Изображения страниц
PDF

νος, ώς η ση χρηστότης πολλή τις και άφατος τυγχά- Α fisus mansuetudinem tuam magnam et ineftabilem

νει, πλούτου δε γέμει πολλού. Διό και παρά τώ Αποστόλω είρηται. Η του πλούτου της χρηστότητος αυτού και της ανοχής και της μακροθυμίας καταφρονείς; Αλλά νύν μεν ου τοις πάσι φανεράν ποιείς την χρηστότητά σου κρύπτεις δε αυτήν και ταμιεύη φυλάττων τοίς φοβουμένοις σε. Επει και εξειργάσω αυτήν εις αυτό τούτο λέγω δε εις το τοις ελπίζουσιν επι σε παρασχείν αυτήν, και παρέξεις γε αυτήν κατά καιρον προ των οφθαλμών των υιών των ανθρώπων, ώστε πάντας ιδείν την σην χρηστότητα, καιρώ της των αγαθών αμοιβής διδομένην τοις αξίοις , διόπερ και εν τώ βίω τάς σοι ανακειμένας ψυχάς κατά τους των πειρατηρίων καιρούς της παρά

σαυτού σκέπης καταξιών αποκρύπτεις, ρυόμενος αυ

τους από ταραχής ανθρώπων, και ώσπερ εν σκέπη υπό την σαυτού χείρα σκεπάζων αυτούς από αντιλογίας γλωσσών, προς το μηδεν καταβλάπτεσθαι μήτε υπό τών λόγοις αυτούς καταπολεμούντων, μήτε υπό των δι' έργων τας κατ' αυτών μηχανάς συσκευαζομένων. Ευλογητός Κύριος, ότι έθαυμάστωσε το έλεος αυτού εν πόλει περιοχής. Δια τοσούτων την προς τον Θεόν έντευξιν πεποιημένος ο εξομολογούμενος, επί χρηστον περιγράφει τέλος τον λόγον, ευλογών τον Θεόν, ότι έθαυμάστωσε το έλεος αυτού εν πόλει περιοχής όπερ ο Σύμμαχος ήρμήνευσεν ούτως Ευλογητός Κύριος ό παραδείξας το έλεος αυτού εμοι, ώς εν πόλει περιπεφραγμένη. Δι' εμού γαρ,

φησιν, ο Θεός εδοξάσθη, ότι, μυρίων επ' εμε πολε- Ο μίων συστάντων, και δίκην μεγάλης πόλεως την

εμήν ψυχήν πολιορκείν πεπειραμένων, ο έμός φύλαξ, φραγμόν μοι περιβαλών, το έλεος αυτού θαυμαστόν έδειξεν, ούτω με σώσας ώσει και πόλιν τείχει περιβεβλημένην οχυρώ. Τοιούτος δέ μοι γέγονας συ ο εμός Κύριος, οπηνίκα αυτός εμαυτον ταπεινών εν τη γενομένη μοι εκστάσει, εν ή εταράχθη εν θυμώ ό όφθαλμός μου και ή ψυχή μου, και η γαστήρ μου. Ουκ επετρίβην, αλλ' εταπείνουν εμαυτόν, ώς απορριφείς από τών σών οφθαλμών διά την εμήν αμαρτίαν. Αλλά ταύτα εγώ μεν έλεγον εξομολογούμενος σύ δε φιλάνθρωπος και αγαθος Θεός, ουκ απέρριψας τον συνοικέτην, αλλά κατά την επαγγελίαν την φάσκουσαν. Οταν αποστραφείς στενάξης, τότε σω

[merged small][merged small][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

