Изображения страниц
PDF
[ocr errors]

εervari, aιφue fideo a Τheodotione eι Symmacho non posiιum fuisse diapsalma videlur. Dirumpamus vincula eorum, et projicianus a nobis jugum ipso4 ιιιιι. Ωui habitat in cαίis irridebit eos , et Dominus subsannabit eos. Primis versibus qui ante diapsalma siti erant, putamus hosce quoque adje«tos fuisse. VΕRs. 5. Dirumpamus υincula eorum, et projiciamus a nobis jugum ipsorum. Gentes vinculis peccatorιm suorum comstrictae, neque liberae, suis ipsae malis colliganιur. Αitque Christus, sive angelis sibi ministrantibus, sive Ρatri et Spiritui sancto, sive 1ertio apostolis suis el Εvangelii praeconibus, cohortans eos ad solvenda dirumpendaque hujusmodi νincula : Dirumpamus υincula eorum. Ρopuli autein qui sub jugo legis corporaliter delinenιur ; cujus despicienda auctor ipse esι, utpole φuae instituta ac praecepta non bona complectatur, per Chrisίum adductiad legem spiritualem, institutis ac praeceptis bonis instructam, grave occidentis lit1erae jugum deponunt, Salvatore praedictos commiιιistros suos sic compellante : Ρrojiciamus a nobis jugum ipsorum. Illud autem, α nobis, sic explicari polest. Ipsum procul a mobis abjiciamus, nihil cunctanles neque moti supplicatione eorum qui illo ljugo] oneranίur. Hac quoque raliono illud, a nobis, intelligere liceι. Εgo ipse qui cum populis vana meditantιbus versor ac vitan ago, sub jugo eorum sum, ιιιpote circumcisus. Ει projiciansus jυgum ipsorum, id esι a me et ab iis qui mecum Consentiunt, et legem, quae saluten minime comfert, qικusi conferentem observant. Sive hoc modo: guia arbitramur impositum nobis onus illud esse, Juguin ipsorum projiciamus. Ηunc enim affectum in Christo esse allirmare audemus, ob ipsius erga eos qι i jugo opprimunίur charitatem ; qualis etiam hahetur in omnibus misericordia υiris, qui aliena peccata ut sua reputant. VΕRs. 4. Haec de hominibus sive gentilibus, sive Judaeis dicta sint. Jam vero illud, qui habitat in σαίis irridebit, cum hoc copulandum, astilerunt reges ιerra, quos irridebiι Deus qui habitat in coelis, utpote ιerrena mente praeditos. Νeque enim ώϊνinam circa incarnationem Christi α'eonomiam et sapientiam intellexerunt : illud autem, et Dominus subsannabil eos, referendum ad hoc diclum, principes conιenerunt in unum, uι scilicet a Christo subsannarentur principes, qui congregati sunι adversus Dominum et adversus Christum ejus. Congruenιes autem boni Dei Filio sunt istae voces , φuia, etiamsi fremuerint gentes, et populi meditati sinι inania, at nos frementium ethnicorum vincula dirumpamus, et jugum populorum inania meditan1ium projiciamus. Αι quia non jam ita facile medelam admillunt pradicti reges ιerrae et principes: jubei Spiritus sanctus, gentium et populorum, regum el princi

[ocr errors]

