Изображения страниц
PDF
[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

suum pullis exhalat, ita ut intereant. Sed pater eorum rursus advolans, ac naturali ratiοne insidias conspicatus, novit et ipse quo pacto reviviscere possinι. Νubem enim observat, et in sublime volat, ac supra caput illorum sensim volitat, lateraque pennis vehementius quatiens, sanguinis guttas ipsis exprimit et cmiιιit : illae vero per nubem stillanιes, vivilicam mortuis vim efferunt, alqueila illi excitanιur. Pellicanus itaque pro Domino accipitur, pulli pro primis parentibus, nidus pro paradiso, serpens pro apostata diabolo. Insuffiavit ergo ille per inobsequentiam primis parentibus in paradiso positis, mortemque invexit illis : Christus vero amore nostri permotus, in cruce exaltatus, ac in latere vulneratus, vivilicum inde sanguinem stillare fecit, nosque mortuos per nubem sancti Spiritus viviίicaviι : Factus sum sicut ngcticoraz in domicilio. Τimidus esιnycticorax; φuare ultro citroque fugiensin domiciliorum ruderibus pernoctat, ac in Ιnocte prae formidine clamitat. Perpellicanum itaque extremam populi vastitatem el solitudinem significabat, per mycticoracem vero tenebras indicat, queis populus offusus est : denotatque eos, exstincto lumine sibi irradianιe, ignorantia Dei affectos, φuasi in ιenebris ct in nocle versari. Fortasse vir sanctus, quia nocίibus singulis orando clamet, opportune sese nyclicoracι conferι.

[ocr errors][ocr errors]

εμφυσά τοις νεοττοίς τον ιον αυτού, και τελευτώσεν. Αλλ' o γεννήσας, αυτοίς επιπτάς αύθις, και την έπιβουλην φυσικούς λόγοις ειδώς, οίδε πάλιν ομοίως όπως αναβιώσονται. Σκοπεί γαρ νεφέλην και πέτεται εις ύψος, και κατά κορυφήν ηρέμα επ' αυτοίς πτερύσσε. ται, και τα πλευρά τοις πτεροις εκατέρωθεν πλήσσων σφοδρότερον, αίματος αυτοίς ρανίδας αφίησιν αι δε διά της νεφέλης επιστάζουσαι ζωογόνον τοίς νεκρωθείσιν εντιθέασι δύναμιν, και εγείρονται. Λαμβάνεται ούν ο πελεκάν εις τον Κύριον, οι δε νεοττοι εις τους πρωτοπλάστους, η δε καλιά εις τον παράδεισον, ο δε

όφις εις τον αποστάτην διάβολον. Ενεφύσησεν ουν ού

τος διά της παρακοής τοίς εν τώ παραδείσω τεθείσι

πρωτοπλάστοις, και νέκρωσιν αυτοίς εντέθεικεν ο

Β δε Χριστός διά την προς ημάς αγάπην υψού γενόμε

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

ματίσαι, τόνδε τον οίκον Θεού ονομασθήναι διά το εν αυτώ αγίασμα. Επάρας και τιμήσας ο Θεός εφαμίλλως τή εις ύψος αρθείση αυτών δόξη, εις το εναντίον παραγαγών, κατέρραξε τον μεν τόπον πολιορκία παραδούς και παντελεί ερημία, τον δε λαόν αιχμαλωσία.

