Изображения страниц
PDF
[merged small][ocr errors][ocr errors]

Σωτηρίω αλήθεια εκ της γης ανατείλασα, ταύτη τε συναντήσασα ή εκ του ουρανού διακύψασα δικ=σύνη, εις πάντας ανθρώπους εξ ίσου και κατά το δικαιότατον την του Θεού χάριν εξήπλωσε.

[ocr errors]

Σαφώς δε δια τούτων η θεοφάνεια του Κυρίου =

Jesu Christi adventus perspicue enunliatur , per Β Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού παρίσταται δι' ε.

quem soum veritas de terra orta est : quia ipse veritas erat, ac doctrinae ejus evangelica sermo, non ut olim in figuris et symbolis, sed per ipsam veritaten tradebatur. Ιdeo dicιum est : Lez per Μοψsem data est, gratia et veritas per Jesum Christum (acta est" ? Universa autem opera ejus veriιas erant, necnon ortus ejus, passio et caelera, quae specie solum et phantasia gesta fuisse opinabantur athei hacretici. Ωuod si omnis homo mendax, meriιο ipse solus, qui veritas est, de terra ortus est, peregrinum quidpiam et insolens; terra quale nunquam ιulerat bonum proferenιe, in quo justitia illa «le cα:lo prospiciens requievit. Justitia vero, quae in veritate requievit, φuaenam alia fuerit, nisi ipse Deus Verbum de quo dietum est : Ωμι (actus est nobis sapientia a Deo, justitia et sanctificatio et redemptio "2 Ηic namque ex cαlis descendens in νeritate, quae de ιerra orta est, requievit, ipsique conjunctus, ceu dilectam amabiliter eam amplexaιus est. Veritati porro de terra ortae praecurrens aderaι misericordia : per misericordiam quippe Dei, 1ota veritatis dispensatio facta est. Justitiam vero de cα:lo delapsam pax sequebatur; uι homines ιerram incolentes, non solum misericordia Dei et veritate, sed etiam illa cα.lesti justitia et ejus amica pace fruerentur. Νam olim quidem justitia et pacis domicilium cαlum erat; nunc vero terra cum misericordia Dei in terra substitit. Νam haec subsequentium causa fuίι ricordiam reliqua omnia secuta sunt : post misericordiam quippe veritas, hinc justitia, denique pax. De Servatore certe nostro diserte scribiιur : Ωuία ipse est par nostra, qui (ecit utraque unum ""; et : Ρacificans per se site φua in cωlis, sive φua in terra sunι"; ac rursum : Veniens evangelizauit pacem iis φui longe, et iis φui prope sunt ". Jure ergo in Ρsalmo dicitur illud : Verumtamen prope timentes eum salutare ipsius, μι inhabiιει φloria in terra nostra. Μulla quippe magnaque gloria in terra nostra, videlicet in orbe, per propheliarum eventum constitiι. Ει φui, quaeso, non habitatura erat gloria in ιerra nostra, quando salutare ipsius, Christus Dei, et illa

[ocr errors]

μόνου η αλήθεια εκ της γης ανέτειλεν - επειδήτε αυτός ήν η αλήθεια, ο τε της ευαγγελικής αίτι. διδασκαλίας λόγος ουκ έθ' ώς το παλαιόν εντύπας και δια συμβόλων παραδέδοτο, αλλά δι' αυτής άλτ. θείας. Διο είρηται . Ο νόμος διά Μωυσέως έδόθη.» χάρις και η αλήθεια διά Ιησού Χριστού έγένετε, Και πάσαι δε αυτού αι πράξεις αλήθεια ήσαν, ή τι γένεσις αυτού και το πάθος και τα λοιπά, ά δή :-τι δόκησιν και φαντασίαν υπέλαβον γεγονέναι οι άθε αιρεσιώται. Ει δε και πάς άνθρωπος ψεύστης, μόνος αν αυτός εικότως, αλήθεια ών, από της γης ανέτειλε, ξένον τι χρήμα της γης, και οίον ουδεπώποτε -καιηνέγκατο αγαθόν, αποδούσης εφ' όν και ή εξ ουρανού διακύψασα δικαιοσύνη ανεπαύσατο. Τις δ' άν εί: ή δικαιοσύνη ή αναπαυσαμένη επί την αλήθειαν αλλ'i αυτός ο Θεός Λόγος, περί ού είρηται, Ος εγενήθη ήμίν σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και άγιασμός και απολύτρωσις; Ούτος γαρ, εξ ουρανών καταβάς, επανεπαύσατο τή από της γης ανατειλάστ αληθεία, ηνώθη τε αυτή, και ώς φίλη περιπλοκάς έδωκε φιλικάς. Συνήν δε τή μεν από της γης ανατειλάση αληθεία το έλεος προτρέχον αυτής διά γαρ το του Θεού έλεος ή πάσα της αληθείας γέγονεν οικονομία τη δε εξ ουρανών κατελθούση δικαιοσύνη είπετο,ή ειρήνη, όπως οι επί γης οικούντες άνθρωποι μη μόνον ελέου Θεού και αληθείας απολαύσωσιν, αλλά και της εξ ουρανών δικαιοσύνης, άμα και της ταύτης φίλης ειρήνης. Πάλαι μεν γαρ οίκητήριον

