Изображения страниц
PDF

επί το αυτό επιθυμητά υπέρ χρυσίον και λίθον Α justificata in semelipsα , desiderabilia super αι.rum

τίμιον πολύν, και γλυκύτερα υπέρ μέλι και κηρίον. Και γάρ ο δού.λός σου φυλάσσει αυτά, εν τώ φυλάσσειν αυτά ανταπόδοσις πολλή. Ταύτα δε πάντα περιείληφεν ο του Θεού νόμος υπέρ επιστροφής της ψυχής. Μαρτυρίας γαρ πρώτον περιέχει και δικαιώματα και εντολάς. Έπειτα τούτοις άπασιν επήρτησεν, ώσπερ βακτηρίαν επιστρεπτικήν, τον φόβον, και επί ματα επέθηκε του Θεού. Εκάστω δε των ειρημένων ιδίωμα συνήψε τώ μεν κατά πάντα γενικώ ώνομασμένω νόμω την της ψυχής επιστροφήν , όπως δε επιστρέφει ψυχή, διά των εξής παρίστησι, μαρτυρίαν πιστήν ειπών δι' ής σοφίζεται ο εν Χριστώ νήπιος έπειτα δικαιώματα Κυρίου, και τούτων ιδίωμα προσθείς το είναι αυτά ευθέα, καρπόν τε τοις μεταλαμβάνουσι παρέχοντα την ευφροσύνην. Και επί τούτοις εντολήν Κυρίου, ής και αυτής το ιδίωμα παρ. έστησεν, τηλαυγή φήσας αυτήν και των οφθαλμών της ψυχής φωτιστικήν. Τώ δε φόβω του Κυρίου συνήψεν την αγνείαν, και τη αγνεία την διαρκή και αιώνιον ζωήν. Και επί πάσι και μετά πάντα προσέθηκεν την του Θεού κρίσιν, συνήψε τε αυτή την αλήθειαν και την δικαιοσύνην. Παραπτώματα τίς συνήσει, εκ των κρυφίων μου καθάρισόν με, και από αλλοτρίων φείσαι τώ δούλω σου. Αντί δε τού, Από αλλοτρίων φείσαι τώ δούλω σου, ο Ακύλας εξέδωκε Καί γε από υπερηφάνων συντήρησον τον δού.λόν σου. Σφόδρα αναγκαίως και ταύτην εκπέμπων την ευχήν, ώς C αν βυσθείη από υπερηφανίας. Επειδή γαρ τοίς κατορθoύσι παρέπεται τις λογισμός πολλάκις υπερήφανος, έπαιρομένης και χαυνουμένης της ψυχής εφ' οίς εαυτή συνοίδεν αγαθοίς είτα τώ της υπερηφανίας περιπεσούσα κακώ, άλλω τρόπω τραχηλίζεται και ταπίπτει ώς διά τούτο φάσκειν τον Απόστολον "Ιναμή τυφωθείς εις κρίμα εμπέση του διαβόλου, αναγκαίως προειπών. Και γάρ ό δούλός σου φυ.λάσσει αυτά, και φύλακα τών του Θεού εντολών εαυτόν ειπών, ικετεύει βυσθήναι από υπερηφανίας, και επιλέγει Εάν μή μου κατακυριεύσωσι, τότε άμωμος έσομαι, και τότε καθαρισθήσομαι από αμαρτίας μεγάλης. Τέως μεν γαρ επί του παρόντος ει και φύλακα εμαυτόν είρηκα τών του Θεού παραγγελμάτων, αλλ' επεί ουδέπω συνoίδα εμαυτώ κεκαθαρισμένω εκ των κρυφίων μου, έτι δ' αγωνιώ και πεφρόντικα ώς αν βυσθείην από υπερηφανίας, εικότως φημι, άτε μηδέπω το τέλειον καθορθώσας. Τότε ακριβώς γνώσομαι εμαυτόν άμωμον, και τότε από μεγάλης καθαρισθήσομαι αμαρτίας, επειδαν μήτε τα κρύφιά μου κατακυριεύσωσι, μήτε λογισμός υπερήφανος καταδουλώσει με, ή πονηροί δαίμονες. Μεγάλην δε αμαρτίαν την αποτελεσματικήν (1) φησιν. Ει γαρ μή από των κρυφίων μου καθαρισθείην, επιμένοντα

