sisinnius persuasit.Ρost igitur severam Τheodosii legem contra haereticos latam,illi paulo sapientiores acti,admiserunt eorum Patrum testimonia, qui ante divisionem ortam scripserant, et celebres in Εcclesia fuerunt. Αnte luano aetatem non videmus ecclesiasticos scriptores catalogos Ρatrum tex entes, et confertas sententias ex eorum scriptis contra harelicos promeules.Ωuinίυ demum saeculo hoc factum, et a Τl.eodoreιο inter primos , ante illud tempus parcius et obiter , aetate autem Irenaei id fieri nullo jure poluit.Haretici enin, contra quos ille scripsit, vetustiυιibus catholicis nihil tribuebant : omnia eorum scripta (locci faciebanί, libros quamplurimos apocryphos a suis compositos, suisque tantum notos sub antiquorum nomine proferebant plurima etiam evangelistarum et apostolorum scripta respuebant, ιnullaque commenti sunt, contra qua, nelno veterun quidquam disseruerat. Irenanus uthos refutaret, libro primo sententiam eorum aperuit, secundo rationibus subvertit, tertio Scripturas et traditionem adhibuit, Πuod ad eam htrretiei aliquando provocarent, guarto ex Veteri Τestamento praecipue disputavit, quinto ex reliquis doctrinis Domini nostri,et ex apostolicis epistolis, ut ipse in Ρraefationibus profitetur. Νunquam se usurum testimoniis veterum adversus εorum sententiam testatur, nunquarm ulla loca ad earn rem idonea exscriΒit,et si quem forte adducitad traditionem firmandam tantum nominat : sententiam φuidem Justini laudat contra Μarcionem fervidam et zeli plenam; at Μarcion Justino antiquior fuit, et auctoritas ejus ad revincendos Μarcionitarum errores nihilvalebat, neque in eum finem est adducta. Dispar itaque omnino ratio Ιrenaei et Τheodoreti: non eadem utrique mens, aut occasio in scribendo fuit. Frustra igiίur et sine ullo fundamento asserit vir do ctissimus, cum tot loca ex Ignatio Τheodoretus produxerit, Irenaeum etiam non pauciora adducere debuisse, sl Ignatium epistolicum novisset.

[graphic]
[ocr errors]

Α τολμηρόν και αναιδές ψυχή κενό αέρι θερμαινομένη, pari venustate et elegantia conspicuam. Τu vero, Dallace,ex his colligero potes, necessario Irenaeum ex epistolis Ignatianis sententias laudare voluisse, si scivisset ! Τu, inquam, qui Lsserianas omnes tristes, salebrosas, rudes et inυultas dicis ? Τu, qui orationem tanquam horridam et torrentis instar per confragosa montium,per abrupta et saxa et cautes et praecipitia vix enitentis accusas ? Τu, qui magnam sensuum ubique obscuritatem, et vel nullum vel malignum verborum inter se nexum observas ? Τu,qui prisca Loxiae Αpollinis oracula vel Sibyllarum folia legere te credis ! Sic enim disputas. Irenaeus operi suo τηλαυγές πρόσωπον apposuίt, praefationem eleganti quadam veterum alicuΒ jus sententia adornavit, et aliam similis venustatis alibi adhibuit ; Ιgnatiana igitur prorsus ignoravit : aliter rudem aliquam et incultam, tristem et salebrosam sententiam ad commentarios suos exornandos et illuminandos produxisset. Α divino quodam sene, et veritatis praccone versus quosdam iambicos adversus Μarcum hacreticum effusos laudat, guos hic a Scaligero, atque Petavio suis numeris restitutos repraesento : Ειδωλοποιε Μάρκε, και τερατοσκόπε, Αστρολογικής έμπειρε και μαγικής τέχνης, Δι' ών κρατύνεις της πλάνης τα διδάγματα, Σημεία δεικνυς τοίς υπό σου πλανωμένοις, Αποστατικής δυνάμεως εγχειρήματα, "Α σοί χορηγεί σος πατήρ Σατάν αει Δι' αγγέλικής δυνάμεως Αζαζήλ ποιείν, Έχων σε πρόδρομον αντιθέου πανουργίας. Ο Quorum restitulio Veteri versione maxime confirmatur :