διά τούτο μη προστεθεικέναι το διάψαλμα τον Θεοδοτίωνα και τον Σύμμαχον. Διαρρήξωμεν τους δεσμους αυτών, και απορρίψωμεν αφ' ημών τον ζυγόν αυτών. Ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς, και ό Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς. Προς τους πρώτους στίχους τους προ του διαψάλματος ηγούμεθα τούτους αποδίδοσθαι. Διαρρήξωμεν τους δεσμούς αυτών, και αποβρίψωμεν αφ' ημών τον ζυγόν αυτών. Τα έθνη, σειραις των ιδίων αμαρτιών σφιγγόμενα και ουκ όντα ελεύθερα, δεδεται τοις ιδίοις αυτών κακοίς και ο Χριστός φησιν, ήτοι προς τους διακονούντας αυτό αγγέλους, ή προς τον Πατέρα και το Πνεύμα το άγιον, ή τρίτον τους αποστόλους και υπηρέτας του Ευαγγελίου, παρακαλών αυτούς επί τον διασπασμόν και την διάρρηξιν αυτών, τό Διαββήξωμεν τους δεσμούς αυτών. Οι δε λαοί, υπό τον ζυγόν σωματικώς του νόμου τυγχάνοντες, ού διδάσκει καταφρονείν, ώς περιέχοντος δικαιώματα ου καλά, και προστάγματα ου καλά, προσαγόμενοι διά του Χριστού τώ πνευματικό νόμω έχοντι τα καλά δικαιώματα και προστάγματα καλά, αποτίθενται τον βαρύν του αποκτείνοντος γράμματος ζυγόν, του Σωτήρος φάσκοντος προς τους προειρημένους συνεργούς το, Απρββίψωμεν αρ' ημών τον ζυγόν αυτών. Το δε, αφ' ημών, δύναται τοιούτον είναι Αφ' εαυτών ποιήσωμεν μη περιμείναντες την δέησιν τών βαρουμένων. Δύναται δε το, αφ' ημών, και ούτω νοείσθαι Καγώ παρά

[ocr errors]

ανατρεφόμενος υπό τον ζυγόν ειμι αυτών περιτμηθεις, Και απορρίψωμεν αυτών τον ζυγόν, τουτέστιν απ' εμού και από τών συγκατατιθεμένων μοι τον μή σώζοντα νόμον ώς σώζοντα ασκούντων. "Η Νομίζοντες είναι βάρος επικείμενον και ημίν, τον ζυγον αυτών απορρίψωμεν. Τολμητέον γάρ λέγειν ταύτα είναι εν τώΧριστώ διά την προς τους βαρουμένους υπό του ζυγού αγάπην, άπερ εστί και εν πάσι τοις ευσπλάγχνοις, τα των άλλων αμαρτήματα ίδια κρίνουσιν.

Ταύτα μεν ούν περί ανθρώπων τών τε από τών εθνών και από του λαού. Το δε, Ο κατοικών εν ουρανούς εκγελάσεται, προσαρμοστέον προς το Παρέστησαν οι βασιλείς της γης, ούς εκγελάσεται ο Θεός εν ουρανοίς κατοικών φρόνημα έχοντας γήίνον.

D Ου γαρ νενοήκασι την οικονομίαν και την σοφίαν του

Θεού την περί την ενανθρώπησιν του Χριστού. Το δε, Και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς, προς το, 01 άρχοντες συνήχθησαν επί το αυτό να μυκτηρίζωνται οι άρχοντες υπό του Χριστού, οι συναχθέντες κατά του Κυρίου και κατά του Χριστού αυτού. Πρέπουσαι δε αγαθού Θεού Υιώ φωναι ότι, ει και τα έθνη εφρύαξαν, και οι λαοί έμελέτησαν κενά, ημείς γε τους δεσμούς αυτών των φρυαξάντων εθνών διασπάσωμεν, και τον ζυγόν των μελετησάντων κενά λαών απορρίψωμεν. Επει δε ουκέτι ευχερώς δέχονται την θεραπείαν οί τε τηλικoύτoι προειρημένοι της γης βασιλείς και οι άρχοντες, των κατά του Κυρίου και του Χριστοι

[ocr errors]

αυτού συναχθέντων εθνών τε και λαών, βασιλέων τε Α pum, visibilium et invisibinum, φul adversus Do

