Изображения страниц
PDF

τελειότερον, άνθρωποι χρηματίζουσιν. "Οτε γε μην πρόβατα τυγχάνουσιν, υπό ποιμένι τώ διά Ιεζεκιήλ δηλωθέντι Δαυίδ, τουτέστι τώ εκ σπέρματος Δαυίδ Σωτήρι ημών και Χριστώ, αγόμενοι, διδάσκονται λέγειν . Κύριος ποιμαίνει με, και ουδέν με υστερήσει. Οι δε αυτοί της νοεράς και καινής τροφής και πόας αντιλαμβανόμενοι της εν τοις ιεροίς Ευαγγελίοις ερoύσιν. Εις τόπον χλόης εκεί με κατεσκήνωσεν. Πίνων δε του ύδατος ο εισαγόμενος εν Χριστώ, ούπω δε του οίνου του της αληθινής αμπέλου οιός τε ών μεταλαμβάνειν, διά το έτι πρόβατον είναι, τέως δε τώ σωτηρίω τρεφόμενος ύδατι, περί ού εβόα ο Σωτηρ λέγων . Εί τις διψά, ερχέσθω πρός με και πινέτω και πάλιν Ο πίνων εκ του ύδατος ού εγώ δώσω αυτώ, ποταμοί εκ τής κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος και αύθις. Ο πίνων εκ του ύδατος ού εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα είπoι άν . Επί ύδατος αναπαύσεως εξέθρεψέ με. Αλλά και πάν άχθος αποθέμενος των παλαιών αμαρτημάτων διαλουτρού παλιγγενεσίας και ανακαινώσεως Πνεύματος αγίου, είπoι άν Επί ύδατος αναπαύσεως εξέθρεψέ με. Αναπαύσεως γαρ ώς αληθώς εκείνο το ύδωρ, δι' ού το βαρύ και επίμοχθον φορτίον των αμαρτιών το πιεζούν την ψυχήν απορρίψας τις, και πάντα ρύπον και σπίλον και κηλίδα σμηξάμενος, δεσμών τε ανεθείς πολυπλόκων, συνησθημένος τούτων απάντων ερεί. Επί ύδατος αναπαύσεως εξέθρεψέ με. Είθ' ώσπερ εκλείπων πάλαι την ψυχήν, έπειτα διά της αποδοθείσης χλόης και του σωτηρίου ύδατος αναλαβών εαυτόν, και ώσπερ εκ θανάτου παλινδρομήσας, φήσει . Την ψυ

[ocr errors]
[ocr errors]

μένω. "Ωδήγησέ με επί τρίβους δικαιοσύνης ένεκεν του ονόματος αυτού. Ταύτα, φησί, πράττει, ώς αν μη βλασφημήται αυτού το όνομα, των αυτού προβάτων απoλλυμένων, ή κακώς αγομένων. Εάν γάρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι σύ μετ' εμού εί. Μακράν γάρ ή αμαρτία παντός συνόντος Θεώ. Σκιάν θανάτου τον κοινόν φησι θάνατον, και την της ψυχής από του σώματος λύσιν, προς αντιδιαστολήν του θανάτου της ψυχής, καθ' ό είρηται Ψυχή αμαρτάνουσα, αύτη αποθανείται και, Έστιν αμαρτία προς θάνατον. Ουκ έστι γαρ σκιά θανάτου αλλ' αληθινός θάνατος ή της ψυχής απώλεια τυγχάνει. Επει ούν μεμαθήκασιν, ώς άρα ο πιστεύων εις τον Υιόν του Θεού ου μη αποθάνη εις τον αιώνα, μεταβέβηκε δε από του θανάτου εις την ζωήν, σφόδρα ακριβώς ου φασί θάνατον επιέναι αυτοίς αλλ' ή άρα σκιάν θανάτου ταύτη δηλούντες τους κατά άνθρωπον κινδύνους και τον σωματικόν θάνατον ουδέν έτερον όντα ή χωρισμόν ψυχής από σώματος. Η ράβδος σου και ή βακτηρία σου, αύται με παρεκάλεσαν. Ταύτα ούν παρακαλεί τον τυπτόμενον και τον κολαζόμενον, πεπεισμένον, ότι μαστιγοί ο Θεός πάντα υιον όν παραδέχεται.