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

et lapidem pretiosun multum, et dulciora super mel et (αυum. Ειenim serυus tuus custodit ea, in cusίοdiendis illis retribulio multa. Ηaec aulem omnia complectitur lex Dei pro conversione animae data. Νam primo testimonia, justificationes et praccepta continet. His deinde omnibus timorem appendit, quasi baculum ad converιendum opportunum : omnibusφue judicia Dei ceu coronidem adjunxit. Singulis autem supradictorum suam addidit proprietatem, id est, legi quae hic generatim eflertur, conversionem animae. Ωuo pacto autem convertatur anima, in sequentibus aperit, quando testimonium fidele memorat, quo quivis infans in Chrisιο, sapiens efficitur. Deinde vero justificationes Domini, quibus item suam proprietatem adjicit, nimirum quod recta sint, ac sui participibus laetitiae fructum pariant. Αd hacc, praeceptum Domini, cujus quoque proprietatem declaravit, dum lucidum diciι esse, animacqne oculos illuminare. Τimori Domini subjunxit castitatem, et castitati perpetuam aeternamque vitam. Demum supra omnia el post omnia judicium Dei addidit, cui veritatem et justi1iam annecίit. VΕns. 15, 14. Delicια φuis intelliget2 occultis meis munda me, el ab alienis parce servo ιιιο. Illius loco, αύ alienis parce seruυ tuo, Ληuila edidit, et a superθis custodi serυunι ιιιum. Αdmodunn necesse fuίι ut hanc emitιeret orationem, φuo a superbia liberareιur. Ωuandoquidem eos, qui sese probe ac sίrenue gerunt, φuaedam plerumque superba cogitatio sequitur; dum anima bonorum operum sibi conscia, extolliιur ac magnifice de se sentit ; deinde vero in superbiae malum delapsa, alia quoque ratiοne prosternitur ac decidit, ideoφue ait Αpostolus " : Νε in superbiam elatus, in judicium incidal diaboli: necessario sane posιquam dixerat, etenim serous ιuus oustodit ea, ac sese Dei praeceptorum cultorem professus eraι, eripi se rοgaι a superbia , alque subinfert : Si mei non fuerint dominati, tune immaεμlatus ero, et ιunc emundabor a delicio marimo. Ειsί hacιenus me atque in praesenti preceptorum Dei cultorem dixi; at cum me ab occullis meis purgatum nondum sciam, adhuc in certamine posiιus, ac sollicitus ut a superbia eripiar, jure ac meriιο sic loquor, utpote qui mondum ad melam et ad perfectionem pertigerim. Τune me plane immaculatum noscam , ιunc emundabor a delicίο maximo, cum occulιa mei non dominabuntur, cum superba cogitatio ac maligni daemones me subditum non delinebunt. Μaximum porro delictum vocat, spotelesmaticen, sive astrologiam judiciariam. Νam si ab occultis meis emundatus non fuerim, islha"ε delicta in me permanentia in pravum φuoddam Ia

(1) Ωuae hic de apotelesmatica dicuntur, cum sequentibus non cυπgruunί. Ωuare subodoramur aliqua οιηus me conjicient, eroque magno peccato obno- Α ταύτα τα παραπτώματα εις πράξιν φαύλην μετα

inlerius excidisse.

