Изображения страниц
PDF
[ocr errors][merged small][ocr errors]

Lice! autem ex praemissis propalam sit Εusebium diversam a paterna substantiam et deitatem in Filio constituere : nam duas in allatis locis substantias aperte profitetur : et sane qui unitatem principii et deilatis in uno Patre, excluso Filio, servat, consequenter aliam in Filio et diversam substantiam et deitatem, si quidem Deus siι, statual necesse esί; e re lamen fuerit ex multis pauca Εusebii loca in medium alierre, ubi ille substanιiam et deitatem Filii, a paterna aliam et diversam, separalam, ipsique multo inferiorem commonstrare nititur: unde etiam planius evadat quod superius probatum est, Εusebium videlicet unitatem prin. cipii eι deitatis in uno Patre, excluso Filio, staιuere. Αiι igitur in Demonstratione erangelica, Ι. ιν, c. 5, p. 147 : Αλλά του μεν αισθητού φωτός αχώριστος ή αυγή, ο δε Υίος ιδίως παρά τον Πατέρα καθ' εαυτόν υφέστηκε. Και φωτός μεν η αυγή χώραν ενεργείας επέχει, ο δε Υίος έτερόν τι ή κατά

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

λιν, ή μεν αυγή συνυπάρχει τώ φωτί, συμπληρωτική τις ούσα αυτού άνευ γαρ αυγής ουκ αν υποσταίη φώς, ομου τε και κατ' αυτό συνυφέστηκεν ο δε Πατήρ προυπάρχει του Υιού, και της γενέσεως αυτού προύφέστηκεν, ή μόνος αγέννητος ήν. Και ο μεν καθ' εαυτόν τέλειος και πρώτος, ώς Πατήρ, και της του Υίου συστάσεως αίτιος, ουδέν εις συμπλήρωσιν της εαυτού θεότητος παρά του Υιού λαμβάνων ο δε ώς εξ αιτίου γεγονώς υιός, δεύτερος ού εστιν υιός καθέστηκε, παρά του Πατρός και το είναι, και τoιόσδε είναι ειληφώς. Και πάλιν, η μεν αυγή ου κατά προαίρεσιν του φωτός εκλάμπει, κατά τι δε της ουσίας συμβεβηκός αχώριστον ο δε Υιός κατά γνώμην και προαίρεσιν εικών υπέστη του Πατρός. Βουληθείς γαρ ο Θεός γέγονεν Υιού Πατήρ, και φώς δεύτερον κατά πάντα εαυτώ άφωμοιωμένον υπεστήσατο. Ωuae sic ego interpretor: Sed a sensibili qui«lem lumine splendor separari non polest, Filius υero seorsum a Ρatre per seipsun subsistit. Αc luminis quidem splendor locum efficientiac obtinet, Filius au1em aliud quidpiam φuam secundum efficientiam est, Per seipsum substantia prarditus. Rursum, splendor simul ersistit cum lumine, illudque quodammodo εomplet: nam sine splendore lum "n nequaquam subsisίαι, εimulque cum illo ac secundum illud subsiείit, Pater autem Filio pracersistebat, et anιe orίum εjus ετεistebat, φualenus solus non-genitus

[ocr errors]

(α) Ωιο sewisu per omnia similem Filium dical, vide infra.

pres more solito : Ει Deus Isaac, cui et titulum Α rem Graecum vitiavit, et catholice Ιοqui compulit.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

(α) ride comment. in Psal. pag. 249, 554: Demonstr. erang., 148, 155, 202, 250, 235, 254, 255,

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

VΙΙ. Grandis μaralogismus Εusebii.

Αι non videt Εusebius se in impietatem Sabelliana forte deteriorem incidere, ac sacro evangelistae grandem paralogismum allingere. Νam sί, ut pulat Εusebius, evangelista Deum alium majorem et supremum hic indicet, alium vero minorem et longe inaequalem ; incogilanter admodum Joannes, ut ait plerumque Αthanasius, res adeo disparatas sine ulla distinctione, uno eodemque vocabulo utranque copulans, significavit : Ει Verbum, ait, erat apud Deum, et Deus erat Verbum (Joan. 1, 1). Νam quis non voci, Deus, conjunctim repetitae, eamdem uίrohique significationem statim aplaverit ! Ωuis eamJem vocem, bis eodem loco enuntiatam, ιam disparala significare putaverit 2 Ηinc item longe deterrima impietas consequitur, a qua semper tam vetus φuam Εcclesia summe abllorruit : nam si Filium alium a Ρatre Deum esse admittamus, duos esse deos fateamur necesse est, alium majorem aliumque minorem : atque sic in pluralitaιem deοrum incidamus, el in πολυθεον αθεϊαν,