WzRs. 22. Βenedictus Dominus, φuonian mirific7-. υit misericordianι suam in civitate munitionis. Post-quam confitendo tot verbis Deum compellavit, ser-κmonem suum opportuno et bono termino claudit, benedicendo Deum, φuoniam mirificαυit misericordiam suam in civitate munitionis : quod Symmachus sic interpretatus esί: Βenedictus Dominus, φui osιendit mihi misericordiam suam, φuasi in civilate munita. Per me quippe, ait, Deus glorificatus est, quia propemodum infinitis collectis hostibus, animamque meam ceu magnam civitatem obsidere. conantibus, custos ille meus sepίο me circummuniens, misericordiam suam mirabilem exhibuit, aιque ita me servavit perinde aιque civitatem fortissimo muro circum instructam. Τalis erga me fuisti, Domine mi, ψuando memetipsum humiliari in excessu mentis meae, φuo conίurbatus est in irα oculus meus, anima mea et υenter meus. Νeque. ιunc procrastinavi, sed memetipsum humiliavi, quasi peccati mei causa projectus ab oculis tuis. Ει haec quidem confitendo dixi : Τu vero humanus bonusque Deus, me domesticum ιuum non abjecisti, sed secundum promissionem istam, Cum coκυersus ingemueris, tunc salutem oblinebis", me haec dicentem exaudisti, et propιerea miri/icasίi misericordiam ιuan milii in civilate muniίionis.

ΙΡSΙ DΑVΙD ΙΝΤΕLLΕCΤUS ΧΧΧΙ.

VΕRs. 1. Βeati quorum remissa sunt iniquitale", et quorum teεία sunt peccaια. Ρostquam pro admisso scelere sese David multum afilixeral, voceSque in psalmo tricesimo positas emiserat, de judicio Dei pro iis quorum sibi conscius erat solli . ciιus; gnarus item ex Spiritu sancto atque ex prophelica illa virtute, remissionis peccatorum quao. per salutarem gratiam hominibus concedenda erat: gnarus item idololatras et atheos sexcentis malis

[ocr errors][merged small]

VΕRs. 2. Βeatus uir cut non imputauerit Dominus peccalum, nec est in ore ejus dolus. Ωuae superius dicta sunt, generatim efferuntur, atque omnes omnino respiciunt qui per gratiam peccatorum veniam macίuri sunt ; at quae in praesenti dicuntur, quo ritu remissio concedatur declarat his verbis: Cui non impuίαυeriι Dominus peccatum. Νam peccalum semel perpetratum, fieri non posse quin admissum fuerit significat : sed penes Dominum esse, ut in rationibus suis peccanti facinus vel imputet vel non imputet, ac veniam et indulgentiam eoncedat. Verum quia quotquot remissionem de"ictorum, quae per baptismum datur, adeunt, per Confessionem in Salvatorem emissam, per fidem in universοrum Deum, ac per confessionem sinceram, veniam consequuntur; congruenter et accurate admodum adjicitur, Νec est in ore ejus dolus,

aut, in spiritu ejus dolus: nam utroque modo in Ο " ματι αυτού δόλος εκατέρως γαρ φέρεται εν τώ

lectione fertur. Hic enim beatus, qui spiritu puro ac ore veraci confessionem edit, vocesque profert in lavacro regenerationis solitas. Ωuod si in ore ejus, vel in spiritu, vel in anima dolus inveniatur, utpote qui seipsum deceperit ita ut veniam non obtineat, sua insuper mala adaugebit, cum majorem sibi iram in die irae coacervaverit.

[ocr errors][ocr errors]

ποτε τεύξονται αφέσεως αμαρτιών διά λουτρού παλιγγενεσίας, τρισμακαρίους τούτους αποφο:ίνει διά των προκειμένων. Οδυρμοίς, φησίν, εγώ και δάκρυσι θαμινοίς διά την αμαρτίαν προστετηκώς, και παντoδαπαίς συμφοραίς ταύτης χάριν περιπεσών, ζηλωτους εκείνους και μακαρίους αποκαλώ, τους αταλαιπώρως τή του Θεού φιλανθρωπία των αμαρτημάτων δεξαμένους την άφεσιν. Τοσαύτη γαρ περί αυτους χρήται φιλοτιμία, ώς μη μόνον αφείναι, αλλά και καλύψαι τας αμαρτίας, και μηδε ίχνη τούτων καταλείπειν. Μακάριος ανήρ ώ ου μη λογίσηται Κύριος αμαρτίαν, ουδέ εστιν εν τώ στόματι αυτού δόλος.