Χll1S. VΕRs. 15. Ει erunt in beneplacitum eloφuia oris mei. Cum haec mihi ahs te collata fuerint, ιunc eloquia oris mei, φuae precando, te hymnis celebranJo, gratias tibi agendo obtuli, placita tibi erunt. Εa vero placita eloquia sunt , quae approbatione et laude digna. Ει meditatio cordis mei in conspectu tuo est semper. Μeditatio mentis meae, quae in cogitaιionibus et animi sensibus perficitur, cum sit omni culpa immunis, in conspectu ιuo est semper. Μeditatio sane non aliunde quam abs te inculpata esse valet, qui me ab occultis meis emundasti. Domine, adjulor meus et redemplor meus. Τe opίtulante, Domine, a memine adversum me spiritua

φέρει, και γίνομαι υπεύθυνος αμαρτία μεγάλη. Και έσονται εις ευδοκίαν τα λόγια του στόματός μου. "Οταν ταύτά μοι υπαρχθή παρά σού, τα λόγια του στόματός μου α προήνεγκα ευχόμενός σοι, υμνών σε, ευχαριστών σοι, εις ευδοκίαν έσται. Εις ευδοκίαν δέ εστιν τα λόγια τα αποδοχής άξια. Και ή μελέτη της καρδίας μου ενώπιόν σου εστι διά παντός. Η μελέτη του διανοητικού μου, γινομένη εν λογισμοίς και νοήσεσιν, εκτός ούσα παντός μώμου, ενώπιόν σου τυγχάνει διά παντός. Το μέντοι της μελέτης άμεμπτον ουκ άλλοθεν ή εκ σου υπήρκται, καθαρίσαντός με από τών κρυφίων μου. Κύριε, βοηθέ μου και λυτρωτά μου. Σου βοηθούντος, ώ δέσποτα, ουδενί υποπίπτω των πνευματικώς

liter bellante prosternar. Quod si casu eveniar uι Β προσπολεμούντων. Ει δε και παρ' εμήν απροσεξίαν

[merged small][ocr errors][ocr errors]

contra inimicos secum decertet. Verisimile quippe ο Θεού Σωτήρος προς εχθρούς και πολεμίους παρατατ

est, ei his incumbenti chorum sanctorum angelorum, religiosorum hominum, sacrorumque Dei ministrorum adesse, una cum illo precari, et hacc omnia simul proferre : Εraudiat le Dominus in die ιribulationis, et caelera, atqueillud item : Ει adsit tibi momen Dei Jacob. Εst enim talis invocatio et compellatio ad propulsandos omnesinimicos satis. Haec non soli Davidi competunt, sed etiam cuilibet alteri, φui in simili casu per orationem spiritualia et pura Deo sacrificia emittit; cui, ut par est, sacrae illae virιutes, et sanctorum angelorum chori una adsunt, orationum ac deprecationum socii el adjutores. VΕRs. 5-7. Τribuαι ιibi Dominus secundum cor tuum, et omne consilium ιuum confirmet. Lαιαbimur in salιιιari ιuo, at in nomine Domini Dei nostri magnificabimur. Ιmpleaι Dominus omnes petitiones ιuas : nunc cognoυί φuoniam salυum (ecit Dominus Christum suum. Α diapsalmate orsi qui precanιur, prophetiam emiιιunt , φuod ei qui ratiοnabilia illa sacrificia obίulil, ea omnia largiturus sit Deus φuae mente et animo posίulavit , et consilium ejus perfecturus, si quidem non fuerit ipsis Dei consiliis alienum. Iis, inquiunt, tecum bonis fruemur, laetabimurque in salutari ιuo : gnari quippe sumus, Spiritu sancto revelante, prolem illam ex te prodituram, universοrum hominum salutare futuram. Ωua in re nos quoque in nomine Domini Dei nostri magnificabimur. Ιmpleantur etiam petitiones ιuae : ipste φuippe Deo digna sunt.