[ocr errors][ocr errors][merged small]

VΕRs. 5, 4. Dedurit me super semitas justitia: propιer momen suum. Haec, inquit, ideo agit, ιιι ne, amissis ac perditis, aut male deductis ovibus, nomen suum blasphemetur. Νam et si ambulaυero in medio umbrα mortis, non timebo mala, φuonian tu mecum es. Ρrocul enim peccatum est ab eo qui Dei consortio fruitur. Umbram mortis vocat mortem illam communem, alque Separationem animae a corpore, ad differentiam mortis animae, de qua diciιur : Αnima φuα peccaverit, ipsa morietur ""; eι : Εει peccatum ad mortem "". Siquideln non umbra mortis, sed vera mors est, illa animae pernicies. Ωuandoquidem igitur didicerunt, credentem in Filium Dei non moriιurum esse in D eternum, sed translatum esse de morιe ad vitam , admodum congruenter non mortem, sed umbranι mortis sibi accidisse memorant, φuo declaranίur pericula quae secundum hominem contingunι, e! indicatur corpoream mortem nihil aliud esse , quam separationem animae a corpore. Virga tua et baculus tuus, ipsa me consolata εμκι. Ηaec igitur consolantur eum φui verberibus et castigationibus allicitur, utpote qui gnarus sit Deum verberare filium quem cooplaverit.

[ocr errors]
[ocr errors]

υεrsus eos φuί tribulant me. Impinguasti in oleo εαput meum , et calir ιιικs inebrians quam prαcίαrus esι ! Νorunt enim oleum spirituale, quo caput suum impinguatur, atque ebrietatem illam quae robυrat non resolvit, necnon spiritalem illum cibum quem apponit nobis ille qui ad pastoris nunus sponsi conditionem adjicit. Πis, inquit, fruamur bonis, eι gaudeamus, dum interim inimici nostri dolent ac macerantur, quia ii qui olim servi erant, mulationem ιantam experti sunt, inpinguasti in oleo caput meum.

VΕRs. 6. Ει misericordia tua subsequetur me omnibus diebus υilar mea , et ut inhabitem in domo Domini, in longitudinem dierum. Μisericordia, et gratiae confisus tuae, novi sane me, institutum a misericordia ιua omnibus diebus vitae meae, spe illa in te posita nunquam lapsurum. Ηaec itaque misericordia, haec gratia tua mihi id boni contulere, ut domum et Εcclesiam ιuam in domicilium possiderem ; ubi commoratus, utpote in sacris Dei aedibus et in sancto templo, longitudinem dierum npud te et vitam aeternam consequar. Νam quod «lomum ιuam incolam, nunquam inde egrediens, neqυe declinans aliorsum, hoc mihi in causa fore arbitror ut longitudinem dierum, ipso lumine ιuo lucente, nanciscar. Pro illo aulem, in longitudinem dierum , Symnachus, in diuturnilatem temporis, interpretatus est, vitae illius secundum Deum interminabile spatium atque immortalitatem de110tanS.

[ocr errors][ocr errors]

101'll nι. »

VΕRs. 1, 2. Domini est terra et plenitudo ejus, orbis terrarun et uniυersi φui habitant in eo. Ipse super maria (undati! eunι, ει super /lumina prα parαυil eum. Νisi enim, inquit, divinum Verbum ipsi praefuisset, ac nisi Sapientia Dei ipsum hoc fundasset modo, jam olim, vel naturali deprimente pondere, in profundum denersus fuisset. Verum mulιο prestantior illo erat virtus illa Domini miraculorum ac prodigiorum ellectrix, quae lantam molem ιantamque terrae pleniludinem, ac orbem cum halbitatoribus ejus, Sublimem agi, et aquarum dorso imponi decreveraι. Ωuapropιer ipse, inquit, super maria (undauit eunι. Νeque enim ipsa terra gravis et inanimata, sese supra abyssos consolidavit , sed omnium opifex Dei Filius, qui solidum graveque ιerrae elementum, divina creatione, supra maris dorsa Μerri voluit, ac supra humidam naturam constitui, atque ipsam hoc modo fundavit. Αlioque ratiocinandi ritu, terram non sua sponte substilisse docet, neque sorιe quadam temeraria ac irrationabili, ιali undique forma instructam. Quare subjicit, et super /lumina praparaυil eum. Si nam

[ocr errors]
[ocr errors]