Τα μεν προλελεγμένα γενικώς είρηται, και καθόλου ΙΒ περί πάντων των μελλόντων αφέσεως αμαρτιών διά

της χάριτος τυγχάνειν τα δε προσκείμενα όπως η άφεσις δίδοται παρίστησι διά του Ούμή λογίσηται Κύριος άμαρτίακ. "Απαξ μεν γαρ γενομένην την παραχθείσαν αμαρτίαν αγένητον μη δύνασθαι είναι δηλοί τόν γε μεν Κύριον τον εξουσίαν έχοντα εν τώ λογοθεσίω λογίζεσθαι τώ ημαρτηκότι, ή μη λογίζεσθαι το πεπραγμένον, αλλά συγχωρείν ποιείσθαι την άφεσιν. Και επειδήπερ έκαστος των προσιόντων τη διά του βαπτίσματος δωρουμένη συγχωρήσει δι' ομολογίας της εις τον Σωτήρα, της γε εις τον τών όλων Θεόν πίστεως, και δι' εξομολογήσεως ειλικρινούς, της αφέσεως τεύξεται σφόδρα ακριβώς ο λόγος προστίθησι την φάσκουσαν προσθήκην ουσ' έστιν εν τω στόματι αυτού δόλος, ή, εν τώ πνεύ

αναγνώσματι. Ούτος γαρ μακάριος, ο καθαρό πνεύματι την εξομολόγησιν ποιούμενος, και τας εν τώ λουτρώ της παλιγγενεσίας φωνάς προσφερόμενος. Ει δ' εύρεθείη εν τω στόματι αυτού δόλος, ή εν τω πνεύματι και τη ψυχή, ώς απατήσας εαυτόν προς το μη τυχείν της αφέσεως, έτι και αυξήσει τα εαυτού κακά επισωρεύσας καθ' εαυτού πλείονα οργην εν ημέρα οργής. "Οτι εσίγησα,επαλαιώθη τα οστά μου, από του κράζειν με όλην την ημέραν, κ. τ. λ. Εκείνοι μέν είσι μακάριοι, ούς τό πνεύματι γνούς εμακάρισα, εγώ δε πολλά κοπιάσας εν ταις προς τον Θεόν βοαίς και εξομολογήσεσιν, απέκαμον και εσίγησα ανθ' ού

[ocr errors]

"Οτι εκοπίασα, ήρμήνευσαν. Αντί δε του από του κράζειν με, Από του οδύρεσθαι με πάσαν ημέ. ραν, εκδέδωκεν ο Σύμμαχος. Επαλαιώθη δε αυτού τα οστά συντριβόμενα εκ της πολλής κακώσεως της κατά την εξομολόγησιν αυτώ γεγενημένης εν ή και τάς δυνάμεις της ψυχής οστέα ονομαζομένας κατεπόνει. Διο κατά τον Ακύλαν είρηται οτι εκώφευσα, κατετρίβη τα οστά μου εν βρυχήματί μου, κατά δε τον Σύμμαχον, Οτι απεσιώπησα, επαλαιώθη τα οστά μου, από του οδύρεσθαι πάσαν ημέραν. Ουδε μέχρι μηνός, αλλά πάσας τας ημέρας κατέτρυχεν εαυτόν και κατεπόνει. Την αμαρτίαν μου έγνώρισα, και την ανομίαν μου ουκ εκάλυψα. Είπα Εξαγορεύσω κατ' εμού

[ocr errors]