: siquidem propter Dei mise- D ετύγχανε της δικαιοσύνης και της ειρήνης ουρανός

νύν δε και η γή, ότε επί της γης υπέστη το έλεος του Θεού.Τούτογάρήν και των εξής αίτιον διά γαρτο έλεος του Θεού και τα λοιπά πάντα επηκολούθησε μετά γαρ το έλεος ή αλήθεια, έπειτα η δικαιοσύνη, και επί πάσιν ή ειρήνη.Γέγραπται δε σαφώς περί του Σωτήρος ημών, Οτι αυτός έστιν ή ειρήνη ήμων, ποιήσας τα αμφότερα έν και, Ειρηνοποιήσας δι' αυτού τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης και πάλιν Ε.λθών ευηγγελίσατο ειρήνην τοίς μακράν και τοις εγγύς. Εικότως ούν διά ταύτα εν τώ ψαλμώ είρηται το, Πλήν εγγύς των φοβουμένων αυτόν το σωτήριον αυτού, του κατασκηνώσαι δόξαν εν τη γή ήμών, Παλλή γαρ και μεγάλη δόξα εν τη ημε

[ocr errors]

έρα γή, λέγω δε τή των ανθρώπων οικουμένη, διά Α de ccelo justitia ad eam accedere dignaia est ? Cum

ής των προφητευομένων εκβάσεως συνέστη. Και τώς γαρ ουκ ήμελλε κατασκηνούν δόξα εν τη γη 1 μόν, ότε και το σωτήριον του αυτού, αυτός ο Χριττος αυτού, και η εξ ουρανού δικαιοσύνη, ταύτης επιβήναι κατηξίωσε; Ταύτα δε πάντα επακούσας του Θεού προορίσαντος και προλαλήσαντος επί τον λαόν αυτού, θεσπίζει μετά την ευχήν, ειπών Ακούσομαι τε.λαλήσει Κύριος ο Θεός διo επήγαγεν εξής "Οτι -λα-λήσει ειρήνην επί τόν λαόν αυτού. Αύτη δε η ειρήνη γέγονε τώ λαώ, ότε το έλεος και η αλήθεια συνήντησαν, ή τε δικαιοσύνη και η ειρήνη κατεφίλησαν. "Ων ούτως εχόντων, και τα της ευχής αποδέδοται του Προφήτου, και τα προ της ευχής ειρημένα. Και γαρ ευδόκησε Κύριος την γήν αυτού, καταξιώσας αυτήν

haec aulem omnia a Deo definita et praenuntiala audisset, post editam orationem hac vaticinaιur : Αudiam quid loquetur in me Dominus Deus, ideoque pergit, φuoniαnι loquetur pacem in pleben, suam. Ηaec vero pax tum populo concessa est, cum misericordia et υcritas obυίαυerunt sibi, justitia et par oscuΙαία sunί. Ωuae cum ita se habeant, cum ea quae Propheta precatus fueral, ιum ea quae anιe orationem dixerat, concessa fuere. Νam benedixit Domi-. nus terram suam, misericordia eι veritate ac reli

quis dignatus eam; quin etiam animarum humanarum captivitatem avertit, soluto bello quolibet, ac reconciliala pace, fractisque vinculis ac compedibus per peccatum inductis. Ωuamobrem huic dicιο :

ελέους και αληθείας και των λοιπών αλλά και απέ- Β Αυertisti captivilatem Jacob, isιud subjungitur : Re