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

duas substantias, honore pari er adυerso mutuo coίίatas, inducil, ideoque nec duos deos : sed lιnum principium et Deum, ipsun Ρatrem unigeniti et dilecti Filii esse dυcet. Ilaque ealenus non duos deos esse dicit, qualenus solus Pater non genitus et sine principio, unus Deus et unum principium est, Filius vero, uίpole ipsi inaequalis, non in primaria et una illa deitale censeιur esse : alqui hinc solum concludi potest, non esse duos aequales deos, sed unum Palrem supremum esse Deum : cum aulem Filius, licet impar et minor, Deus tamen esse dicaιur, hinc sane consequctur duos esse deos; majorem alium, allerum vero minorem.

[merged small][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors]

λογούμενος :

[ocr errors][merged small]

ται, ούτε ών καθ' εαυτόν, ούτε υφεστώς δίχα του θεο

ποιoύντος αυτόν Πατρός, ούτ' άνευ του Πατρός θεοmissa vero interpretis versione, quam ille pro more suo ad catholicam filem concinnavit, sic nos reddimus : Ιιαφue er his rerus et solus Deus (α), ιnus fuerit, φui solus hancappellationem proprie obtinet, secundus aulem participationeveri, communiεαιione lla dignatus est, quinon sine Ρatre qui ipsum Deum efficit, per se ersistit et subsistiι; neque sine Ρatre Deus υocatur. Ubi clare diciι solum unum Deum Patrem esse, cui Dei nomen proprie compe1it, secundum aulem Deum participatione tanιum a Deo Patre Deum factum fuisse. Cum autem aiι secundum illum Deum, cui scilicet non vere eι proprie competit quod Deus sit, non sine Ρatre exsisιere, ad illud Εvangelii Joannis respiciι: Ει Verbum era! apud Deum Ideo autem Filium Deun, diguatione Patris esse (vel potius ex iis quaesupra diximus vocari), ait, φuia est imago Patris: non quidem imago qua" eamdem quam Palersubstantiam oblineat, nam, ut supra comprobatum est, diversam a paterna substantiam Filii constituiι; sed imago perfectissima, quantum ea potesι esse quae alia a supremo Deo fuerit. Ιdipsumque multis in locis ιam in Denonstratione eυαngelica , quam in libris Contra Μarcellum declarat. Νam lib. 1 Contra Μarcellum p. 70, de Ρatre clare et sine ambage ait, Μόνος αληθινός Θεός Solus verus Deus. In Demonstratioηe aulem evangelica, 1. v, c. 4, pag. 227, suam dilucide de Patre et Filio senteutiam explicat, aitque Filium ob suam cum Patre similitudinem Deum νοcari, licet non proprie et per se talem nuncupationem obtineat : nam posιquam dixeraι Filium natura Deum esse , mentem suam sic aperit : Πλήν ει και φύσει μονογενής Υιός και Θεός ημών ανευφημείται, αλλ' ουχ ο πρώτος Θεός, πρώτος δε του Θεού μονογενής Υιός, και δια τούτο Θεός. Και όλον γε τούτο αίτιον αν είη του και αυτόν είναι Θεόν, το μόνον είναι φύσει του Θεού Υιόν, και μονογενή χρηματίζειν, και το δι' όλου σώζειν του μόνου

[ocr errors]
[ocr errors]

Θεού την έμψυχον και ζώσαν νοεράν εικόνα, κατά D jure eι proprietate : nam Deus ob accuratissim"

πάντα τώ Πατρί παρωμοιωμένην, και της θεότητός τε αυτής την ομοίωσιν επιφερομένην. Ταύτη τοιγαρούν και αυτόν ώς αν μόνον Υιόν και μόνον εικόνα όντα του Θεού, και της αγεννήτου και ανάρχου του Πατρός ουσίας τας δυνάμεις κατά το παράδειγμα της ομοιώσεως περιβεβλημένον, υπό τε του πάντων τεχνικωτάτου και πανεπιστήμονος ζωγράφου τε και ζωοποιού Πατρός εις το έτι ακριβές της ομοιώσεως απειργασμένον, Θεόν είκότως οι θείοι αναγορεύουσι λόγοι ώς και ταύτης μετά των άλλων παρά του Πατρός ήξιωμένον προσηγορίας, ει ηφότα τε, αλλ'

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors]
« ПредыдущаяПродолжить »