Και το έλεός σου καταδιώξεται με πάσας τάς ήμέρας της ζωής μου, και το κατοικείν με εν οίκω Κυρίου εις μακρότητα ήμερών. Πεποιθώς τώ σώ ελέει, και τη ση χάριτι, οιδ' ότι ουκ εκπεσούμαι της παρά σοί ελπίδος παιδαγωγούμενος πάσας τάς ημέρας της ζωής μου υπό του σου ελέους. Τούτο γούν το σον έλεος και αυτή σου η χάρις κατηξίωσέ με οικητήριον κτήσασθαι τον σον οίκον και την σην Εκκλησίαν ένθα τας διατριβάς ποιούμενος ώς εν οίκω Θεού, ιερό και αγίω ναώ, μακρότητος των παρά σοί ημερών και ζωής αιωνίου τεύξομαι. Το γαρ κατοικείν με εν τώ σώ οίκω, και μηδέποτε αυτούς εξίστασθαι μηδε απονεύειν, αεί δε είσω περιβόλων ιερών τάς διατριβάς ποιείσθαι, ταύτά μοι αίτια γενήσεσθαι πιστεύω μακρότητος ημερών των εκ του σού φωτός υφισταμένων. Αντί δε τού, εις μακρότητα ήμερών, εις μήκος χρόνου ο Σύμμαχος ήρμήνευσε, της κατά τον Θεόν ζωής το άπειρον και αθάνατον σημήVάς.

ΨΑΛΜΟΣ ΤΩΔΑΥΙΔ ΚΓ'. Εν ενίοις αντιγράφοις εύρον « Της μιάς των Σαββάτων (1). »

Του Κυρίου ή γή και το πλήρωμα αυτής, ή οικουμένη και πάντες οι κατοικούντες εν αυτή. Αυτός επί θαλασσών εθεμελίωσεν αυτήν, και επί ποταμών ήτοίμασεν αυτήν. Ει μη γαρ Λόγος αυτής, φησιν, επεστάτει θείος, και ει μη σοφία Θεού τουτον αυτήν τεθεμελιώκει τον τρόπον, πάλαι αν φυσικό βάρει κάτω που φερομένη κατά βυθών κεχωρήκει. Αλλ' ήν άρα κρείττων αυτής η θαυματουργός και παραδοξοποιός του των όλων Κυρίου δύναμις, ή τον τοσούτον όγκον και το τοσούτον της γης πλήρωμα, όλην τε την οικουμένην και τους κατοικούντας αυτην άνω φέρεσθαι μετέωρον υπερ τα νώτα τών υδάτων βεβούληται. Διό, αυτός επί θαλασσών, εθεμελίωσεν αυτήν, είρηται. Ου γαρ αυτή εαυτην ή βαρεία και άψυχος γή επί των βυθών εστήριξεν, αλλ' ο πάντων δημιουργός ο τού Θεού Υιός, ός το στερέμνιον και βαρύ της γης στοιχείον θεϊκή δημιουργία (2) υπέρ νώτων οχείσθαι θαλάσσης και υπεράνω της υγράς φύσεως εστάναι βουληθείς, και τούτον αυτην θεμελιώσας τον τρόπον. Και καθ' έτερον δε λογισμόν παρίστησι το μη αυτόματον υποστη

[ocr errors]

(1) 1dipsum moneι Τheodoretus. In Ilebraico exemplari nihil de Sabbato.

[ocr errors]

τοιούτον αυτή περιβεβλήσθαι σχήμα διο επιλέγει Α que ιota et in omnibus sui partibus, lavi aequaliscilicet causa qui cum Dei Filio regnum cαlorum Α μέλλοντας κληρονομείν την βασιλείαν των ουρανών νης ου μην και οι λέγειν μεμαθηκότες. Υπομένων Α certe in confusionem et opprobrium delabentur:

Και επί ποταμών ήτοίμασεν αυτήν. Ει μεν γαρ όλη δι' όλου λεία και ομαλή κατά την σφαίραν των Ελλήνων υπήρχεν, ουκ άν ποτε της των ποταμών συστάσεως δεκτική εγεγόνει ουδ' αν εις γεωργίαν επιτηδεία, εκρεόντων απανταχόθεν των εις αυτήν φερομένων όμβρων ώς αύ πάλιν εκ του εναντίου, ει πλάξ ήν μία ή πλωμένη και ανειμένη εις πεδιάδας χώρας, ουδ' ούτως συνέστησαν εν αυτή ποταμοί οί τ' εξ αεννάων πηγών φερόμενοι, οί τε εκ των χειμε