τομένου. Εικός γαρ ήν αυτώ ταύτα πράττοντι χορον αγίων αγγέλων ή και θεοφιλών ανδρών, αυτών δή των ιερών και λειτουργών του Θεού τα προκείμενα πάντα συνεύχεσθαι αυτό και λέγειν . Επακούσαι σου Κύριος εν ήμέρα θλίψεως, και τα εξής τότε δε, Και παρασταίη σοι το όνομα του Θεού Ιακώβ. Απαρκεί γαρ αυτή η επίκλησις και η προσηγορία προς άμυναν παντός εναντίου. Ταύτα δε ου μόνω τώ Δαυίδ, αλλά και παντί τω καθ' ομοίωσιν εκείνου τάς δι' ευχών αναπέμποντι τω Θεώ νοεράς και καθαράς θυσίας, δυνάμεις αγίας, και αγγέλων ιερών χορούς, εικός αν είη συνεύχεσθαι και επεύχεσθαι. Δώη σοι Κύριος κατά την καρδίαν σου, και πάσαν την βουλήν σου πληρώσαι. Αγαλλιασό

[ocr errors][merged small]
[ocr errors]

εν δυναστείαις σωτηρία της δεξιάς αυτού. Δεξιά δε χειρ, και πάσαι αι σωτήριοι και δεξιαι πράξεις εν δυναστείαις. Δυνάμεσι γαρ και σημείοις και τέρασι τάς εις ανθρώπους ποιήσεται ευεργεσίας. Ούτοι εν άρμασιν και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου Θεού ημών επικαλεσόμεθα. Αυτοί συνεποδίσθησαν και έπεσαν ημείς δε ανέστημεν και ανωρθώθημεν. Σώσον, Κύριε, τον βασιλέα, και επάκουσον ήμών εν ή αν ήμέρα επικαλεσάμεθά σε. Αλλά γαρ η πείρα των πραγμάτων γένοιτ' αν έλεγχος του κρείττονος. Οι μεν γαρ ο οι εχθροί εφ' ίπποις και άρμασι πεποιθότες, συμποδισθέντες πεσούνται ομοίως τώ Φαραώ επί της Ερυθράς θαλάττης καταποντωθέντι ημείς δε οι τώ ονόματι Κυρίου του Θεού ημών ώπλισμένοι, και σοί τώ τάς θυσίας αναπέμποντι ταις ευχαίς συναγωνιζόμενοι, αναστησόμεθα, και ανορθωθησόμεθα, σου τάς κατά των εχθρών νίκας αραμένου. Αλλά ταύτα μεν έσται, φασί, και νυν κατά τον καιρόν της του αποδοθέντος σωτηρίου επιφανείας. Τότε γαρ μάλιστα πάσαι αι αντικείμεναι δυνάμεις, και οι αφανείς και αόρατοι του Θεού πολέμιοι, δι' αυτού του σωτηρίου τροπούμενοι, πεσούνται. Πάντες δε οι το σωτήριον παραδεξάμενοι, του πάλαι αυτών πτώματος διαναστήσονται. Διο περί αυτού Συμεών έλεγεν Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών πτώσιν μεν δηλαδή των εχθρών αυτού και των πολεμίων ανάστασιν δε των πάλαι πεπτωκότων, δι' αυτού δε έγη

[ocr errors][ocr errors][merged small]

Κύριε, εντή δυνάμει σου ευφρανθήσεται ο βασιλεύς. Οίμαι και ταύταλέγεσθαι τα προκείμενα εκ των και τα προτούτου τώ Δαυίδ επευξαμένων. Μαθών γούν νύν ο Δαυίδ από των προς αυτόν γενομένων χρησμών τα περί του εκ σπέρματος αυτού προελευσομένου σωτηρίου, και της εν τώ σωτηρίω δυνάμεως, επί τούτοις ευφρανθήσεται και αγαλλιάσεται σφόδρα. Και τούτοις γε θαρσών, τών τε εχθρών διά τούτων περιγενόμενος, σοί τώ νικοποιώ Θεώ τα βραβεία της νίκης ανατίθησι. Χαίρει τε και υπερβαλλόντως αγάλλεται, της των εχθρών επιβουλής υπό σου διασωζόμενος και ουχ ούτως επί τη εαυτού σωτηρία αγαλλιά, όσον ότι παρά σου το σωτήριον αυτού προσγίνεται. Και γαρ επιθυμήσας το παρά σου σωτήριον, και περί τούτου τοίς χείλεσιν εαυτού εν ταις προς τον Θεόν ευχαίς ικετηρίαν αναπέμψας, ουκ εκπεσείται της ελπίδος,