[merged small][ocr errors]

misisti iniquitates plebί ιua , et illud : Οperuisti omnia peccaία eorum. Νam rediιus ex captivitate, non alio quam per remissioneln peccatorum modo partus est. Ωuod autem haec per adventum Servaιoris nostri ad effectum deducta sint, ipse in Εvangeliis docuit, cum accepίο Isaiae libro, posίquam legisset illud : Spiritus Domini super me, eo φuod ιιιιαerit me, euangelizare pauperibus misit nιe, prαdicare captiuis dimissionem ", et caetera ; intulit his verbis : Ηodie impleta est hac Scriptura in auribus υestris "". Ηis si quis animum adhibeat, dicat saue genus hominum olim captivitatem passum esse ab invisibilibus inimicis, vere Dei hostibus, in idololatriam et in turpia omnia nefariaque opera pellectum ; neque cuncleιur eam gravem animarum captivitatem pronuntiare, φua cum nos eripuisset liDerosque constituisset Salvator et Dominus noster, concessa per lavacrum regenerationis pristinorum scelerum et impietatum venia ac remissione, auctor nobis fuit gratiarum actionis in psalmo positae, ita ut nos quoque dicere valeamus : Βenediristi, Domine, terram ιuam, avertisίi oaptiuilatem Jacob. Remisisti iniquitales plebis ιuar, operuisti omnia peccaία eorum,

[ocr errors]

Και γάρ ο Κύριος δώσει χρηστότητα, και ή γή ημών δώσει τον καρπόν αυτης. Πάλαι μεν, ότε υπό κατάραν ήν η γή, ακάνθας και τριβόλους έφυε, κατά το ειρημένον Επικατάρατος ή γή εν τοις έργοις σου, ακάνθας και τριβόλους ανατε.λεί σοι' νύν δ' ότε τοιαύτα αγαθά εις αυτήν ελήλυθεν, ακολούθως και αυτή τον προσήκοντα καρπόν αποδιδόναι λέγεται, άτε δη τυχούσα της παρά του Κυρίου χρηστότητος. Καρπός δε επάξιος Θεού ουκ άκανθαι και τρίβολοι, αλλά πάντως που ταύτα δι’ ών καταξιούται ευλογίας της παρά του Θεού. Γη δε η πιούσα τον επ' αυτής ερχόμενον πολλάκις υετόν, φέρουσά τε βοτάνηνεύθετον εκείνοις, δι' ους και γεωργείται, μεταλαμβάνει ευλογίας της παρά του Θεού. Είκότως ούν

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][merged small]

" Gen. ιιι, 17, 18.

φuae jam indicatis bonis dignata sit, cum Spiritus Α τα καινά άσματα άδειν προστάττεται η τή, ως ε

sanctus ipsi accinat et dicatl. Cantate Domino, omηis terra, εαntate Domino canticum noυum ""; et, Dominus regnaυit, ersultabit terrα ", et alia his similia. - VΕRs. 14. Justitia ante eum ambulabit, εt ponet in υia gressus ejus. Ηujus dicti sententiam liquidius efierunt reliqui interpretes, maximeque Symmachus qui sic habeι : Justitia uniuscujusque prαccedet ipsum, et ponet in υia pedes ejus. Collatis namque terrae bonis, quisquis ιerram incolit, uίpole qui justitia de coelo prospicientis consors sit, propriam sibijustitiam obtinens, eam in via ad superma ducem, ac gressus suos dirigentem habebit ; ut iter ad coelos emensus, roboratusque et a praecurrente justitia sua manu ductus, superna promissa nanci

[merged small][ocr errors]

τοιούτων αρτίως δεδηλωμένων κατηξιωμέντ , τ' αγίου Πνεύματος επιφωνούντος αυτή και λέγοντας "Ασατε τώ Κυρίω πάσα ή γή, άσατε τώ Κεφε άσμα καινόν και, Κύριος εβασίλευσεν, άγαλία: σεται ή γή, και όσα τούτοις όμοια τυγχάνει- 4. καιοσύνη εναντίον αυτού προπορεύσεται, κ. θήσει εις όδόν τα διαβήματα αυτού. Τούτου τ. διάνοιαν σαφέστερον εκδεδώκασιν οι λοιποί ερμηνεται, και μάλιστα ο Σύμμαχος ειπών. Δεκαερτεστ εκάστου προελεύσεται αυτόν, και θήσει εις άδι" τους πόδας αυτού. Μετά γαρ τα τη γή κεχαρισμέα αγαθά έκαστος των την γην κατοικούντων, ώς άντ: εξ ουρανών διακυψάσης δικαιοσύνης μετασχών, zαυτος ιδίαν κτησάμενος δικαιοσύνην, έξει αυτήν τρ. άγουσαν αυτόν εις την άνω φέρουσαν όδον, παι τι διαβήματα αυτής κατατάττουσαν όπως οδεύσας τι εις ουρανούς φέρουσαν, επιστηριζόμενός τε και χεραγωγούμενος υπό της προαγούσης αυτόν δικαιοσ