ινών όμβρων συνιστάμενοι πάλαι δ' αν επικλύσαντες πάσαν, ούτε σπέρμασιν, ούτε φυτοίς, ούτε γεωργίαις επιτηδείαν αυτήν παρείχον αλλ' ουδε αυτοίς τοίς οικήτορσιν γεγόνει αν χρήσιμος, πάντων επικλυζομένων και κατασυρομένων υπό της των υδά

των πλημμύρας. Ταύτα μεν ούν ήν, ει μη λόγος τις Β

δημιουργικός και Θεού σοφία τεχνικώς αυτή τoιόνδε σχήμα περιβεβλήκει νυνί δε ούτως κατεσκευάσθη, ώς εις όρη και νάπας, βουνούς τε και φάραγγας έσχηματίσθαι ώς και ποταμούς τας εαυτών διεξόδους ακωλύτως ποιείσθαι όρη τς και άλση και φυτά ζώοις απονέμεσθαι χώρας τε και πεδιάδας εις οικήσεις και γεωργίας ανθρώποις αφωρίσθαι. Τίς τοίνυν ουκ αν ομολογήσειεν αληθώς σοφής είναι προμηθείας ταύτα; ή, προλαβούσα το μέλλον προ του πληρώματος της γης, και προ του συστήναι τα εν αυτή, τoιάνδε αυτην εσχημάτισε, καταλλήλω διαπλάττουσα τύπω, ώς αν τοις πάσι γένοιτο επιτηδεία. Μυστικώτερον δε του Κυρίου γέγονεν η γή.

Τίς αναβήσεται εις το όρος του Κυρίου, ή Ο

τίς στήσεται εν τόπω αγίω αυτού, το τελικόν αγαθόν και τον Θεόν Λόγον λεκτέον, εφ' ό αναβαίνει ο διά προκοπής επί την ακρώρειαν αυτού φθάσαι γλιχόμενος. Σπάνιος δε ο τοιούτος διο είρηται Τίς αναβήσεται εις το όρος του Κυρίου; ή τίς στήσεται εν τόπω άγίω αυτού, Αθώος χερσι και καθαρός τη καρδία, ός ουκ έλαβεν επί ματαίω την ψυχήν αυτού, και ουκ ώμοσεν επί δόλω τώ πλησίον αυτού. Ούτος λήψεται ευλογίαν παρά Κυρίου, και ελεημοσύνην παρά Θεού σωτήρος αυτού. Αύτη ή γενεά ζητούντων αυτόν , ζητούντων το πρόσωπον τού Θεού Ιακώβ. Διάψαλμα. "Αρατε πύλας, οι άρχοντες, υμών, και επάρθητε, πύλαι αιώνιοι, και

[ocr errors]

ούτος ο βασιλεύς της δόξης; Κύριος κραταιός και δυνατός, Κύριος δυνατός εν πολέμω. "Ισως δε διά της πεύσεως και αποκρίσεως διδάσκουσι πάντας ανθρώπους την δεσποτείαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είγε τίς δ' οίη ταύτας μη αγνοείν. Τινές δε την δευτέραν πεύσιν και απόκρισιν, ου ταίς τι ανωτέρω δυνάμεσιν ειρήσθαι φασιν, αλλά ταις αυταίς. Τότε διάψαλμα προ του Αρατε πύλας, οι άρχοντες, υμών, κείμενον, της μελωδίας έoικε μεταβολήν πεποιήσθαι έπει και της διανοίας αυτής, Εν δε τό λέγειν εισελεύσεσθαι αυτόν, λεληθότως και έξοδον αυτού ηνίξατο. Είτ' έπει μη μόνος ήμελλεν εισιέναι εις την αυτού βασιλείαν, πάσας αναπετασθήναι τας πύλας ο λόγος παρακελεύεται διά τους