Αι ημέραι μου ώσει σκιά έκλίθησαν, καγώ ώσει χόρτος εξηράνθην. Πάσα γαρ'σάρξ χόρτος, και πάσα δόξα αυτής ώς άνθος χόρτου. Πάλιν κοινοποιούμενος τον περί του λαού λόγον, επιλέγει. Και εγώ ώσει χόρτος εξηράνθην. Συ δε, Κύριε, εις τον αιώνα μένεις, και το μνημόσυνόν σου εις γενεάν και γενεάν. Τα μεν θνητα, φησί, και ανθρώπινα τοιαύτα, οία και δεδήλωται, τυγχάνει, ευμετάβολα και ανώμαλα, ουδέποτε επί τοις αυτοίς μένοντα , αλλ' επαιρόμενα, και καταρρηγνύμενα, ύψούμενά τε και ταπεινούμενα, και παντοίας τροπάς και μεταβολάς υπομένοντα διά την εν ανθρώποις πολιτευομένην κακίαν, σύ δε, Κύριε, ουδεν έχων θνητον ουδε επικηρον, εις τον αιώνα μένεις, αεί κατά τα αυτά και ωσαύτως έχων, ώς αίδιος και αναλλοίωτος, και τα άπαξ υπό σου (1) σαλευθέντα, και εν επαγγελία θεσπισθέντα μένει εις μνημόσυνον αίδιον, ή καν μή τη παρούση γενεά, αλλά τή έρχομένη κατά την ψαλμωδίαν. Και τούτο ούν σε μάλιστα επικάμψαι οφείλει, Δέσποτα, ότι εγώ μεν και την φύσιν τοιαύτην έχω επικηρον και ολιγοχρόνιον, και συμφοραίς συνεζύγην τοσαύταις συ δε αιώνιος και αθάνατος, ώστε μεταβολήν τινα των παρόντων κακών βαδίως άν μοι χαρίσαιο. Τούτο γαρ επιφέρει, Συ αναστάς οίκτειρήσεις την Σιών, ότι καιρός του οίκτειρήσαι αυτήν, ότι ήκει καιρός. Δός, φησιν, αμείνω μεταβολήν της συμφοράς ο γάρ καιρός τον έλέον απαιτεί συντετέλεσται γαρ ο της ταλαιπωρίας ημών χρόνος. Αινίττεται δε διά τούτων της τοις o' έτεσι περιωρισμένης τιμωρίας και αιχμαλωσίας το τέλος. Ούτω και ο θαυμάσιος Δανιήλ αριθμήσας της αιχμαλωσίας τον χρόνον προσφέρει την ικετηρίαν, και συνάδει τούτοις της πνευματικής μελωδίας τα βήματα. Και ο Ζαχαρίας δε προσευχόμενος έλεγε, Κύριε παντόκρατορ, μέχρι πότε ου μη ελεήσης την Ιερουσαλήμ, καιτάς πόλεις Ιούδα, ας υπερείδες, τούτο εβδομηκοστόν έτος. Προφητεύεσθαι δε ενταύθα οίμαι και την εν ανθρώποις Χριστού επιφάνειαν, αιτίαν εσομένην του ανοικοδομηθήναι την Σιών, τουτέστι του ανεωχθήναι το της ευσεβείας πολίτευμα. Τίς δε ο πολύευκτος και τριπόθητος καιρός, ενώ πληρωθήναι λέγεται τα παρά της Σιών επηγγελμένα; Ο της αναστάσεώς σου, Κύριε. Επειγάρ την του κόσμου αμαρτίαν αραι ελήλυθας ουκ έδει δε τον τηλικoύτoν υπέρ ολίγων αμαρτωλών ελθείν και παθείν ότε ενέστη ο χρόνος, καθ' όν είρηται ότι, ι Πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού, τότε υπέο παντός εγεύσω θανάτου. »

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][merged small]

