Изображения страниц
PDF
[ocr errors][ocr errors]

Αι qui purgaιum Εusebium volunt, cum veteres, ιum recentiores, in medium ejus dicta afierunt, quae catholicum hominem arguere pugnant, hujusmoli sunt, quod dixerit ille ex Deo, et ex substantia Dei esse Filium, φuod vere Deum et αυτόθεον praedicaverit, guod aternum, φuod ομοούσιον, Τuibus nos omnibus, ipso Εusebio usi interprete, jam occurrimus. Verum haec illi ex arbitrii sui sententia, neque ex ipsa Εusebii mente, pluribus in locis expressa, comprobare nisi sunt : alii quoφue interpretis versione decepti, ex libris de Demonstratione et contra Μarcellum, Latine ιantum lectis, ad eam opinionem accesserunt, pars Μarcelli dicta pro Εusebianis substituenιes, acternum ab Εusebio Filium praedicari arbitrati sunt : nulli hosce Εusebii Commentarios ξnspexerunt, ubi palam ille mentem suam aperit, et nonnisi comparate ad homines Filium vocari Deum insinuaι. Εgo vero me profileor hac in quaestione nihil prejudicati aιιulisse, sed pronum semper ad miliorem ferendam sententiam, Εusebii scripta assidue lectitasse, ponderasse dicta et sententias, ao demum rei perspicuitate vicίum, contra Εusebium ί calculum posuisse. Certe, ut initio dixi, Εusebii gesιa cum scriptis ita consonanι; ut hinc eliam tesιatior animus sententiaque illius omnibus esse valeat. Αb exordio enim Αrianismi ad obiιum usque cum Αrianis concordissime vixit, nascenti haeresί nomen dediι; in Νicana synodo, φuantum licuit, Catholicis obstitiι; sed φui apprime calleret concedere ιempori, demum cessit et subscripst : sic enim suadebat timor, non diuίurni magister oflicii : qua enim menιe id egeriι, sibi subditis populis sic enarravit, ut sibi pristina repetendi, sicubi licerel, adiιum reliquerit. Νοn diu vero posιea ficte reconciliatam cum Catholicis gratiam disturbavit; ut nescias plusne operae in pellendo Athanasio posue, riι, φuam in restituendo Αrio. Contra Μarcellum intemperantior fortasse quam debuerat, non plus ad propulsandum illum, quam ad purgandos Αrianorum primipilares scripsit. Ηistoriam Νicaenae synodi fuse narravit, et quasi per dissimulationem ignorandi, guia gestorum pudor silentium imperabat, ne verbum quidem fecit de Αrio et de Αriana haeresi : φuod perinde est ac si quis Τridentina! synodi historiam ιexens, de quibusdam εκ παρέργου gestis ageret, de Luthero nihil. Si cum ιalibus gestistalia scripta non obsint quominus Εusebius catholicus dicatur meo periculo, nemo unquam fuit aut futurus est, guin Εusebianis conditionibus orιhodoxus dici valeat. Nihil moror eos qui Εusebium ante Νicaenam quidem synodum Αrianice sensisse ac scripsisse falentur, postea vero secus : nam cum sine controversia hos Commentarios et libros Contra Μarcellum, unde perspicuas et frequentes Αrianismi notas eruimus, longe post illam synodum ediderit, inutilis prorsus illa distinclio : nam ut νere de Εusebio dicatur, nec posniιuit cα-pisse, nec

[ocr errors]
[ocr errors]
[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

rerum explicationem aggrediatur, nihil mirum sί frequenter aberret : omnia quippe sunt incerta, cum semel ab Εcclesiae statutis disccssum est. Νam cum arcana Deitatis et religionis, ab humano sensu remotissima, Νumen ipsum ιradiderit, nonnisi ejusdem Νuminis ope et afilatu ea possunt explicari ac recte percipi : ac cum uni Εcclesiae earumdem rerum arbitrium Deus permiserit, ipsi soli eadem explananti se adfuturum polliciιus esί. Νihil itaque insolens est, si Εusebius, qui plerumque Scripturarum et Εcclesiae dogmata ex sensu eι opinione sua aestimare ausus est, in multis lapsus sit. Ει jam guidem ejus de Verbo Dei menιem, ex ejusdem Εusebii scriptis, Αriana labe vitiatam commonstravimus; superest ut caelera Commentariorum loca, ubi vel helerodoxa vel suspecta ιradidisse videtur, breviler expendamus.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

damnandum genus humanum esse ob Αdami inob- Α pro istis accipiamus, necesse est nos sanclam Virgiιunc temporis cum nihil ea in re dubii vel erroris Α ίδια εαυτών έκαστος τα βήματα της μετανοίας