ασέβειαν της καρδίας μου. Διάψαλμα. Αλλοι δε ου, την ασέβειαν τής καρδίας, αλλά, την ασέβειαν της αμαρτίας μου, εξέθεντο. Αντί δε τούτου ακριβέστερον ο Σύμμαχος ήρμήνευσεν ειπών "Ινα σύ αφέλης την αμαρτίαν μου. Τάδε γαρ, φησί, και τάδε διεπραξάμην, ίνα τάδε μοι γένωνται. Ουκ ήδη τετυχηκώς τής αφέσεως, αλλ' ώς πάντα πράττων, ίνα αυτής τύχη, ταύτ' έλεγε κατά τον Σύμμαχον. Και έχεταί γε λόγου ή τοιαύτη ερμηνεία ει γαρ έτερους εμακάριζεν, ών αφέθησαν αι ανομίαι, ώς μηδέπω αυτός τετυχηκώς της αφέσεως, πώς ενταύθα έδύνατο λέγειν . Και συ αφήκας την ασέβειαν της αμαρτίας μου; Διόπερ κατά τον Σύμμαχον ακριβέστερον ειρήσθαι φημι το, Ίνα σύ αφέλης την ασέβειαν της αμαρτίας μου. "Υπερ ταύτης προσεύξεταί σοι πάς όσιος εν καιρώ ευθέτω. Πλήν εν κατακλυσμώ υδάτων πολλών προς αυτόν ουκ έγγιούσι. Δια τούτο πάς όσιος υπόδειγμα λαβών εκ των κατ' εμέ πεπραγμένων προθυμότατα και ευθαρσώς προσεύξεταί σοι, εί ποτε καιρός αυτόν καλή επί την ομοίαν εμοί προσευχήν ελθείν. Προσευξαμένου δε αυτού κατά το υπόδειγμα το εμόν, και αυτού επακούσεις, παρέξεις τε αυτώ την παρά σου σωτηρίαν, ώστε μηδέν αυτόν βλαβήναι, καν μυρία κατακλύζοντα ύδατα κατ' αυτού φέρηται. Ως γαρ επί πέτραν οικοδομήσας αυτού την οικίαν, και επί σε τον μέγαν Σωτήρα αναρτήσας εαυτού τας ελπίδας, άπτωτος και εδραίος μενεί διά γαρ την σην φυλακήν ουδε πλησιάσαι αυτό, ουδε εγγυς γενέσθαι δυνήσεται. Και ταύτην γε την διάνοιαν ή τού Συμμάχου παρέστησεν ερμηνεία, φήσασα . Περί τούτου προσεύξεται πάς όσιος, αντί τού, Διά τούτο προσεύξεται πάς όσιός σοι καιρόν ευρών, ώστε επικλύζοντα ύδατα πολλά προς αυτόν μη εγγίσαι. Εάν δε κατά τους Εβδομήκοντα λέγηται . Υπέρ ταύτης προσεύξεται πάς όσιος, ερου. μεν, ότι, υπέρ ταύτης, δηλαδή της αφέσεως της εμοί γενομένης. Διά γάρ τον σόν έλεον και την εις εμε γενομένην φιλανθρωπίαν πάς όσιος εύελπις έσται, των ομοίων παρά σου τυχείν είπoτε αυτώ γένοιτο, ώς ανθρώπω σάρκα περικειμένω, τοιούτό τι σφάλμα και καιρός δεόμενος ομοίας εμοί εξομολογήσεως και προσευχής. Συνετιώ σε και συμβιβώ σε εν όδώ ταύτη ή τορεύση επιστηριώ επί σέ τους οφθαλμούς μου. Το λεγόμενον διά του προφήτου Έτι λαιούντός σου, ερώ. Ιδού πάρειμι, και επί του Δαυίδ επληρούτο. Διότι ευχομένου και την δέησιν αναπέμποντος, το Πνεύμα το θείον αποκρίσεως αυτόν αξιοί, θαρσείν αυτώ παρακελευόμενον. Εγώ γάρ σε, φησίν, συνετιώ και συμβιβώ σε ανθ' ού ο Ακύλας φησίν, Επιστημώσω σε και φωτίσω σε εν όδώ ταύτη ή πορεύση ο δε Σύμμαχος Συνετίσω σε και υποδείξω σοι όδον ήν όδεύσεις. Επαγγέλλεται γαρ δείξαι αυτώ τον ειπόντα. Εγώ είμι ή όδός. "Ην δε κύτος ο του Θεού Λόγος, ο τούς οδεύοντας άγων επί

[ocr errors]
[merged small][merged small][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]
[merged small][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

τού, Επιστηριώ επί σε τούς οφθαλμούς μου, ο Σύμμαχος, Βουλεύσομαι, φησί, περί σου τώ αρθαλμώ μου. Επειδή γαρ οφθαλμοί Κυρίου επί δικαίους, και ώτα αυτού εις δέησιν αυτών εικότως τον τοσαύτα ηυγμένον καταξιoί του ιδίου οφθαλμού, όπως, εκ των φωτιστικών αυτών των εκ του θείου οφθαλμού πεμπομένων φωτισθείς την διάνοιαν, την οδόν θεάσηται την επηγγελμένην αυτό. Διόπερ

Σφθαλμοί Κυρίου ουκ επί πάντας, άλλ' επί μόνους τους δικαίους , από γαρ των ασεβών αποστρέφει