nunquam eodem in statu maneant, sed modo exalιatae, mox allisae ; modo erectae, mox dejectae videanιur, ac mutationem conversionemque quamlibeι subeanι, ob nequitiam quae inter homines versatur. Τu autem, Domine, qui nihil mortale, nihil Πuxum habes, in aeternum permanes, ac semper eodem modo, eodem in statu versaris, utpote aeternus et immutabilis : ac quae semel abs ιe statula sunt, et in vaticiniis promissa fuerunt, in memoriale sempilernum manent, etiainsi non in praesenti generatione, at in fulura secundum psalmodiam. Αιque hoc ιe, Domine, maxime flectere debet , φuia ego quidem talem habeo naturam, fluxam, brevem et ita calamitosam , ιu vero aeternus et immortalis es; ita ut praesentium malorum mutationem mihi perquam facile praebueris. Ιd namque interι, Τι ersurgens misereberis Sion, φuia tempus miserendi εjus, φuία υeniι ιempus. Da, inquit, calamitatis muιationem in melius : nam tempus misericordiam postulat; miseriae quippe nostrae completum spaιium est. Ηis pοrro subindicat supplicii annis septuaginla circumscripti et captivitatis finem. Sic item Daniel ille mirabilis, recensito captivitatis ιempore, supplicationem offert suam : hisque spiriιualis melodiae verba accinunt. Ζacharias ilein orando dicebat : Domine omnipotens, usφuequo non misereberis Jerusalem, et civitatum Juda, quas desperisti ? hic septuagesimus annus est". Ηic etiam praenuntiari puto Christi ad homines adventum, qui in causa futurus est, ut restauretur Sion, id est, ut pietatis institutum aperiatur. Ωuod autem illud est optatissimum et desideratissimum ιempus, quo implenda esse dicuntur, φuae de Sione promissa sunt? Illud est tempus resurrectionis tuae, Domine. Ωuia enim peccatum mundi sublatum venisti : nec oportebat ιantum illum Servatorem pro paucis peccatoribus venire et pati, cum instare! ιempus, quo dictum est, « 0mnes peccarunt et gloria Dei privantur", tunc pro omnibus mortem degustasti. »

[graphic][graphic]
[ocr errors]

εjus et pulveri ejus miserebunlur. Ει limebunt gentes momen ιuum, Domine, et omnes reges glorianι ιuanι. Μerito posίquam dixerat placuisse lapίdes prioris populi, gentium vocationem adjicit, aιque apertius declarat, ιunc eas salutarem timorem accepturas et Deum culturas esse. Reges autem dixit, pro regnis. Νeque enim vel gens vel regnum est , quod vel ex ιoιo vel ex parte gloriam Christi non veneretur. Ωuoniam αναί/icabit Dominus Sion, et υίdebitur in gloria sua, Αlio modo, aedificabit Dominus Sion, id est, Εcclesiam : aedificationem autem illam hic declarat, qua gentes per fidem constitutae sunt : et tunc gloria allicietur in ipsis.

[ocr errors]

namque bonorum adventu, quando gentes et ea- Ο

rum reges non ultra patrios daemones, sed Dominum adorabunt; tali, inquit, tempore robur meum enervavi1 Dominus, ut dies meos praescinderet, ne ad illud tempus devenirem. Propheticus itaque chorus est qui respondet, sive potius qui interrogat et a 1)eo sciscitaιur qualis futura sit vita nostra. Εdiscere quippe peroplabat, num ad dies illos perventura vita ejus esset, queis incarnatus Unigenitus in terra conspiciendus erat. Wiam autem virtutis ejus vocat ipsius in terram adventum : venit enim ut fortem illum alligaret : dimidium vero dierum suorum, seu vitae suae, illud diciι spatium, quo in contemplatione ejus praesentiae futurus erat. Itogahat ergo impleri totum vitae suae lempus , et quasi

"Οτι ευδόκησαν οι δούλοί σου τους λίθους αυτής, και τον χούν αυτής οικτειρήσoυσι. Και φοβηθήσονται τα έθνη το όνομά σου, Κύριε, και πάντες οι βασιλείς την δόξαν σου. Εικότως δε μεταξύ του ευδοκείσθαι τους λίθους του προτέρου λαού την τών εθνών επισυνάπτει κλήσιν, και λευκότερον παρίστησεν, ότι τον σωτήριον αναλήψονται ποτε φόβον, και θεοσεβήσουσιν. Οι βασιλείς δε είπεν αντί του, αι βασιλεία. 0υγάρ έστιν, ουκ έθνος, ου βασιλεία, η μη προσκυνούσα την δόξαν Χριστού, ή καθόλου ή από μέρους. "Οτι οικοδομήσει Κύριος την Σιών, και οφθήσεται εν τη δόξη αυτού. Ετέρως δε οικοδομήσει την Σιώνα Κύριος, τουτέστι την Εκκλησίαν οικοδομην δέ φημι καθ' ήν εκτίσθη τα έθνη διά της πίστεως και τότε δοξασθήσεται εν αυτοίς.