και αρχόντων, όρωμένων τε και αφανών, προστάττει το Πνεύμα το άγιον τους της ειδωλολατρείας δεσμούς διαρρηγνύναι, και τον βαρύν της αμαρτίας ζυγόν απορρίπτειν της εαυτών ψυχής οίς καταδεδουλωμένοι πρότερον ετέροις άρχουσιν υπεκείμεθα ίνα εκείνων ελευθερωθέντες τον ελαφρoν του Σωτήρος ζυγόν αναδεξώμεθα, εφ' όν προκαλείται λέγων. Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγω αναπαύσω υμάς. Αρατε τον ζυγόν μου, και ίδετε, ότι χρηστός εστι. Λέλεκται δε ταύτα προς τα έθνη τα τώ Χριστώ υπό του Πατρός δεδομένα, προλαμβάνοντος του λόγου τους μέλλοντας προσιέναι τη Χριστου διδασκαλία, και παραινoύντος μηκέτι τον παλαιόν ζυγόν επί των ώμων φέρειν, μηδε ταίς σειραίς των προτέρων αμαρτημάτων εαυτών παραμένειν αλλ' ει και τινες ήσαν αυτών πρότερον κύριοι άρχοντές τε πικροί, οι πάλαι των εθνών κατατυραννούντες δαίμονες πονηροί, ους δη θεούς ώνόμαζον, ζυγόν αυτοις επαιωρούντες βαρύν και συγκύπτειν την ψυχήν επι το κάτω ποιούντες, δεσμοίς τε αυτούς ασεβείας καταδεσμούντες τούτων απάντων την δυναστείαν φεύγειν παρακελεύεται προσφεύγειν δε τώ Λυτρωτή και Σωτήρι, και δη κλήρον αυτούς παρά του ιδίου Κατρός ειληφότι. Ταύτα δε, φησί, πράξωμεν οι της του Χριστού κληρονομίας άξιοι γενόμενοι, ειδότες, ότι Ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς, τα έθνη δηλαδή και τους λαούς τους επαναστάντας τώ Χριστώ αυτού, και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς, Ταύτα πάλαι μεν προφητικώς ανεφωνείτο πέπoνθε

[ocr errors]

μετά την κατά του Σωτήρος επιβουλήν και κατά χρόνους δε οι της Εκκλησίας του Χριστού πολέμιοι, κρυφαία αει χειρι πολεμούμενοι, υπό του κατοικούντος εν ουρανοίς Κυρίου, του προς αυτών πολεμουμένου. Τότε λαλήσει προς αυτούς εν αργή αυτού, και εν τώ θυμώ αυτού ταράξει αυτούς. Αλλά και εν τώ της κρίσεως καιρώ οργής Θεού πειραθήσονται, και τώ θυμώ αυτού ταραχθήσονται πάντες οι του σωτηρίου λόγου πολέμιοι. Επείπερ αυτός ο υπ' αυτών προσηλωθείς και θανάτω παραδοθείς, κατοικών εν ουρανοίς και τα πάντα περιέχων, εκγελάσεται αυτους, και ο τούτου δε Πατήρ ο συν τώ Χριστώ πολεμούμενος εκμυκτηριεί αυτούς, και την αξίαν αυτούς εισπράξεται δίκην ει οι λόγοι των απειλών λόγοι εισιν εν οργή απαγγελλόμενοι. Εγώ δε κατεστάθην βασιλεύς υπ' αυτού επί Σιών όρος το άγιον αυτού, διαγγέλλων το πρόσταγμα Κυρίου. Οίδε μεν, φησί , τάδε πείσονται οι κατά του Κυρίου και κατά του Χριστού αυτού συνελθόντες, και τοιούτον μεν εκείνων το τέλος εμε δε τότε μετά την τοσαύτην επιβουλήν και τοσαύτα πάθη βασιλέα προς αυτού του Πατρός καθεστάσθαι, και το πατρικόν υμίν πρόσταγμα διαγγέλλειν τούτο δ αν είη το ευαγγελικόν κήρυγμα. Ει δέ εστιν όρος άγιον Θεού το επουράνιον περί ού φησιν ο Παύλος Προσελημύθατε Σιων έρει και πάλιν. Η δε άνω