[ocr errors]

salus dertera ejus. Dextera manus, omnesque dexιerae et salutares actiones in potestatibus sunt. Virtutibus namque, signis et prodigiis, beneficia sua hominibus dispensabit. VΕRs. 8-10. Ηi in curribus et hi in equis, nos αμlem in nomine Domini Dei nostri inυρcabimus. Ipsi impediti sunί et ceciderunt, nos aulem surreτίmus et erecti sumus. Domine, salυum (ac regenι, οι eraudi nos in die φua inυocαυerimus te. Ιpsa rerum experientia, argumentum sane fuerit quid in rebus praeslantius sit. Αι enim inimici tui, equis et curribus confidentes, praepediti corruenι perinde atque Pharao, qui in mari Rubro demersus est. Νos autem nomine Domini Dei nostri instructi et armati, ac ιecum qui sacrificia immolas precibus nostris concertantes, resurgemus atque erigemur, cum tu de inimicis victoriam retuleris. Sed haec, inquiunt, evenient tempore Salutaris illius adventus. Τune enim maxime omnes adversariae potestates ae latenιes illi et occulti Dei inimici, ab ipso Salutari in fugam versi, prosternentur. Οmnes porro qui Salutare hujusmodi receperint, a pristino lapsu resurgent. Ιdcirco ita Simeon de ipso loquitur : Εcce positus est hic in ruinam et resurrectionem multorum ": ruinam videlice inimicorum et hostium ejus: resurrectionem vero eorum φui olim lapsi ab ipso suscitati sunt. Ηaec quidem tunc eventura sunt; jam vero, tu Domine, salvum fac nobis regem Davidem, et in omni prorsus tempore, et in die qua invocaverimus le : quae item, ut alius inquit, etiam Εzechiae regi congruunt. Haec porro anagogico, sive reductitio, more accipias.

[ocr errors]

Ωuae hic dicuntur, ad faustum referenda finem : nam inimicorum Dei exitium significant. Ωuare secundum Symmachum , Τriumphale canticum , secundum Αquilam vero, Victoria auctori modulatio, inscribitur.

VΕRs. 2. Domine, in υirtute ιιια lactabitur rer. Αrbitror ab iisdem, qui superius Davidi bene precati fuerant, haec etiam prolata fuisse. Cum ab oraculis sibi editis edidicisset David ea quae salutare illud ex semine suo proditurum , necnon salutaris ejusdem virtutem spectabant, de iis, ait, laetabitur et exsultabit vehemenιer. Iisque confisus, inimicisque eorum ope devictis, tibi Deo victoriae auctori, ejusdem victoriae brabia attribuit. Gaudelque admodum et exsultat, inimicorum abs te ereptus insidiis, neque tantum de salute sua laetaιur, φuantum de misso abs ιe salutari suo. Cum enim idem salutare tuum summis votis expetierit , atφue labiis ipse suis, emissa frequenter oratione, pro salutaris ejusdem adventu tibί supplicaveriι,

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Ιllum quippe Deus summo gaudio replebit, guando facie ad faciem gloriam ejus conteluplari concesseriι. Ωuamobrem aiι Symmachus : Letificαθis eunι in gaudio a υulιu tuo. Νam in tempore justificaιionis, quando David inter eos qui salutem nacti sunt melius consistens, magni Regis vultum inιuebitur, et corona de lapide prelioso caput ejus ornabitur , gloria magnificentiaque decoratus, divino gaudio et cωlesli laetitia replebitur.