[ocr errors][ocr errors]

Ηacc enim Μarcum Satanao, aut Αzazelis pracursorem faciunt : cum divinus ille senex eum describore voluerit, tanquam Αntichristi praecursorem, quod hic significat αντίθεος πανουργία Jam vero ex Ignatianis an aliquid simile petere potuit Irenacus, si ea novisset ? aut quisquam non novisse affirmabit,quia qui versioulos aliunde in Μarcum contorsit, nihil illi ex Ignatio aspersil ?Cujusdam ante se de duplici vocabuli Filiί acceptione observationem ad interpretationem S. Scripturae portinentem,lib. 1v, cap. 79 affert. Vult enim impios et infideles in sacris Litteris filios et angelos diaboli dici : veterum autern alicujus testiinonium affert, Qui Fiίιιιιιι dupliciter intelligi dixit,aut de nato,aut de facto,aut

[ocr errors]

secundum naturam et conditionem, aut secundum Ατερος έλεγεν. Irenaeus, Papia junior, exemplo ejus tem usque ad nos indicantes, confundimus omnes Α eadem cum Romanis praedicasset, guod multos ex

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small]

nimis permotus, φuasivit pariter a senioribus, quid iili audiverant ab iis, φui apostolorun disciμulos viderant, et cum hac viva voce prolata sibiΨue traditιscriptis praeferret,qute ab illis acceperat pariter scripsit. Ηorum igitur senior uu auctoritate et lestimonio, ad firmandam traditionem nonnun luam, stepius al suas. de annis Christi quos egίt in le ris, de llis quos ibidem iterum acturus est, de mortuorum statu, de bestia: Αpocalypticae nulnero, pTivalas opinionesstabiliendas ulitur. Sed quid inde sequitur ! an illud in primis.Ιrenaeoignota fuisse Ignatiana omnia, quia nihil ab eo scripturn inter haec omnia testimonia repetitur ? minime. Ignatium consulere non potuit Irenaeus, qui illo mυι ίuo natus est. Seniores Irenaeo recitant quid audiverant, id Ignatius diu ante bestiis oblatus fucere non poluit. Frustra igitur eurn inter seniores illos tua suffragia aferentem quaeras. Seniores illi, quid voce viva audiverant, non quid in scriplis legerant, narraverunt; frustra igituretiam sententiam aliquam ab Ignatio scriptam ab illis exspectes Ignatius ipse ad bestias condemnatus, et Εcclesias in itinere confirmans, non ut Ρapias σμικρός ών τον νούν, quid ab hujus vet illius apostoli, vel discipuli ore vel ipse vel alii acceperant, in epistolas scripsit : hine igitur colligi nullo modo polest, ejus epistolas ab Irenaeo laudari debuisse, aut eo nomine ipsi ignotas fuisse.