[ocr errors]

minum et adversus Christum ejus convenerant, idololatriae vincula dirumpere, et quosque grave peccati jugum ab anima sua projicere ; φuibus subjugati prius aliis principibus suberamus : ut iis liberati leve Salvatoris jugum accipiamus, quo nos provocat his verbis : Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati esίis, et ego reficianι υos : tollite ju9um meum super υos, et υidele φuia mansuetum esι". Ηaec porro dicta sunt gentibus Christo a Ρatre traditis, praemissa scilicet eorum qui ad Christi doctrinam accessuri sunt narratione, dataque admonitione, ut ne ultra vetus jugum humeris ferant, neque calenis priorum delictorum constricti maneant. Sed etiamsi quidam ipsis ante fuerant doπmini, principes acerbi, videlice! maligni daemones, olim pro diis habiti, φui ιyrannidem in genιes exercebant, et jugum ipsis grave onerosumque imponebant, ut animam eorum ad infima incurvarent, colligabantque ipsos impielatis vinculis; horum omnium imperium efugere, et ad Redemptorem Salvatoremque confugere jubentur, utpole qui ipsos a Ρatre suo in haereditatem acceperit. Ηac, inqικt, agamus qui Christi haereditate digni eflecti sικmus, gnari videlicet illius : Ωui habitat in cαίis ίrridεbit eos, nimirum populos qui adversus Domiminum et adversus Chrisίum ejus insurrexerunt, ει Dominus subsannabit eos. Ηaec olim ξuidem proΡhetice praenuntiabantur; at posιea Judaicus pωpulus en ipsa perpessus est, obsessus et expugnaιus non mulιο postquam insidias struxisset contra Salvatorem ; variisque similiter ιemporibus eadem experti sunt inimici Εcclesiae Christi, occulla semper manu impugnati a Domino qui habitat in coelis, 4uem ipsi bello impetebant.

[merged small][ocr errors]
[ocr errors]

sibi constitutum ait ; pars ergo supernae Εcclesiae fuerit etiam ea quae in terra versaιur, cum eum«lem ad finem ipsa contendat. Ωuomodo auten a Ρatre in Sion cα-lesti constitulus fuerit rex Christus, intelligere licet, φuol dictum illi sit : Sede a dertris meis, donee ponam inimicos ιuos scabellum pedunι ιuorum". Quos nemρe inimicos, nisi supra memoratos, qui coυgregati sunt adversus eum, et astiterunt principes, reges, gentes aιque populi? hosce enim sub pedibus ejus substraturum se promisil Ρater. VΕRs. 7. Dominus dirit ad me: Filius meus es ιu, ego hodie genui te. Illud, hodie, momen temporis est, idemque significaι alque praesenti die. Dies aulem est interstitium φuoddam temporis. Cur igitur aiι illi Dominus: Εqο hodie genui le2 id videlicet de temporali generatione dictum, quae per αθconomiam facta. De illa namque gua sine principio est, ait ipse David : Εr utero ante luciferun, genui le". Gignitur autem hodie, non principium exsistendi in oriu accipiens, sed secundum carnaΙem αconomiam in adoptionem veniens. Ει φuisφuis ab eo accipit polestatem ut filius Dei (at, ιμuando filius, per baptismum regeneratus, ellicitur; φui tamen aliquid fueraι antequam filius esset, ιunc ipse nobilitatur. Dicitur propriam Ilebraici 1extus significationem esse peperi, qua Αquila usus est. Αpostolus auten legisperitus cum esset, in

Εpistola ad Ηebraeos Septuaginta Interpretum ver- C

sione usus est. Οuod aulem haec in Salvatore nostro Jesu Christo, et non in alio, completa sint, declaratur; illud enim : VΕRs. 8. Ρostula a me, et dabo tibi genιes hareditalem ιuam, el possessionem tuam terminos ιerra, nemo dixerit in alio quopiam veterum Dei propheιarum visum accompletum esse. Νam meque Μoyses omnibus gentibus imperavit, neque David, meque Salomon, neque alius quispiam eorum qui a saeculo fuere prophelarum auι regum : soli autem Salvaιο:i nostro haec competere vel ipsa rerum perspicuitas ιestificatur: quandoquidem in omnem terram exiviι sonus apostolorum ejus, et in fines orbis terrae verba eorum pervasere". VΕRs. 9. Ρasces eos in υίrga (errea, tanquam υasa βguli confringes eos. Αccepta in omnes potestate, priores illos qui adversum te fremuerunt et vana 1meditati sunt, sed eliam qui astiterunt, et convenerunt adversum te reges terra et principes, pasces, 1.0n pastorali mansuetarum ovium virga, ηuae sermonibus salutaribusque disciplinis constat : hujusmodi namque virga fationabili Christi oves in ejus ovilibus, sive in Εcclesiis et spiritualibus sacrarum Scripturarum pascuis, reguntur; sed in virga ferrea, qua et illos et cogitationes eorum confringere,