lique superficie, secundum illam Graecorum sphaeram, fuisset, nunquam Iluminum congregationem admisisseι ; meque agriculturae apta foret, diffluentibus undequaque pluviis : ut e converso iterum, si plana esset, unaque superficies, extensa in planities et agros ; nequaquam flumina ex perenniDus fontibus manantia illic exsisterent, neque fluvii qui ex hibernis imbribus coalescunt , sed jamdiu totam terram inundassent, ita ut neque sationi, neque plantis et arboribus, neque agriculιura ido. neam praeberent. Νeque ipsa incolis suis apta utilisque fuisset, cum aquarum colluvie omnia inundarentur ac difiluerent. Haec sane accidissent, nisi verbum quodpianι opifex rerum, ac Dei sapientia, artificio magnυ ιalem ipsi undique formam indidisset. Jam vero sic composita est, ut in montes el clivos, colles et Valles distribuatur, υιque Πumina, nullo obice, suos sibi exitus parent ; monιes, silvae et arbores animalibus deputentur , agri et planities hominibus ad domicilium et agriculturam destinata sint. Ωuis ergo non confiteatur haec a sapienti quadam providentia proficisci 2 Quae futura prospίciens antequam pleniίudo terra et quae in ea sunt consisterent, tali eam forma exornavit, congruentibus mutuisque illam modis efformans, ut omnibus commoda evaderet. Μystico autem more haec terra Domini fuerit [ea nimirum quae mox indicatur]. VΕRs. 5. Ωuis ascendet in montem Domini ? αμι φuis stabit in loco sancίο ejus? Ιd de perfecto bono ac de Deo Verbo explicandum, ad quod ascendit φuisquis progressus cacumen ejus attingere expetit. Sed rari hujusmodi sunt , guare dicitur : Ωuis ascendet in montenι Domini 2 auι φuis stabil in loco sancto ejus ? VΕRs. 4-8. Ιnnocens manibus et mundo corde, φui non accepiι in υano animam suam, nec juraυit in doίo prorιmo suo. Ηic accipiel benedictionem a Domino, et misericordiam a Deo salutari suo. Ηarc est generatio ηuarentium eum, ηuarenιium faciem Dei Jacob. Diapsalma. Αιιollile porιas, principes, υesίras , et elevamini, porta alernales, introibiι Rer gloria'. Ωuis est isle Rer gloria ? Dominus fortis el potens, Don:ίnus potens in pralio. Fortasse ii per interrogationem et responsionem omnes homines de dominatu Domini nostri Jesu Christi instituunt : si puteιur tamen eas ipsas (coelestes potestates] id non ignorare. Sunt qui arbitrentur secundam interrogationem et responsionem non sublimioribus potestatibus factam, sed iisden alque priorem. Diapsalma vero ante illud, Αιιollile portas, principes, υestras, positum, videtur melodiae solum immutationem inducere, quia eadem in sequentibus sententia. Cum autem introiturum ipsum ait, exiιum etiam ejus latenιer adumbravit. Deinde vero quia non ipse solus intraιurus in regnum suun, erat, portas omnes pandi cι aperiri jubetur, coruωυπέμεινα τον Κύριον. Αντί δε τού, ανομούντες, οι λοιποί και η πέμπτη έκδοσις, οι αποστατούντες ήρμηνεύκασιν σαφώς τους παραβάτας, και μη τώ προτέρω εαυτών σκοπώ εμμένοντας καταισχυνθήσεσθαι αποφηνάμενοι. Της γαρ αποστασίας εαυτών καρπόν υπόκενον ευρόντες, ώς αν διακενής αποστατήσαντες του Θεού, καταισχυνθήσονται.

[ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small]

sed non perinde ii qui haec effari didicerunt, Εrspεclaus erspectavi Dominum ". Ηujus autem Iυco, iniqua agentes, reliqui interpretes ac Quinta editio deficientes interpretati sunt : quo praevaricatores, necnon eos qui in pristino scopo ac consilio non perseverarunt, pudore alliciendos esse aperte declarant. Ρostquam enim vanum irritumque defectionis