Νondum igitur res satis ιonfecta videri debuit, sed eam multo luculentius er φuodam ejusdem Seripίoris toto probarc se posse putat vir doctissimus ; ille, scilicet quo ad Εcclesias duas epistolas memorat, unam Clementis ad Corinthios, alteram Ρolycarpi ad Philipponses Qnare hic roqat, cur, οι notus erat noster Ignatius, illius loco tan opportuno tamque necessario nullus meminerit ? Respondeat non tam pro nobis quam pro seipso jam Irenaeus. Νos enim multo tutiores sumus a Dalla i conjecturis, quam S. Ironaus ab ejusdem censura. Sic igitur ille lib. ιιι, cap. 3: « Τraditionem itaque aposto1orum in toto mundo manifestatam, in omni Εcclesia adest perspicere omnibus qui vera velint audire; et habemus annumerare eos qui ab apostolis instituti sunt episcopiin ecclesiis,etsuccessores eorumusque ad nos, qui nihil tale docuerunt,neque cognoverunt. quale ab eis deliratur». Τraditio igitur secundum Ιrenaeum erat in omni Εcclesia Romana, Αlexandrina, Αntiochena, Hierosolymilana, reliquisque, et si voluisset, poterat numerare omnes episcopos ab apostolis institutos, « φτιos successores reliquerant, suum ipsorum locum magisterii tradentos, et eorum etiam successores. Sed quoniann, inquit, in hoc tali volumine longum est on nium Εcclesiarun, enumerare successioncs: Inaxim", Gl antiquae, et omnibus cognitto,a gloriosissimis duobus apostolis Ρetro et Ρaulo Roma fundata et constitnta' Εcclesian eam quam habetab apostolis traditionem et annuntiatam hominibus fidem, persuccessiones episcoporum pervenieneos ». Τunc inter alios Roma episcopos Clementem enutnerat,quiel υίdit ipsos apostolos et contuliί curn eis, cum adhuc insomantenιμνα"alicationem apostolorum et traditionem (ιnle ωculos haberel, tradilque Roma: Εcclesiam sub hoo Clemente, scripsisse epistolam ad Corinthios, ad pacem eos congregantem, et reparantern fidem corum, et annuntianlem φuam ab apostolis receperat traditionem. Μeminit igitur Clementis et epistola sub ejus pontificatu scripta, guare non et Ignatii ! respondeo quia Ignatius Romae episcopus nunquam fuit, sub eo Εcclesia Romana epistolas scribere non potuit. Statuit antem Irenaeus de traditione ad Romanam Εcclesiam pertinente tantum loqui. Inerter ac /lagiliose, dicet Dallaus fortasse.

[graphic]
[graphic]
[ocr errors]

versus haereticos institueret, ralionem reddidit, quod propter polentiorem illius Εcclesiae principalitatem, ejus solius traditio omnes hareticos confunderet. Quae quidem ratio Irenaeum, etsi Ignatii eo loci non meminerit, apud me flagitiosissimisilentii crimine absolvit : viderint Dallacani si adhuc reum teneant. Αt practer Clementem etiam Polycarpi meminit epistolaeque ejus ad Ρhilippenses : quare igitur non et Ignatii, Polycarpo senioris, cujus epistolae illi ad Ρhilippenses erant adjuncta ? Μemorandi certe ratio utriusque par erat, Ignatiί υero etiam potioν. Ρritιsquam respondeo de Irenaeo, quaero pariter de Τertulliano. Concedes, opinor, eum bene novisse, Ignatium fuisse Εcclesia, Αntiochenae episcopum et ab apostolis ordinatum, etiamsi epistolas ejus ignorasse putes. Quaero igitur cum Εcclesias apostolicas memorat, De praescripίione harelicorum, cap. 32, our Ignatii aut Εcclesiae Αntiochenae non meminit ?« Ηoc modo, inquit Εcclesiae apostolicae census suos deferunt : sicut Smyrnaeorum Εcclesia Polycarpum ab Joanne collocatum refert,sicut Romanorum Clementem a Petro ordinatum itidem ».Νullam allam Εcclesiam aposto1icam nominavit Quid ! nonne novit Ignatium Ρolycarpo fuisse seniorem ? nonne existimavit S. Petrum fuisse Αntiochiae prius quam Romas ! Quare igitur Αntiochenam Εcclesiann et episcopum ejus Ignatium non commemoravit 2 Νempe inerter et/lagiίiose fecit : certe Irenaeum imitatus et secutus est. Ωuocirca si jam quaeras, quare Irenaeus Ρolycarpi meminit, non autem Ignatii, causa in prompίu est : quia traditionem solius Εcclesiae Romanae proposuerat, ad duam confirmandam adversus haereticos,auctoritas Ρolycarpi plurimum faciebat, Ignatii nihil.Ηanc rationem ipse indicat. « Ιs enim, inφuit, est, qui sub Αnicelo cum advenissot in Urbem, αιultos exhis quos predixiαnushaereticos convertitin Εcclesiam Dei, unam et solam hanc veritatem annuntians ab apostolis percepisse se, quam el Εcclesia tradidit » Αd confirmandam Romana. Εcclesia traditionem adducit Polycarpum, quem ipse viderat, duod venerandus ille senex Romae adesset, quod * Jac, Ι, 13.