[ocr errors][merged small]

Β δε διάστημά τι χρονικόν έστι.

βασίλεια αυτώ συνεστάναι μέρος δ' άν της άνω Εκκλησίας και η επί γης εις εκείνο τέλους και αυτη σπεύδουσα (1). Οπως δε υπό του Πατρός εν τη επουρανίω Σιών κατεστάθη βασιλεύς ο Χριστός αυτού, πάρεστι γνώναι και από του λέγεσθαι αυτώ Κάθου εκ δεξιών μου, έως άν θώ τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου. Ποίους δε εχθρούς ή τους προλεχθέντας, τους δη συναχθέντας κατ' αυτού και παραστάντας άρχοντας και βασιλείς, και λαούς, και έθνη ; τούτους γάρ υποτάξειν τοίς αυτού ποσίν ο Πατήρ επηγγείλατο. Κύριος είπε πρός μέ : Υιός μου εί σύ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε. Το σήμερον όνομα χρόνου εστίν ισοδυναμεί δε τη ενεστώση ημέρα , ημέρα Τι ούν φησι προς αυτόν ο Κύριος. Εγώ σήμερον γεγέννηκά σε; δηλονότι περί της χρονικής έφη γενήσεως της κατ' οικονομίαν περί γάρ της ανάρχου φησιν αυτός ο Δαυίδ Εκ γαστρος πρόεωσφόρου εγέννησά σε. Γεννάται δε σήμερον ουχί αρχήν συστάσεως εν τω γεννάσθαι λαμβάνων, κατά δε την σαρκικήν οικονομίαν εις υιοθεσίαν ελθών. Και ο παρ' αυτού δε λαβών εξουσίαν τέκνον Θεού γενέσθαι, ότε γίνεται τέκνον διά του βαπτίσματος αναγεννώμενος, έτερόν τι προ του είναι τέκνον υπάρχων, εξευγενίζεται. Ο μέντοι γε Εβραίος ελέγετο κύριον είναι της λέξεως, έτεκον, όπερ και Ακύλας πεποίηκεν. Ο δε Απόστολος, νομομαθης υπάρχων, εν τη προς Εβραίους τη τών Εβδομήκοντα εχρήσατο.

Και ότι γε εις τον ημέτερον Σωτήρα Ιησούν τον Χριστον, και ουκ εις άλλον, πεπλήρωται ταύτα, παρίστησι το γάρ

Αίτησαι παρ' εμού, και δώσω σοι έθνη την κ.ληρονομίαν σου, και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γης, ουδείς αν έχοι φάναι εφ' ετέρου των πάλαι του Θεού προφητών πεφανερώσθαι και πεπλήρώσθαι. Ούτε γάρ Μωύσης των εθνών απάντων ενράτησεν, ούτε Δαυίδ, ούτε Σολομών, ούτε τις έτερος προφητών ή βασιλέων των εξ αιώνος γενομένων μόνω δε τώ ημετέρω Σωτήρι ή των πραγμάτων ενάργεια μαρτυρεί επειδήπερ εις πάσαν την γην εξήλ

εν ο φθόγγος των αποστόλων αυτού, και εις τα

[blocks in formation]
[ocr errors][ocr errors]