νης αυτού, τύχοι των επουρανίων επαγγελιών, ας ο Σωτήρ και Κύριος ημών εκήρυττε πάσιν ανθρώπας λέγων Ηγγικεν ή βασιλεία των ουρανών και, Μακάριοι οι τοιοίδε, ότι αυτών εστιν ή βασιλεία των

[ocr errors]

VΕRs. 1. Ιnclina, Domine, aurem ιuam et eταιιdi me, φuonian inops et pauper sun ego. Cum his in locis quatuor psalmi filiorum Core inscripti conseφuenιer ponantur, φuorum primus est Lxxxnt, secundus Lxxxιν, tertius Lxxxνι, postremus Lxxxνιτ, opportune quaerat aliquis quid causae sit, guod oraιio Davidis intempestive, ut quispiam dixerit, in medio eorum locala fuerit. ΑΕstimo igitur non sine causa, sed opportunissime vaticiniis de Christo immislam hanc orationem fuisse. Ωuia enim bonorum promissa, veniam peccatorum, Dei ad homines adventum, Christi redemptoris ac Servatoris hominum peregrinationem, primi psalmi filiorum Core inscripti vaticinabantur, videlicet LxxxΙΙΙ et Lxxxιν, imo etiam qui postea filiorum Core inscribuntur, gentium vocationem, Christi ortum, mortem ab eo pro hominibus susceptam, praedicabanι ; arbitror in medio prophetiae hasce res praenuntiantis necessario positam fuisse Davidis orationem, qua supplicat bona per Salvatorem universis hominibus procuranda, sibi quoque conferri; ut et ipse Donorum quae in prophetia enunίiantur consors, veniam peccatorum consequatur, magnoque illo ac salutari bono fruatur, quod omnibus gentibus promittitur. In hac itaque oratione David effusam in omnes genιes gratiam memorat, guam demirari se et sιupere prolitetur his verbis : Νon est similis ιui in diis, Domine, el non est secundum opera ιιια. Οmnes gentes φuascunque (ecisti υenient et adorabunt coranι ιe. Ωuia igitur ipse quoque paria bona coιιsequi precabatur, orationem suam in medio psalmorum evangelicorum congruenter locavit. Ηaec de proposita φutestione dicta sinι. Νec ignorandum,

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Κλίνον, Κύριε, το ούς σου, και επάκουσόν μετ, ότι πτωχός και πένης ειμι εγώ. Τεσσάρων όντων εφεξής ψαλμών των επιγεγραμμένων υιών Καρέ κατά τους παρόντας τόπους, πρώτου μεν του π' έπειτα του πδ', και τρίτου του πρ", και τελευταίου του πζ, πώς η προσευχή του Δαυίδ ακαίρως, ώς αν είπoι τις, παρεμβέβληται μέση, ευλόγως άν τις εξετάσειεν. Ηγούμαι τοίνυν ουκ αλόγως, αλλ' ευκαιρότατα ταις περί του Χριστού προφητείαις παραμεμίχθαι την προκειμένην ευχήν. Επειδή γαρ αγαθών επαγγελίας και αφέσεις αμαρτημάτων, Θεού τε εις ανθρώπους παρουσίαν και Χριστού άφιξιν λυτρωτού και Σωτήρος ανθρώπων, οι πρώτοι των επιγεγραμμένων υιών Κορε προεφήτευον, ότε πγ' και πό. Αλλά και οι εξής επιλεγόμενοι των υιών Καρε, και αυτοί εθνών κλήσιν ευηγγελίζοντο, και Χριστού γένεσιν, και τον υπέρ ανθρώπων αυτού θάνατον αναγκαίως ηγούμαι της περί τούτων προφητείας μέσην παρεμβεβλήσθαι την προσευχήν του Δαυίδ, δι' ής ικετεύει τυχείν και αυτός των διά του Σωτήρος πάσιν ανθρώποις προξενουμένων αγαθών ώς άν, και αυτός

[ocr errors]