Επέβλεψεν επί την προσευχήν των ταπεινών, και ουκ εξουδένωσε την δέησιν αυτών. Γρας"ήτω αύτη εις γενεάν ετέραν, και λαός ό κτιζόμενος αινέσει τον Κύριον ότι εξέκυψεν εξ ύψους αγίου αυτού, Κύριος εξ ουρανού επί την γην επέβλεψε, tού ακούσαι του στεναγμού τών πεπεδημένων, του λύσαι τους υιούς τών τεθανατωμένων, του αναγγείλαι εν Σιών το όνομα Κυρίcυ, και την αίνεσιν αυτού εν Ιερουσαλήμ. Εν τω συναχθήναι λαούς επί το αυτό, και βασιλείς του δουλεύειντώ Κυρίω. Απεκρίθη αυτώενυδώ ισχύος αυτού. Την ολιγότητα των ημερών μου ανάγγειλόν μοι. Μή αναγάγης με εν ήμίσει ημερών μου. Υψηλότερον δε δοκεί μοι δια τούτων ο προφητικός χορός σημαίνειν την διά του Σωτήρος ημών κλήσιν των εθνών αποκλαίεσθαι δε, ότι μη και αυτοί έτυχον ταύτης. Εν γάρ τή των μελλόντων αγαθών παρουσία, ότε τα έθνη και οι τούτων βασιλείς λατρεύσουσιν, ουκέτι τοίς πατρώοις δαίμοσι, αλλά τώ Κυρίω εν αυτώ δη τώ τοιούτω καιρώ, την εμήν, φησίν, ισχυν εκάκωσεν ο Κύριος, κολοβώσαι τας ημέρας, ώς μη φθάσαι καμε εις εκείνον τον καιρόν. Ο προφητικός μεν ούν εστι χορός ο αποκρινόμενος, ήτοι έρωτών και λέγων προς τον Θεόν οποίος έσται ο ημέτερος βίος. Ηύχετο γαρ μαθείν ει φθάσειεν εις εκείνας τας ημέρας η ζωή αυτού, καθ' ας έμελλεν ενανθρωπήσας επί γης φαίνεσθαι ο Μονογενής. Οδον δε ισχύος αυτού την επί γης παρουσίαν καλεί ήλθε γαρ ίνα δήση τον ισχυρόν. "Ημισυ δε των εαυτού ημερών,

produci vitam suam, uι ipsius rerum eventus con- D ήτοι της ζωής, το τέως εν θεωρία γενέσθαι της

[merged small][ocr errors][ocr errors]

επιφανείας. Ηϋχετο ούν πληρωθήναι τον όλον αυτού χρόνον, και οίόν τε παρεκταθήναι την ζωήν αυτού, όπως αν και αυτής της των πραγμάτων εκβάσεως καταξιωθήναι ούτω γαρ έμελλεν ή πάσα αυτού ζωή πληρούσθαι. Τέως μεν γαρ, φησιν, επί του παρόντος, ότε ταύτα προφητεύω, και μέλλοντα έσεσθαι προορώ, έoικα εν μέρει ημέρας είναι Θεού λείπει δέ μοι ή αυτοψία της των προφητευομένων εκβάσεως,ής ειτύχοιμι, τελείανλήψομαι την εμαυτούζωήν ει δε αστοχήσω της ευχής, έoικα τοις εν ημίσει ημερών την ζωήν ατελή και άωρον αποτιθεμένοις. Και μοι δοκεί διά τάς τοιαύτας των προφητών ευχάς ο Σωτήρ ημών ειρηκέναι . Πολλοί προφήται και

[ocr errors][merged small][merged small]

νεάν, κακείνον τον λαόν, περί ών ανωτέρω ελέγετο Γραφήτω αύτη εις την γενεάν ετέραν, και τα εξής.