δι' ής συντρίψειν αυτούς, και το οίημα αυτών κατεάξειν δίκην αγγείου οστρακίνου λέγεται. Ράβδον δε σιδηράν την Ρωμαίων αρχήν είναι φησιν, επικρατεστέραν γενομένην μετά την του Σωτήρος ημών επιφάνειαν. Εξ εκείνου γάρ τών κατ' έθνη πολυαρχιών και των κατά χώρας εθναρχιών καταλυθεισών, η Ρωμαίων εμονάρχησε βασιλεία, ήν και η του Δανιήλ προφητεία σιδηράν προσείπεν, επί μεν της εικόνος φήσασα αι κνήμαι και οι πόδες σιδηροί, και την ερμηνείαν εκθεμένη διά του φάναι Βασιλεία τετάρτη έσται ισχυρά ώς όσίδηρος δν τρόπον γάρ ο σίδηρος, λεπτυνει και δαμάσει επί δε της οράσεως του προφήτου. Και ιδού, φησίν, ζώον τέταρτον φοβερύν, και οι οδόντες αυτού σιδηροί, εσθίον και λεπτύνον, και τα επί.λοιπα τοίς ποσιν αυτού συνεπάτει. Ταύτην τοίνυν και επί του παρόντος δηλούσθαι φάσκοντος λόγου Ποιμανείς αυτούς εν ράβδω σιδηρά, ώς σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς. Δυνάμει γαρ αφανεί και αοράτω παρά του Πατρός κλήρον παραλαβών τα καθ' όλης της οικουμένης έθνη ο Χριστός, τους μεν επεγνωκότας αυτόν, και υπό την αυτού μάνδραν γενoμένους ποιμανεί εισάγων και εξάγωνεις αγαθάς νομάς, ώστε λέγειν την αυτού ποίμνην {λογική γαρ ήν) Κύριος ποιμαίνει με, και ουδέν με υστερήσει. Εις τόπον χλόης εκεί με κατεσκήνωσεν επί ύδατος αναπαύσεως εξέθρεψέ με, την ψυχήν μου επέστρεψε τους δε αφηνιώντας των εθνών και κατεπαιρομένους των αυτού προβάτων τή ράβδω τη σιδηρά καθυποτάττει δαμάζων και συντρίβων διά της Ρωμαϊκής δυναστείας. Ούτω γούν συμβαίνει των απλήστων εθνών τους θυμούς και τας ορμάς τας κατά της Εκκλησίας του Θεού δια της Ρωμαϊκής απειλής ανακρούεσθαι, ουκ αν επιτρεψάντων των κατά πόλεις αρχόντων τε και δήμων, εν μέσοις αυτών συστήναι του Χριστού διδασκαλίαν, ανατρεπτικήν της πολυθέου πλάνης αυτών τυγχάνουσαν, ει μη ο Ρωμαϊκός αυτοίς ήν επηρτημένος φόβος, και τα συντρίβοντα αυτούς και μη εώντα κεφαλήν επάραι διατάγματα τους θυμούς αυτών έχαλίνου και συνέτριβε. Και άλλη δε θεϊκή και απορρήτω δυνάμει ο Χριστός τα μεν αυτού πρόβατα ήμέρως ποιμαίνει, μηδέποτε αναχωρών απ' αυτών, καθ' ην πεποίηται επαγγελίαν φήσας. Όπου αν είεν δύο ή τρείς συνηγμένοι εν τώ ονόματί μου, εκεί είμι εν μέσω αυτών και πάλιν Ιδού εγώ μεθ' υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος τους δ' επανισταμένους αυτού τή ποίμνη εν τοις κατά χρόνους διωγμοίς πάλιν αυτός μετέρχεται αφανεί και αοράτω δυνάμει κολάζων εν ράβδω σιδηρά, αλλά και την υπερηφανιαν αυτών και το έπαρμα της αλαζονείας ώς σκεύη κεράμια συντρίβει ώς ήδη μυρίους αυτών υπό των θεηλάτων αυτού μαστίγων ελαυνομένους δούναι δόξαν τω Θεώ, και εξομολογήσασθαι τας δυσσεβείας αυτών. Ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς ουχ ώστε απολέσαι και αναλώσαι συντρίβει, αλλ' ώστε αναπλάσαι προς τούτο γαρ σκοπος τό κεραμεί συντρίβειν τα οικεία σκεύη, όταν έτι " Dan. νιι, 7.