D γενόμενος κοινωνός των προφητευομένων, τύχοι μεν

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

λεχθείσαν πρότασιν ειρήσθω. Χρη δε μη αγνοείν, ότι Α alios plerosque psalmos esse qui, 0ratio, inscribun

και άλλοι πλείους εισί Προσευχής επιγεγραμμένοι ψαλμοί αλλ' ούτος μετά προσθήκης, του Δαυίδ, είρηται έτερος δε επιγέγραπται, Προσευχή του Μωύσή ανθρώπου του Θεού και άλλος, Προσευχή του πτωχού, όταν ακηδιάση και εναντίον του Κυρίου έκχέη την δέησιν αυτού. Αλλ' ώς επαναβεβηκότες τας εν τη Παλαιά Γραφή προσευχάς, οι του Σωτήρος ημών απόστολοι προσελθόντες ήξίουν αυτόν διδάξαι

αυτους προσεύχεσθαι ο δε διδάσκει, μόνοις αυτοίς και τοίς ομοίοις κατάλληλον παραδιδους προσευχήν. Διό φησι προς αυτούς. Ούτως ούν προσεύχεσθε υμείς. Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου, και τα εξής. "Εκαστος ούν εαυτόν δοκιμαζέτω, είτε άξιός εστιν, ώς ήδη υιός Θεού γεγονώς, τον εν τοις ουρανοίς επικαλείσθαι Πατέρα, και λέγειν το, Πάτερ ήμών ο εν τοις ουρανοίς, και τα εξής. Ει μη τοσούτος είη, αναλέγεσθαι εαυτό σπουδαζέτω την αρμόζουσαν τη αυτού καταστάσει προσευχήν από τε της βίβλου των Ψαλμών και από των προφητικών φωνών. Η μέντοι παρούσα προσευχή του Δαυίδ ούσα τυγχάνει ούτως γαρ ήρμήνευσεν ό τε Ακύλας και ο Σύμμαχος, αντί του, τώ Δαυίδ, του Δαυίδ, ειρηκότες. Δοκεί δε ο Δαυίδ τώ θείω Πνεύματι μη ηγνοηκένα τον περί των πτωχών υπό του Σωτήρος ημών ειρημένον μακαρισμόν διό πτωχον εαυτόν και πένητα υπάρχειν ομολογεί, και ταύτα βασιλεύς ών και πλούτω πολλώ περιρρεόμενος. Αλλ' επειδή τώ πνεύματι τοιούτος ήν, κατά το, Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, εικότως εν τη προσευχή, ώς αρετάς εαυτού και τα κατορθώματα προβάλλεται την πτωχείαν και πενίαν. Και άλλως δε ερείς, ότι, ώσπερ Μωυσής, φωνής ακούσας Θεού, ισχνόφωνoν εαυτόν είναι ώμολόγει, κατά παράθεσιν της θείας φωνής τούτο φήσας ούτω και ο Δαυίδ, ει και μέγας ήν και πλούσιος και σοφός ανθρώποις συγκρινόμενος, αλλ' ανατείνας προς τον Θεόν τους οφθαλμούς, ορά εαυτόν το μηδέν όντα και επεί μήπω ήν δυνατός πατέρα τον Θεόν ονομάζειν, Κύριον αυτόν καλεί, δούλου χώραν εαυτόν επέχειν σημαίνων. Είθ' ώς αυτός μένων κάτω που και εν βυθώ, του δε Θεού όντος εν ύψει, κλίναι τον Θεόν ικετεύει το ούς εαυτού, άτε μή τοσούτον βοάν δυνάμενος διά την οικείαν

ιur, sed hic cum hoc additamento, Dauidis, profertur , alius " vero inscribitur : Οratio Μοψsis Ιtominis Dei, alius ", 0ratio pauperis, cum anrius fuerit, et in conspectu Domini efjuderit precem suam. Sed quemadmodum apostoli Salvatoris nostri, Veteris Scripturae orationibus superiores eflecti, accedentes rogahant eum, ut se orandi modum edocerel; ille vero ipsis solis et similibus ipsorum congruentem tradidit orationem, cum dixit illis, Sic υos orate : Ρater noster, φuί es in coelis, sanctificelur nomen tuum "", et caetera, ilaque seipsum quisque probet, num dignus sit, uίpote jam filius Dei effectus, Ρatrem qui in coelis est invocare, ac illud proferre, Paternoster, Β qui es in cωlis, etc. Ωuod si talis non sit, euret statui suo congruenιen orationem deligere, ex libro Ρsalmorum et ex propheticis vocibus desumptam. Ηaec igitur oratio Davidis est : nam sic explicarunt Αquila et Symmachus, qui pro illo, Dauidi, interpretati sunt, Daυidis. Videtur porro David, divino afilatus Spiritu, beatitudinem illam de pauperibus a Salvatore nostro prolatam non ignorasse : φuare se pauperem et inopem esse faletur, etiamsi rex ac divitiis instructus multis esset. Sed quia spiritu 1alis erat secundum illud, Βeati pauperes spiritu"; merito paupertatem et inopiam inter virtutes et recle facta sua in oratione recenset. Αlio item modo dixeris; sicut Μoyses, audita Dei voce, se