[ocr errors][ocr errors][merged small]

ευχάς παρέξει τευξόμενος της επιθυμίας. Και επί τώ σωτηρίω σου αγαλλιάσεται σφόδρα. Ευφραίνει γαρ αυτόν, φησίν, ο Θεός εν χαρά, επειδαν πρόσωπον προς πρόσωπον της αυτού δόξης επόπτην αυτόν καταστήσηται. Διό φησιν ο Σύμμαχος Χαροποιήσεις αυτόν εν ευφροσύνη παρά του προσώπου σου. Τώ γάρ καιρώ του δικαιωτηρίου, επειδαν το πρόσωπον του μεγάλου βασιλέως μέσος έστώς ο Δαυίδ των σωζομένων θεάσοιτο, και τώ τιμίω λίθω την κεφαλήν εστεμμένος, δόξη τε και μεγαλοπρεπείς κεκοσμημένος, ενθέου χαράς και ουρανίου ευφροσύνης πληρωθήσεται. Την επιθυμίαν τής καρδίας αυτού έδωκας αυτώ, και την δέησιν των χειλέων αυτού ουκ έστέρησας αυτόν. Διάψαλμα. "Οτι προέφθασας αυτόν εν ευλογίαις χρηστότητος, έθηκας επί την κεφαλήν αυτού στέφανον εκ.λίθου τιμίου. Ζωην ήτήσατό σε, και έδωκας αυτώ μακρότητα ήμερών εις αιώνα αιώνος. Μεγάλη ή δόξα αυτού εν τώ σωτηρίω σου. δόξαν και μεγαλοπρέπειαν επιθήσεις επ' αυτόν. "Οτι δώσεις αυτώ ευλογίαν. Τάς προλεχθείσας επαγγελίας θεσπίσας ο λόγος τώ Δαυίδ, ακολούθως την αιτίαν διδάσκει δι' ήν τών τοσούτων τεύξεται. Τις δε ήν η αιτία αλλ' ελπίς ή επί τον Κύριον, δι' ήν ελέου τυχών, της παρά Θεού του υψίστου ελπίδος ουκ αποπεσείται, ουδε σαλευθήσεται της ερρωμένης ταύτης στάσεως ; Η γαρ ελπίς ου καταισχύνει. Ευρεθείη ή χείρ σου πάσι τοις εχθροίς σου, ή δεξιά σου εύροι πάντας τους μισούντάς σε. Θήσεις αυτούς ώς κλίβανον πυρός εις καιρόν του προσώπου σου. Κύριος εν αργή αυτού συνταράξει αυτούς, και καταφάγεται αυτούς ο πύρ. Λέγεται ταύτα προς τον Θεόν υπό τών την ευχήν αναπεμπόντων, οί και φασίν , ει και τα μάλιστα οι εαυτούς εχθρούς σοί τώΘεώ καταστήσαντες, τάς ανακειμένας σοι ψυχάς και τους αγίους πάντας τούς σοι προσωκειωμένους εκπολεμούντες ου παύονται αλλ' ου διαφεύξονται τ άφυκτόν σου χείρα και την αήττητόν σου δύναμιν. Τέως μεν γαρ εις όσον γυμνάζειν τους σους οικείους ώσπερ αθλητάς επετράπησαν οι εχθροί σου, επαίρονται πλήν προς ολίγον επαρθέντας αυτούς ουκ εις μακράν η ση χειρ καταλήψεται, και η ση δεξιά φεύγοντας θηρεύσει. Τι δε πoιήσει καταλαβούσα; Θήσεις