" Dan. 11, 40.

Α et tanquam vas figuli conterere ipse dieitur. Vir

[ocr errors]
[ocr errors]

gam autem ferream Romanum imperium vocat, quod secundum Salvatoris nostri adventum polentius evasit. Νam cum exinde multi vartique gentium principatus, et per diversas regiones dominatus multorum abrogati sint, unum Romanorum imperium oblinuit, quod in Danielis prophetia ferreum vocatur: nam ibi de statua dicitur, tibiae et pedes ejus ferrei: ejusque rei interpretationem affert his verbis: Regnum ηuartum robustun erit sicut (errum : quemadmodum enim ferrum, comminuet et domabiι"* Ρerpende mihi, φuaeso, prophelaevisionem : Ει ecce, inquit, bestia φuarta terribilis, eujus dentes (errei, Comedens αιφue comminuens, et reliqua pedibus suis conculcαθαι". Ηoc itaque regnum hisce verbis significari creditur: Pasces eos in virga (errea, tanφuam υasa figuli confringes eos. Cum enim lalente atque invisibili potestate Christus a Ρatre universae terra populos in haereditatem accepisse! ; illos quidem qui se noverunt, et in ovili suo consistunt, pascit, in pascua bona educens ac reducens; ita uι ejus ovile, utpote ratiοnabile, haec loφuatur: Dominus pascit me, et nihil mihi deerit, in loco pascua ibi me collocauit. Super αφuanι φuieti» educaυit me, animam meam convertiι "". Εx gentiDus porro eos qui cum impetu feruntur, et adversum ejus oves insurgunt, virgae ferreae subjic.ι, per Romanam potestatem domansaιque atιerens. Ita scilicet contingit insatiabiles gentium animos aιque impetus adversus Εcclesiam Dei, per solas Romanorum minas propulsari. Νeque enim principes cίνιιatum ac populorum , Christi doctrinam , φua eorum de turba numinum error evertilur, in medio sui consistere sinerent , nisi imminente ipsis Romanorum metu, ac nisi jussa, quibus conterunιur, ut neque concedant ipsis vel capuι erigere, animos eorum frenaret atque comprinιeret. Αlia quoque divina ac secreta virtute Christus oves suas leniter pasciι, nunquam ab ipsis recedens secundum promissionem qua se obligavit his verbis : Ubi duo υel tres congregati [uerint in noηιine meo, illic sum in medio eorum " , et rursum : Εcce eqο νούiscum sum omnibus dieύus usque ad consummationen saculi ". Εos aulem qui «οιιιι" ovile suum variis temporibus insurgunt, ipse rursum latenιe atque invisibili potestate invadit allue castigat in virga ferrea, imo eliam superbiam eorum elationemque arrogantiae, lanquam Vasa testacea confringίι; ita ut jam infiniti eorum ob diviniιus immissa ab ipso flagella commoti ao perculsi, gloriam Deo referant, eι confiteanιur impietates suas. Τanφuam rasa figuli confringe" eos : qui non perdendi ao consumendi causa conιeriι, sed reformandi. Ηic est enim figuΗ scopus , cum vasa propria conterit, ηuando scilice! integram adhuc et sanam materiam suam non ante igni ιraditam conservat. Haec testificatur Jeremias

[ocr errors]
[ocr errors]
[merged small][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