Dalbutientem esse fatebatur, idque dicebat vocem suam cum divina comparando; ita et David, etiamsi magnus, dives et sapiens, cum hominibus comparatus esset; at elevatis ad Deum oculis, se nihil esse vidit : et quia mondum posseι Deum patrem vocare, Dominum eum appellavit, se famuli locum ιenere significans. Deinde, utpole qui in infimis et in profundo maneat, cum Deus in alιο exsistat, rogat ut inclinet auren suarn, quod ipse prae infirmitate ιantum edere clamorem non possit, qui in altum perveniat, et ad Deum pertingal. Ωuamobrem supplicat uι Deus inclinet auren suam, et ut divinus audiίus humilitali suae atteικperetur.

ασθένειαν, ώς αναπέμπειν εις ύψος και τείνειν πρός τόν Θεόν την εαυτού φωνήν. Διο δείται κλίναι εαυτού το ούς τόν Θεόν, και τη εαυτού ταπεινότητι συγκαταβηναι την θείαν ακοήν.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

Dei Werbo subjectus, et qui in nullo alio spem ha- Α ο επί μηδένα έτερον ελπίζων ή επί μόνον τον θεί.

[ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

το νομισθεν φορτικόν ρήμα τοιούτον δε ήν το πρες σε την ψυχήν μου ήρα και πάλιν ανωτέρω το. "Οτι όσιός είμι. Και ταύτα γάρ μοι, φησίν, ουκ εξ εμής δυνάμεως επoρίσθη, αλλ' εκ της σής χάριτος. Συ γάρ με επί ταύτα ήγαγες, χρηστός ών και αφίων αμαρτίας, ου μόνον εμοί, αλλά και πάσι τοις επικαλουμένοις σε πολυέλεος γαρ τυγχάνεις. Κοινοποιήσας δε τον λόγον διά του, και πάσιν τοίς επικαλουμένοις σε, προτρέπει πάσιν ημίν επί τώ τα ίσα αυτό προσεύχεσθαι τε και ελπίζειν. Ενώτισαι, Κύριε, την προσευχήν μου, και πρόσχες τη φωνή της δεήσεώς μου. Εν ήμέρα θλίψεώς μου προς σε εκέκραξα, ότι επήκουσάς μου. Και εντεύθεν παρίσταται, ότι προσευχή τυγχάνει ο ψαλμός, ώς και διά

υocabo te, quia eraudies me, ita ut orationis verba D της προγραφής. Επει δε κατά παρωχηκότα χρόνον

pro futuro ιempore auxilium a Deo postulent ; ut si quando calamitosum tempus accedat, instetque affictio, Dominum in tribulationibus invocans, propitium illum nanciscatur. Βοnum autem esι ante affictiones et tristia tempora non supine in concupiscentiis, neque segniter agere in orationibus ad Βominum emitιendis, sed ad futurum tempus se praeparare.

είρηται το, εκέκραξα, και το, επήκουσας, σημειώση, ότι ο Ακύλας φησίν, Επικαλέσομαι σε, ότι είσ– ακούσεις μου, ώστε είναι τα της προσευχής αναπεμπόμενα εις μέλλοντα χρόνον αιτούντα παρά του Θεού βοήθειαν ίν', είποτε καιρός γένοιτο περιστατικός, και είπoτε θλίψις επέλθοι, επικαλούμενος τον Κύριον εν ταίς θλίψεσιν, επήκοον αυτόν σχοίη. Καλόν δε προ θλίψεως και προ των σκυθρωπών καιρών μη υπτιού.

σθαι εν ταις επιθυμίαις, μηδε απορραθυμείν των προς τον Κύριον ευχών, αλλά προπαρασκευάζεσθαι

εις τον μέλλοντα χρόνον,

[ocr errors][ocr errors]
« ПредыдущаяПродолжить »