D αυτούς ώς κλίβανον πυρός εις καιρόν του προσώ

που σου. Εν τω καιρώ γαρ της επιλάμψεως του προσώπου σου, ενώ την σαυτού δείξεις βασιλείαν, αυτούς εαυτοίς το της κακίας πύρ συνάξαντας, την καθ' εαυτών κόλασιν εξάψαι ποιήσεις όπως αυτοί εαυτοίς κλίβανος πυρός γένoιντο. Οποία πάσχουσιν οι εν ταις νόσοις το σώμα πυρέττοντες μηδενός γαρ έξωθεν υποκαίοντος, ένδον το πύρ εξ εαυτών επάγονται. Ούτως ούν και τους εχθρούς σου και τους μισούντάς σε, φησί, θήσεις ώς κλίβανον πυρός. Διο λεχθήσεται προς αυτούς. Πορεύεσθε τώρωτί του πυρός ύμών, και τη φλογί ή εξεκαύσατε. Τον καρπόν αυτόν από γής απολείς, και σπέρ

μα αυτών από υιών ανθρώπων. Διαδοχαιγάρ γεγό- Α men eorum α βliis hominum. Impiorum atheorum

[ocr errors]

que hominum innumerae successiones fuere : ac plerumque evenit, ut ex improhis patribus pii ac religiosi filii exorirentur. Sed semen atheorum, ac fructus impiorum sunt verba, doctrinae, et impia documenta eorumdem, φuae post ipsorum obitum per homines disseminantur. Ωuaeque sciliceι Deus, utpole bonus, de mediο ιollit ac dissipaι ; ut neque fructus, neque semen impiorum residuum sit. VΕRs. 12, 15. Ομοniam declinαυerunt in te mala, cogitauerunt consilia φua non poterunt stabilire. Ωuoniam pones cos dorsum, in reliquiis tuis praparabis υultum eorum. Rursus causam cur haec perpessuri sinι aftert, his verbis : Ωuoniam declinauerunt in te mala. Cujus loco Symmachus : Οιιο

[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors]

Η του ψαλμoυ πρoγραφή πάσαν την υπόθεσιν των εν αυτώ φερομένων εν τω καιρώ της εκ νεκρών αναστάσεως του Σωτήρος ημών ανατίθησι. Διο επιγράφει, Περί της αντιλήψεως της εωθινής. Οποία δε ήν τα της εωθινής αντιλήψεως, αύθις οι ευαγγελισται παραστήσουσιν ο μεν Λουκάς ώδε γράφων. Τη δε μιά των σαββάτων όρθρου βαθέος επί το μνήμα ήλθον γυναίκες, φέρουσαι α ήτοίμασαν αρώματα. Εύρον δε τον λίθον αποκεκυλισμένον από του μνημείου. Εισελθούσαι δε ουχ εύρον το σώμα του Κυρίου Ιησού. Και εγένετο εν τώ διαπορείσθαι αυτάς περί τούτου, και ιδου άνδρες δύο επέστησαν αυταίς εν εσθήτι αστραπτούση, οι και είπον Τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; Ουκ έστιν ώδε, αλλ' ήγέρθη μνήσθητε, ώς ελάλησεν υμίν, έτι ών εν τη Γαλιλαία ομοίως δε και οι λοιποί ευαγγελισται ειρήκασιν. Οράς όπως τα της εωθινής αντιλήψεως κατά τον καιρόν της αναστάσεως του Σωτήρος ημών έπληρούτο; Διο την πάσαν οικονομίαν του σωτηρίου πάθους τή αναστάσει αυτού το Πνεύμα το άγιον ανατίθησι, και εις αυτό εκείνο το τέλος την προφητείαν αναπέμπει διά της λεγούσης προγραφής, Εις το τέλος υπέρ της αντιλήψεως της εωθινής, ψαλμός τώ Δαυίδ. Και πώς γαρ ουκ έμελλεν ψαλμός έσεσθαι ή την ανάστασιν του Σωτήρος ημών περιέχουσα προφητεία, και της Εκκλησίας αυτού την σύ

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
« ПредыдущаяПродолжить »