[ocr errors][ocr errors]

edit. Genebrard. p. 90 : Ωuarcunφue αnima in carne nascitur, iniquilatis et peccati sorde polluiίur; et inlerius : Si nihil essel in parύulis, φuod ad remissionem deberet et indulgentiam perlinere, gratia ύαplismi superfluα υiderelur. Νec praetermitιendum, haec Commentaria in Leviticum pro spuriis passim haberi. Ιdipsum ιamen alibi docet Οrigenes in suis, quae hodieque supersunt , οperibus : unde interaιur eos qui Οrigenem hac in parte violatae fidei accusant, ex objectis priscοrum ejus adversariorum, non ex ejus hodiernis operibus, id opinionis mutuatos esse. Ει sane in synodo v, Οrigenes ideo damnatus et proscriptus est : unde forte dicatur quae in hodiernis ejus scriptis pro peccaιο originali comparent, aliena manu invecta fuisse. Νam opera Οrigenis in Scripturam, variis in locis interpolata, aut vitiata vel ιruncata fuere : neque in prompιu est dicere quaenam in scriptis ejus corrupta, quaenam germana, et Graeculorum ausibus intacta sunt. Rufini quoque versio vulgo suspecta habetur. Ωuod Εusebium vero spectat, duo Iorte possint ad purgationem ejus proferri, primo locum superius allaιum, non integrum , sed truncatum fuisse : ut hine manifeste arguitur, φuod ipse se superius indicasse testificeιur, calcaneum iniquiιalis esse Αdami inobsequentiam, quod nusqu9τη alias in his commentariis habetur , secundo quod alibi in his commentariis peccatum originale admitιere videatur : sic in haec verba psalmi L, Εcce εnim in iniquitatibus conceptus sum, ait infantes noιι in matris iniquitatibus, sed in suis, nasci.

ΙΙΙ. Αn putet Β., Virginem alios practer Christum filios

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][merged small]

Ρassim Εusebius in his commentariis de humanitate Christi, guasi de persona quadam propria, verba facere videtur, dum sexcenties humanam, quam Christus assumpsit naturam, hominem Serυαίoris, et hominem Christi nuncupat, et alium a Werbo Christi hominem indicare videιur : quod loquendi genus secundum haec multis nominibus suspectum esse coepit, cum haeretici quidam, Verbum Dei in hominem ex Μaria. natum, perinde alque olim in prophetas, advenisse pugnarent : maxime vero postea, cum horum vestigiis insistens Νesίorius, duas in Christo personas esse allirmaret. Werum antequam hac in re novarent haeretici, SS. Patres ab his loquendi generibus non abhorrebant. Νam Αthanasius virum ex Μaria natum, hominem Dominicum, non semel appellavit. Εpίphanius similiter hac loquendi formula est usus. Quia esset obortum, haec fidei capita non erant certis verborum limitibus circumscripta. Ωuare non videtur Εusebius ea de causa in novatae fidei suspiCioιιem vocari posse. Secus tamen bene multi estimant, ac Εusebium duas in Christo personas staιuisse persuasum habent. Werum cum ea de re Εusebii tempore nihildum controversum aut φuaesitum fuisset, non in promptu est dicere novandine studio ac de industria, an perfunctorie et obiler locutus sit. Cui posteriori sententiac libentius astipularer, quia non semel ille Β.Virginem vocat Θεοτόκον: quam vocem respuebant, gui duas in Christo personas esse arbitrabantur. Vox autem illa Εusebii tempore a Ρatribus frequentabatur. Οccurrit enim in epistola Αlexandri Αlexandrini ad Αlexandrum Βyzantinum, et apud Αthanasium freφuentissime.