ουδέπω πυρί προσωμιληκότα. Τούτοις δε μαρτυρεί και ο μακάριος Ιερεμίας ο προφήτης, λέγων ώς εκ του Θεού . Η καθώς ο κεραμεύς, ούτως ου δυνήσομαι του ποιήσαι υμίν, οίκος Ισραήλ, λέγει Κύριος, τουτέστιν, ούτω και διαπεσόντας αναπλάσαι, και πάλιν εις το αρχαίον αποκαταστήσαι. Και νύν, βασιλείς, σύνετε, παιδεύθητε πάντες οι κρίνοντες την γήν. Δουλεύσατε τώ Κυρίω εν φόβω, και αγα.λ.1ιάσθε αυτώ εν τρόμω. Δράξασθε παιδείας, μήποτε όργισθή Κύριος. Της ευαγγελικής δηλονότι νομοθεσίας. Εντεύθεν μεταβατικώς ο λόγος διδασκαλίαν εκτίθεται τοίς άρχουσι και τους βασιλεύσι, τοίς υπό τη σιδηρά ράβδω ποιμανθησομένοις, και φησιν ότι Γνώντες, ώ ούτοι, και συνόντες οπόση τις

Β η δύναμις του παρά του Πατρός ειληφότος τα έθνη

κληρονομίαν, και οποία τις τυγχάνει η σιδηρά ράβδος ή καθ' υμών επεγειρομένη, παύσασθε πολεμούντες αυτώ απολαβόντες δε μάλλον σύνεσιν επίδοτε εαυτούς τη λογική παιδεία. "Οταν εκκαυθή εν τάχει ο θυμός αυτού μακάριοι πάντες οι πεποιθότες επ' αυτώ "Οτι δε μη πάθη Θεού οργή και θυμός, ο μακάριος εδήλωσε Παύλος είπών. Κατά δε την σκληρότητά σου και αμετανόητον καρδίαν, θησαυρίζεις εαυτώ οργήν εν ημέρα όργής δι' ών σημαίνει την εφ' αμαρτίαις κόλασιν ειρήσθαι θυμόν και οργήν. Επ' αυτώ δε, λέγει, πεποιθότες τώ προφητευομένω Χριστώ διά παντός του ψαλμού, οι μικρον ύστερον (βραχύς γαρ άπας ο παρών βίος) ευρεθήσονται μακάριοι. Το δε λείπον τοίς εν τώ πρώτω ψαλμώ διά τούτων απέδωκεν. Ου γαρ αρκεί μόνον το μή πορεύεσθαι εν βουλή ασεβών, ουδε το μη στήναι εν οδώ αμαρτωλών και μελετάν εν τω νόμω αλλά γαρ δή και μη διακενής μελετάν, αλλά γνώναι Χριστον εξ αυτών, και της αυτού γενέσθαι μερίδος τε και κληρονομίας, και διά πίστεως και έργων επ' αυτώ πεποιθέναι. Εικότως άρα, μιάς ούσης της διανοίας, συνημμένοι παρ' Εβραίοις εισιν οι δύο ψαλμοί. ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΨΑΛΜΟΥ Γ'. Ψαλμός τώ Δαυίδ, όπότε απεδίδρασκεν από προσώπου Αβεσσαλώμ του υιού αυτού. Αναγκαίως τον καιρόν επισημειούται, ώς αν εφαρμόσοι μεν τοις λεγομένοις την από των Βασιλειών

D ιστορίαν, και ώς αν μάθοιμεν, ότι, μετά το εξαμαρ

τήσαι εις την του Ουρίου, τοσούτον εισηνέγκατο μετανοίας καρπόν, ώς πάλιν εν θείω Πνεύματι ψάλλειν. Έπεται γάρ τη κατά τον Ουριαν ιστορία ή του Αβεσσαλώμ κατά του πατρός επανάστασις. Γένοιτο δ' αν εκ τούτων και ετέροις τροπή της από προτέρων κακών επί τα κρείττω μεταβολής, διδασκαλία τε γνησίας προς τον Θεόν επιστροφής. Και άλλως δε ίδιον δικαίων εστί το θλίβεσθαι , διό και ο Σωτήρ φησιν Εν τω κόσμω θλίψιν έχετε και στενή και τεθλιμμένη εστίν ή όδός ή απάγουσα εις την ζωήν.

Κύριε, τί επ.ιηθύνθησαν οι θλίβοντές με, Παλιοί επανίστανται επ' εμέ πολλοί λέγουσι τή

[ocr errors]
« ПредыдущаяПродолжить »