Κατ' αρχάς την γην σύ, Κύριε, εθεμελίωσας, και έργα των χειρών σού εισιν οι ουρανοί. Λυτοί απολούνται, συ δε διαμένεις. Ει μεν γαρ ου συνήσθα, φησί, κατ' αρχάς, ώ Κύριε, και ει μη έργα των χειρών σου υπήρχον οι ουρανοί, ουχ οιόν τε ήν αυτά μετατεθήναι, ουδε εις μεταβολήν ελθείν ει γάρ αγένητα ήν, έμειναν αν και ατελεύτητα νύν δε, έπει ποιητής αυτών γέγονας, δυνατός εί και παραγαγείν αυτα θελήσας φύσεως γαρ υπάρχουσι φθαρτης και απoλλυμένης ότι, και μη πρότερον όντα, σή βουλή και δυνάμει γέγονεν. "Εν γάρ έστι μένον αεί, και ούποτε δυνάμενον μή είναι, δηλαδή σύ αυτός ο μόνος των όλων ποιητής. Και πάντες ώς ιμάτιον παλαιωθήσονται, και ώσει περιβόλαιον ελίξεις αυτούς, και ελιχθήσονται. Και οι ουρανοί δε, ει και μέγα και εξαίρετόν τι τυγχάνουσι κτίσμα, αλλ' όμως και αυτοί υποβληθήσονται φθορά ή δε φθορά αύτη γενήσεται αυτοίς εις ανακαινισμόν, και συστελείς αυτούς ευχερώς ούτως ώς ελίσσει τις περιβόλαιον ελιχθήσονται γαρ εις βέλτιον σχήμα μεταβαλλόμενοι, και αλλαγήσονται, και τροπην αγαθήν υπομενούσι την από της παλαιότητος επί την ανακαίνισιν και την αφθαρσίαν. Συ δε ο αυτός εί, και τά έτη σου ουκ εκλείψουσι. Οι υιοι των δούλων σου κατασκηνώσουσι, και το σπέρμα αυτών εις τον αιώνα κατευθυνθήσεται. Καινοίς (2) γενομένοις και επί το κρείττον μεθαρμοσθείσι, και το σπέρμα

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[merged small][ocr errors]

Ευλόγει, ή ψυχή μου, τον Κύριον. Τάχα δε μέσην απολειφθείσαν την ψυχήν του σώματος και του πνεύματος, το μεν σώμα επί τάς οικείας επιθυμίας και ανδραποδώδεις ήδονας καθέλκει, ώσπερ αφ' ύψους άνωθέν ποθεν καταβάλλον αυτήν, το δε πνεύμα πάλιν προς εαυτό ανέλκει άνω που προς Θεόν ανάγον, και του Κυρίου μνημονεύειν παρακαλεί, ευλογείν τε αυτόν, και προ οφθαλμών διά παντός έχειν ή αυτός εαυτόν επί τον ύμνον διεγείρειν και ευλογείν τον Θεόν εγκελεύεται, καλόν εαυτώ σωτηρίας φάρμακον την εις τόν Θεόν ευλογίαν προβαλλόμενος. Και πάντα τα εντός μου το όνομα το άγιον αυτού. Τοίς εντός αυτού προστάσσει ευλογείν το όνομα Κυρίου, τουτέστι τη φύσει των εσωθεν εξερχομένων δια

(2) Sic.

[ocr errors]
[ocr errors]

VΕRs. 1. Βenedic, anima mea, Domino. Forιasse mediam relictam animam inter corpus et spiritum, corpus quidem ad proprias concupiscentias et serviles voluptates pertrahit, quasi ex sublimi et altissimo loco dejiciens illam , spiritus vero contra ad se sursum trahit, et ad Deum adduciι , hortaturque ut Dominum memoret, ipsi benedicat, ipsum prae oculis semper habeat : vel fortasse quemlibet seipsum excitare ac Deo benedicere jubet, bonum sibi ad salutem esse Deo benedicere proponens. Εt omnia interiora mea nomini sancto ejus. Νοmini Domini benedicere jubeι interiora sua, id est, cogitationes suas quae ab intus procedunt, quarum duplex est ordo : aliae enim pravae sunt, mempe, cades, for

[graphic]
« ПредыдущаяПродолжить »