[merged small][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

ad matulinum illum conventum pertinent. Εa esι D hominibus qui et medendi et peccata solvendi po Εcclesiae consuetudo, ritus unus fuerit, in-iis 1amen Α φuae ad exteruum morem minoresque caeremonias pertinent, et temporum et locorum consueludines variae observantur, φuae scilicet possunt, illibata Christiana religione, mutari.

[ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small]

ΙΙ. De conventibus Christianorum matutiuis.

[ocr errors]

κεχωρημένως ιδιάζοντας προσκυνείν, αλλ' απαντώντας
εις την εκκλησίαν αυτού, id esι : Νon υult enim ertra
ecclesiam, neque in secessu semοtos adorare ipsum;
sed accedere jubet ad ecclesiam suanι. Ιdipsumque
Βasilius habet in eumden psakmum, hom. 28,
p. 181 : "Εξω της αγίας αυλής ου χρη προσκυνείν τώ
Κυρίω, αλλ' ένδον γενόμενον: id esι : Νon oporleι.
φuempiam ertra sacram aulan adorare. Dominum,
sed inιus positum. Αι nemo rerum sacrarum vel me-
diocriter peritus ignorat, hane precipue novae legis.
ιesseram, hoc institutum, hanc solemnem Christi
doctrinam esse, quod Deus ubique adorandus sit
in spiritu el veritate : neque ad earn rem recesse sit
assignatum quempiam adire locum , sed quisque
privatim hunc cultum persolvere possit ac debeal.
Cur ergo viri doctrina insignes, Basilius Μagnus et
Εusebius, ab hujusmodi cultu, qui ab ipso Chrisίο
traditus et sancitus est, homines absterreanι ! Αι
enim mec in Veteri quidem Τestamento, cum p0sι
ιempli conditum, non sacrificia, non certas statas-
que caeremonias alibi persolvere licitum esset, ve-
titum usquam legimus quemque penes se orare et
adorare Deum, si liberet. Imo vero Daniel, in Βa-
bylone versans, frequenter Deum adorabat : aliique
bene multi sanctiviri Deum exιra ιemplum ado-
rasse deprehenduntur. Ηaec itaqυe Βasilii eι Εuse-
bii loca ex superius allato Εusebii loco sunt expli-
canda, ubi recitata Αquilae versione sic habeι ille :
Ωueis manifeste eorum, φui in ecclesia Dei genua
/lecίunι, morem declaraι : ibi enim genuα fleclenιes,
αιφue frontibus suis terra incumbentes, hunc adorandi
ritum servant. Οpinor igitur hunc adorandi morem,
utpote φuodammodo consecratum, extra ecclesiam
vetitum fuisse : ea prorsus ratiοne qua hodie non
licet cuique arbitrio suo, exempli causa incensum
et ιInymiamata in vicis et plateis promiscue ofΙerre,
quia haec speciali ritu consecrata et statuta sunt :
ilaillis ιemporibus, etsi liciίum cuique esset Deum
penes se precari et adorare, illo tamen modo genu
Πectendi ac in frontem procumbendi extra eccle-
siam adorare vetitum erat : eratque huic rei locus
atque tempus ecclesiastico canone constitutum : ne
forιassis hinc risus et cachinnorum materia Judaeis
et ethnicis, quorum tum ingens eraι multitudo,
subministraretur; neve himc φuidam ex frequen-
tiori adorationis usu infidelium animos exaspera-
rent in Christianos ; neu demum ementita pielatis
specie gloriam et laudem humanam aucuparentur,
aut alia nobis ignola de causa. Πunc itaque ado-
randi morem vetant Βasilius et Εuselius extra
ecclesiaun peragere : neque volunt ideo adoratione
illa interna, ubique Νumini praestanda, piis homi-
nibus interdici : quod neminem puίο inficias itu-
rum. Αlias enim iidem Βasilius et Εusebius, Deunι
pro Iubiιο cujusque adorandum statuunt : quod iιι
scriptis Βasilii frequenler comperias, ac in his item
coιnmentariis Εusebius mec semel adorandum ubi-
φue Deum esse docet. In promptuque esset, multa
ad id comprobandum loca, congerere : verum cuιη

nullus hac de re controversia locus esse valeat, iis Α servabaιur; Μatthaeus sane propria interpretatione

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
« ПредыдущаяПродолжить »