[ocr errors]

bentur. Τάς όδούς σου, Κύριε, γνώρισόν μοι, και τάς τρίβους σου δίδαξόν με. Οδήγησόν με επι την αλήθειάν σου και δίδαξόν με, ότι σύ εί ό Θεός ο Σωτήρ μου, και σε υπέμεινα όλην την ημέραν. Εισί δε οδοι του Κυρίου αι της προνοίας αυτού διοικήσεις, καθ' ας τα σύμπαντα διακυβερνά περί ών ο θείος Απόστολος διδάσκων έλεγεν βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού ώς ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι όδοί αυτού. Ούτω δε και τρίβοι αυτού είεν αι κατά μέρος διοικήσεις τών όλων, καθ' ας ώσπερ επιπορευόμενος τά τε κατ' ουρανόν και τα επί γης τη προνοητική δυνάμει, τρίβους εαυτού και πορείας τοις νοείν δυναμένοις δείκνυσι διό κατά τον Σύμμαχον, είρηται, και τάς πορείας σου δίδαξόν με. Ταύτα δέ με διδάσκων, επίστησόν με τη αληθεία σου, προς το μη σφάλλεσθαι ψευδοδοξούντα, και έτερα ανθ' ετέρων εν τή των φυσικών θεωρία δοξάζειν, οποία πεπόνθασιν οι σου του Θεού μη τυχόντες διδα

σκάλου, λoγισμoίς δε θνητοίς και ανθρωπίνοις κατα- Ο

στοχασάμενοι των πραγμάτων, και μακράν της αληθείας εξακοντισθέντες. Διδαχθείς δε παρά σού, ότι μη μόνον κτίστης και δημιουργός και Θεός μου τυγχάνεις, αλλά και Σωτήρ μου, εικότως σε υπέμεινα όλην την ημέραν, τουτέστι πάσαν την ζωήν μου, μεμαθηκώς, ότι πάντες οι υπομένοντές σε ούμή καταισχυνθώσιν. Μνήσθητι των οικτιρμών σου, Κύριε, και τα ελέη σου, ότι από του αιώνος εισιν. Αμαρτίας νεότητός μου, και αγνοίας μου μη μνησθής. Ουχ ηγούμαι ταύτα τώ Δαυίδ τοσούτον αρμόζειν, όσον τοις εξομολογείσθαι επί τοις πρότερον αμαρτήμασιν εαυτών διδασκομένοις. Ου γαρ ευρίσκομεν τον Δαυίδ εν τη νεότητι αυτού ημαρτηκότα, ουδ' εν τη παιδική ηλικία, αλλ' ουδ' εν αγνοία γεγενημένον. Μήποτ' ούν ή διδασκαλία ώς παρά ιατρού τοίς νενοσηκόσι, και εντή της ηλικίας ακμή εντός γενομένοις Θεού γνώσεως, νεωτερικούς αμαρτήμασιν εγκαλινδηθείσιν, δίκην φαρμάκου παραδέδοται; ώς αν μαθόντες εξομολογούντο τα εν αγνοία αυτοίς πεπλημμελημένα, άνακαλύπτοντες τώ Θεώ, και ώσπερ παλαιά τραύματα της εαυτών ψυχής απογυμνούντες αυτώ, δεόμενοί τε ιάσεως και θεραπείας τυχείν διά του ελέους αυτού, ένεκεν της χρηστότητός σου, Κύριε. Χρηστός και ευθύς ο Κύριος, διά τούτο νομοθετήσει αμαρτάνοντας εν όδώ. Οδηγήσει πραείς εν κρίσει, διδάξει πραείς τάς όδους αυτού. Χρη" Rom. Χι, 55.

[ocr errors]
[ocr errors]

Β quas nos divinus edocet Αpostolus his verbis : 0

altitudo diuiliarum sapientia et scientia Dei ! φuan, incomprehensibilia sunt judicia ejus et investigabiles υia ejus " ! Εadem vero ratiοne semitae ejus, singulae universοrum administrationes fuerint, ψuibus coclestia terrenaque ceu percurrens, hominibus in. ιélligentia praeditis semitas progressusque demonstraι suos; φuamobrem, secundum Symmachum, dicitur, et progressus ιuos edoce me. Ηac autem me doctrina instituens, veritate ιua confirιma me; ne labar falsis opinionibus, neu in naturalium rerum speculatione alia aestimem pro aliis, qualia iis acci. «lerunt qui ιe Deo magistro non sunt usi, sed morιalibus humanisque ratiociniis a rerum nolitia aberrarunt, et procul a veritate disjecti sunt. Αbs te sic edoctus, ιe non creatorem modo, opiίicem Ι)eum, sed etiam Servatorem esse neum, jure le sustinui ιοιa die, id est, per ιοιum vitae tempus, gnarus sciliceι illius, universi φui sustinent le, nωι con(undentur.

[ocr errors][ocr errors]
« ПредыдущаяПродолжить »