τους εαυτού οφθαλμούς, VεRs. 11. Latamini in Domino et ersultate, justi, εt gloriamini, omnes recti corde. Ρostquam responsionem ad precantem sermo conclusit, post supra dictorum promissionen , ad commune hominum

genus sermo transfertur : quia ob vim amoris vulι Β

omnes salutem obtinere. Ιpseque David postquam confessionem suam absolvit, felici responsione ac pollicitatione donaιus, ex vi gaudii reliquis etiam hominibus isthaec emolumenta conciliare satagίι. Ιntamini in Domino et ersultale, justi, et gloriamini, omnes recti corde. Ωuemadmodum peccatorκm ordini ad sinistram posito, congruentem dediι adumonitionem, exemplum sese praebens iis gui a peccalis convertuntur; sic etiam justis propria sibi ac convenientia annuntial in praesenti, cohor4ans illos ut de nulla terrenarum rerum laelenlur, βed de Domino mpgnifice sentiant, et de lanίο bono gaudeant et exsultenι. Sed cliam, ηui gloriatur in Π)omino qlorictur, aiι Αpostolus ". Jure itaque hoc

Ευφράνθητε επί Κύριον και αγαλλιάσθε, δίκαιοι, και καυχάσθε, πάντες οι ευθείς τη καρδία. Περιγράψας ο λόγος την προς τον ευξάμενον απόκρισιν, επαγγειλάμενός τε αυτό τα προλελεγμένα, μεταβαίνει επί το κοινόν των ανθρώπων γένος, δι' υπερβολήν φιλανθρωπίας πάντας βουλόμενος σωθήναι. Και αυτός δε ο Δαυίδ, προσδιελθών την εαυτού εξομολόγησιν, αισίας τε αποκρίσεως και επαγγελίας καταξιωθείς, εξ υπερβαλλούσης χαράς και τοις λοιπούς ανθρώποις προξενεί τα της ώφελείας. Ευφράνβητε επί Κύριον και αγαλλιάσθε, δίκαιοι, και καυχάσθε πάντες οι ευθείς τη καρδία. "Ωσπερ τώ αριστερώ τάγματι των αμαρτωλών τα κατάλληλα παρήνεσεν, εαυτόν υπόδειγμα παρασχών τοίς εξ αμαρτιών επιστρέφουσιν ούτω και τους δικαίοις τα οικεία και αυτοίς αρμόδια ευαγγελίζεται διά των προκειμένων, παραινών αυτοίς επί μηδενί μεν των κοσμικών ευφραίνεσθαι, επί δε τον Κύριον μέγα φρονείν, και επ' αυτώ μόνω ευφραίνεσθαι, χαίρειν τε και αγαλλιάν

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]
[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]

ΨΑΛΜΟΣ ΤΩ ΔΑΥΙΔ Λ.Β. Κατά την Εβραϊκήν ανάγνωσιν και κατά τους λοιπους ερμηνευτάς ανεπίγραφός εστιν ο ψαλμός"

πολλήν δε σώζει ακολουθίαν προς τον προ αυτού.

Προειπών γαρ κατά το τέλος εκείνου , Ευφράνθητε επί Κύριον και αγαλλιάσθε, δίκαιοι , μονονουχί αυτής ήρξατο της λέξεως του προκειμένου, φήσας Αγα.λ.λιάσθε, δίκαιοι, εν Κυρίω. Και μοι δοκεί προφητικώς τα λεγόμενα διά των προκειμένων εις πρόσωπον αναπέμπεσθαι των εν τώ προ τούτου ψαλμώ δηλωθέντων, κατά το, Μακάριοι ών αφέθησαν αι ανομία, και ών επεκαλύφθησαν αι άμαρτίαι. Ως γαρ προς εκείνους τους τετυχηκότας της αφέσεως των αμαρτημάτων διά της σωτηρίου χάριτος αναφωνείται το, Αγαλλιάσθε, δίκαιοι, εν Κυρίω. Μη γάρ εφ' εαυτοίς ή επί τι των κοσμικών, αλλ' επί τω Κυρίω πεποιθότες, και επ' αυτώ σεμνυνόμενοι και εν αυτώ καυχώμενοι, αγαλλιάσθε υμείς οι μακάριοι, ών αφέθησαν αι ανομία, και ών επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι. Πρέπει γαρ, φησί, πάσιν τοίς ευθέσινή εις τον Θεόν αίνεσις. Κατά δε τον

[ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]

έστι μυστικός διο είρηται που Μακάριος ο λαός ό γινώσκων αλαλαγμόν. Αλλά και αντί βοών και μόσχων, και των δι' αίματος θυσιών, θυσίας αλα. λαγμού κατατεθυκέναι φησίν ο ειπών Εκύκλωσα και έθυσα εν τη σκηνή αυτού θυσίαν αλαλαγμού. "Οτι ευθύς ο λόγος του Κυρίου, και πάντα τα έργα αυτού εν πίστει. Αγαπά ελεημοσύνην και κρίσιν του ελέους Κυρίου πλήρης ή γή. Τα μεν της των όντων καταλήψεως διά πίστεως ημίν χωρείτω, τα δε του πρακτικού βίου διά ελεημοσύνης και κρίσεως. Ταύτα γάρ αγαπά ο ευθύς του Κυρίου λόγος άτε κριτικούς ή μάς κατασκευάσας και διακριτικούς του τε καλού και του εναντίου. Διο βού

[ocr errors]
[ocr errors]

φέρεσθαι ταίς εξ αυτών ορμαίς, κεκριμένως περί των πρακτέων βουλεύεσθαι, και πρός γε πάντων ελεημονικούς είναι, συγνωμονικούς δε προς τους άμαρτάνοντας γιγνομένους, συμπαθείς δε και φιλανθρώπους προς τους ελέου δεομένους. Τώ λόγω του Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν, και τώ πνεύματι του στόματος αυτού πάσα ή δύναμις αυτών. Τώ ούν Πατρί πάσα η δύναμις ή υπερουράνιος εστερεώθη τουτέστι το εύτονον και βέβαιον και πάγιον εν αγιασμό, και πάση πρεπούση ταίς ιεραίς δυνάμεσιν αρετή, εκ της του Πνεύματος επικουρίας έχουσιν. Ενθάδε μεν ούν πνεύμα στόματος αυτού αναγέγραπται. Ευρήσομεν δε αλλαχού και λόγον στόματος αυτού ειρημένον, ίνα νοηθή ο Σωτηρ και το άγιον αυτού Πνεύμα. Αμφότερα δε συνήργησεν εν τη κτίσει των ουρανών και των εν αυτοίς δυνάμεων διά τούτο είρηται Τώ λόγω Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν, και τώ πνεύματι του στόματος αυτού πάσα ή δύναμις αυτών. 0υδεν γαρ αγιάζεται μή τή παρουσία του Πνεύματος.

Αγγέλων γούν την μεν εις το είναι πάροδον ο δημιoυργός Λόγος, ο ποιητής των όλων, παρείχετο τον

[ocr errors][ocr errors]

nos nihil sine judicio agere, neque irrationabiliter impetuque proprio ferri, de agendis prudenter consulere, ac pre omnibus, misericordes esse, pecCata in nos admissa facile condonare, condolere ac miles esse erga eos qui misericordia egent.

VΕRs. 6. Werbo Domini cali firmati sunt, et spίτitu oris ejμs omnis virtus eorum. Α Ρatre igitur omnis virtus cα:lestis firmata est, id esι firmitas, soliditas, stabilitasque in sanctificatione ac omni sacris potestatibus convenienti virtute ex Spiritus auxilio data est. Ηic porro spiritus oris ejus scriptum est. Αlibi quoque reperire est verbum oris ejus, ut his intelligatur Salvator et sanctus ejus Spiritus : uterque porro in creatione cαmlorum et potestatum eorum cooperatus est. Ιdeo dictum est, Verbo Domini cali firmati sunt, et spiritu oris ejus omnis υirtus eorum. Νihil enim sine Spiritus praesentia sanctificatur. Αngelis igitur transiίum ad exisιentiam creator Verbum praebuit, universοrum opilex : sanctificationem vero eodem tempore Spiriιus sanctus indidiι; non enim infantes creati angeli sunt.

[ocr errors]
« ПредыдущаяПродолжить »