[ocr errors][ocr errors]

hareticis, contra quos hi libri exarali sunt, ad catholicam fidem Romao converterit, el Romanae Εcclesiae reconciliaverit. duod quid S. Joannes de Cerintho senserit, φuid ipse de Μarcione, testatus sit. Ηorum vero nihil de Ignatio dicipotuit.Εpistolae quidem ejus obiler meminit, sed ne μυ ex illa adducit; ne id quidem dicit eam continere eamdem traditionem quae in Romana Εcclesia obtinuit. Polycarpum itaque ideo tantum citavit, duod Romas eadern cum Romana Εcclesia docuerit, et hacreticis ibidem restiterit. Νec erat uίriusque nominandi par ratio.

Quod addit vir doctissimus, Irenaeum in epistola ad Florinum Polycarpi mentionem fecisse, non autem Ignalii, cujus epistolae mulla contra Florini blasphemiam continent, id omnino vim nullam halet. Blasphemia quam tunc temporis tuebatur Florinus,ipsi peculiaris fuίt, utpote quam hacretici qui extra Ecclesiam erant, nunquam profiteriausi sint. Ρostea quidem, teste Εusebio, descivit ad Valentinianos. Εpistola antem Irenari tantummodo pro argumento habuit, quod Deus non sit αυctor maloνum ", mam licet, alter titulus Περί μοναρχίας ostendere videalur Florinum duo principia invexisse et Μarcionis ac Cerdonis dogmatibus adhaesisse, ut observat doctissimus Valesius; tamen cum Irenaeus ipse dogmata Florini asserat ab harelicisnunquam fuisse tradita, et Εusebius addat, ταύτης γάρ τοι της γνώμης. ούτος εδόκει προασπίζειν, videlur Irenaeus de illa re tantum disputasse adversus Florinum : « Αn, scilicet, Deus auctor esset malorum. » Αt quam multa, quaeso, ad blasphemiam in ea re retundendamopportuna epistolaelgnatii continent?aut si continerent, unde liceret colligere sententias ex iis ad refellendum Florinum excerpere voluisse Irenaeum ? Certe ab exemplo Ρolycarpi hoc nullo modo sequitur. Innuit quidem eum plures epistolas scripsisse, ne unam ex earum ulla sententiam adducit Ipsum nominat, sed eo loco quo πεφεισμένως, parce ac leυίter cum Florino agit, duo ostendit seniores qui cum apostolis versati sunt, nihil tale eum docuisse. Εorum aliquibus familiarem fuisse Florinum noverat; unum ex iis nominat, nempe Ρolycarpum ; eumque pracipuc seligit, ob multas quas significat ratiοnes. Primo, respectu Florini, φui Ρolycarpum audierat, sed et cum eo simul Irenaeus, είδον γάρ σε, inquit, παίς ών έτι εν τη κάτω Ασία παρά τω Πολυκάρπω λαμπρώς πράττοντα εν τη βασιλική αυλή, και πειρώμενον ευδοκιμείν παρ' αυτώ. « Vidi enim te cum adhuc puer essem in inferiori Αsia apud Ρolycarpum, splendide agentem in palatio, et magnopere laborantem ut te illi apprοbares».Secundo, respectu sui ipsius, quem tanquam optimum ejusce rei testem depingit. quod quae ίunc audivit a Polycarpo, firmius memoriae adhaererent, guam quae nuper acciderant. Ταύτα και τότε σπουδαίως ήκουον υπομνηματιζόμενος ουκ εν χάρτη αλλ' εν τη εμή καρδία, και αει αυτά αναμή

« ПредыдущаяПродолжить »